Moja mama pochodzi z okolic Mrągowa, z małej wsi zwanej Wierzbiny. Zawsze byłam bardzo blisko z dziadkiem, ojcem mamy. Od dziecka zabierał mnie wszędzie ze sobą, nawet do pracy. Uwielbiałam słuchać, jak opowiadał historie z całego swojego życia.
Pewnego razu zapytałam, czy widział krasnale. Odpowiedział, że nie, ale spotkał baby jagowe i nawet strzygi. Nie wiedziałam, co to strzyga, więc poprosiłam o wyjaśnienie. Powiedział, że to czarownice, które mogą przemieniać się w zwierzęta, a nawet latać.
Opowiadał, że po służbie w wojsku pracował jako stróż na polach ziemniaków w Wierzbinach. Pilnował plonów przed złodziejami. Pewnej nocy, gdy zaczął służbę koło dziewiątej, od razu poczuł, że coś jest nie tak. Powietrze było ciężkie, mroźne, a pełnia księżyca rzucała dziwne światło.
Jak zwykle obszedł pole. Po północy usiadł na stołku, ale zmęczenie wzięło górę i prawie zasnął. Wtedy poczuł, że coś złego się wydarzy. Przeszedł go dreszcz, jakby coś niewidzialnego się zbliżało.
Nagle usłyszał kroki wśród kartofli. Chwycił swoją dubeltówkę – jako wojskowy umiał strzelać, a w tamtych czasach każdy sam dbał o bezpieczeństwo. Wykrzyknął, kto tam jest. W odpowiedzi rozległ się tylko śmiech, przemieszczający się coraz bliżej.
Zebrawszy odwagę, wszedł między grządki z bronią gotową do strzału. Wtedy wypadł z nich czarny kot. Myślał, że to zwykłe zwierzę, więc ruszył za nim. Gdy już miał go złapać, kot stanął na dwóch łapach i pobiegł dalej. Dziadek zamarł w bezsilności.
Wycelował, ale zanim zdążył strzelić, kotu wyrosły skrzydła i ze śmiechem wzbił się w powietrze. Strach sparaliżwał dziadka. Broń wypadła mu z rąk, uderzając go w stopę. Ból otrzeźwił go. Przeżegnał się, złapał dubeltówkę i uciekł do domu, wciąż w szoku.
Mówił, że wcześniej tylko słyszał o strzygach, ale nie wierzył, aż do tej nocy. Nawet teraz, gdy opowiada, włos jeży mu się na głowie. A ja wiem, że mówi prawdę – bo gdy to wspomina, jego wzrok staje się daleki, jakby znowu tam był.
