Moje krewni czekają, aż odejdę z tego świata. Myślą już o tym, co zrobią z moim mieszkaniem, lecz już wcześniej zadbałam o swoje bezpieczeństwo.
Mam sześćdziesiąt lat i żyję sama w kamienicy na Pradze, w Warszawie. Nie mam dzieci, nie mam męża chociaż kiedyś byłam zamężna. W wieku dwudziestu pięciu poślubiłam mężczyznę, którego kochałam.
Związek rozpadł się, gdy mąż zdradził mnie. Przyprowadził kochankę do naszego domu, czego nie mogłam znieść. Spakowałam swoje rzeczy i wprowadziłam się do rodziców w Krakowie. Dwa miesiące po rozwodzie dowiedziałam się, że jestem w ciąży.
Nie chciałam informować byłego męża, nie podjęłam z nim żadnego kontaktu. Postanowiłam wychować dziecko sama. Gdy urodziłam syna, lekarze przynieśli złe wieści: Twoje dziecko przyszło na świat bardzo słabe, a do tego choruje nieuleczalną chorobą. Szanse, że dożyje jedenastu lub dwunastu lat, są niewielkie.
Nie wiedziałam, co robić, ale codziennie karmiłam i opiekowałam się małym Mateuszem, mając w sercu myśl, że jego czas w tym świecie jest krótki.
Gdy chłopcu skończyło piętnaście lat, w ciągu tygodnia zmarł zarówno on, jak i mój ojciec, Stanisław. Straciłam dwóch najdroższych ludzi.
Ojciec zostawił mi swoje duże mieszkanie w centrum miasta. Przez lata żyłam samotnie, nie miałam wielu mężczyzn w życiu i bałam się, że los znów się powtórzy, więc nie podejmowałam ryzyka. W czterdziestym piątym roku życia kupiłam laptop, by utrzymywać kontakt z rodziną i czytać wiadomości.
Krewni, dowiedziawszy się, że mieszkam sama, zaczęli przychodzić po kolei, przynosząc prezenty i drobiazgi. Często pytali, czy sporządziłam testament. Gdy odkryli, że go nie ma, zaczęli narzekać na moją sytuację finansową, a niektórzy podpalali po sobie, by wyjść w moich oczach lepiej. Wiem już, komu przekażę mieszkanie przyjacielowi, którego córka, Ania, zawsze pomaga mi bezinteresownie.
Rodzina chce tylko mieszkania. Kiedy zerwałam z nimi kontakt, nie powstrzymało to ich przed dalszym nękaniem.
Pewnego dnia zadzwonił mój kuzyn Władysław i z bezczelnym tonem zapytał, czy wciąż żyję i komu zamierzam oddać mieszkanie. Byłam tak oburzona, że zablokowałam wszystkim krewnym możliwość pisania i dzwonienia.
Patrząc na to, co naprawdę się liczy, rozumiem, że nie mienie, lecz spokój ducha i uczciwość wobec siebie są najcenniejsze. Dlatego trzymam się tego, co prawdziwe, i uczę się, że najważniejsze jest żyć w zgodzie ze sobą, nie pozwalając innym, by ich chciwość zdominowała nasze serca.
