Zawsze miałam poczucie, że moi rodzice traktowali mnie niesprawiedliwie. Sen rozpoczął się od wspomnień z dzieciństwa jakbym dryfowała po starym mieszkaniu, gdzie właściwie wychowywała mnie babcia, bo rodzice zapadali się w bezkresnych cieniach pracy, walcząc, by nas utrzymać. Pamiętam, jak zostawiali mnie u babci, gdy wychodzili w ciemnym świcie do swoich obowiązków. Tak naprawdę to ona mnie wychowała i jestem jej za to niewysłowienie wdzięczna.
Teraz sama mam dzieci dwie córki, Jagna i Dagna. Ja i mój mąż pracujemy jak opętani na dwie zmiany, żeby uskładać na nasze własne cztery kąty w bloku gdzieś na obrzeżach Warszawy. Na początku wszystko wydawało się niemożliwie trudne, jak podnoszenie głazu we śnie ale rodzice zaoferowali pomoc: odprowadzali dziewczynki do przedszkola, zabierali je w miękkich ramionach, prowadzili na najdziwniejsze wydarzenia i spędzali z nimi czas, który płynął jak rzeka śpiąca w popołudniowym słońcu.
W skrócie, to oni opiekowali się dziećmi, gdy harowaliśmy w pracy. Rozumieli naszą sytuację i gotowi byli wyciągnąć rękę. Nagle jednak, jakby czas się załamał, mama zjawiła się we śnie z wiadomością: chcą z ojcem wynająć mieszkanie i wyprowadzić się na wieś pod Krakowem. Otchłań dystansu między nami rozciągnęła się niepokojąco szeroko. Przeszył mnie lęk. Mamo, proszę, czy mogłabyś jeszcze kilka miesięcy poczekać ze zmianą? Jesteśmy tuż przed uzbieraniem całej sumy na własne mieszkanie. Jeśli odejdziesz teraz, będę musiała rzucić pracę i na własne lokum zabraknie nam złotówek, błagałam ją z głosem złamanym śnionym żalem.
Odpowiedź jej była jak dzwon uderzający ciszę: Nie zostajemy tu dla ciebie. Chcemy już wyjechać na nasze, do zieleni, i zrobimy to. Musisz sama zająć się swoimi dziećmi. Za bardzo polegasz na innych. My nie mamy obowiązku cię ratować, powiedziała mama. Byłam oszołomiona tą reakcją, zawstydzona jak w najdziwniejszym ze snów, ale starałam się nie pokazać uczuć. Rozumiałam, że te kilka miesięcy nie zmieni już naszych relacji. Nie próbowałam jej przekonywać wiedziałam, że nie chcą spędzać czasu z moimi córkami i nie mogę tego wymusić.
Z mężem nauczyliśmy się stawiać czoło wyzwaniom, nawet tym najbardziej absurdalnym, jak walka z wiatrakami we śnie, robiąc wszystko na własnych warunkach, w rytmie własnych serc i marzeń.
