MIŁOŚĆ SILNIEJSZA OD ZDRADY
Sabina pojawiła się w domu Marioli i Rafała, gdy ich syn Marek miał zaledwie kilka miesięcy. Z czasem stała się dla chłopca nie tylko nianią, lecz prawdziwym aniołem stróżem. Mariola, na wiecznie skupiona na sobie i swoich sprawach, z goryczą zauważała, że syn zamiast do niej, biegnie ze swoimi troskami do obcej kobiety. W sercu matki zakiełkowała trucizna czarna zazdrość.
Gdy Marek skończył osiem lat, Mariola postanowiła pozbyć się rywalki. Mąż był zdecydowanie przeciwny, by zwalniać uczciwą i troskliwą opiekunkę, więc Mariola dopuściła się podłości. Pod materacem Sabiny ukryła własny diamentowy naszyjnik, po czym wezwała policję. Płacząca z poczucia krzywdy Sabina została niesłusznie skazana na dwa lata. Marek rozdzierał płaczem ciszę domu, kurczowo trzymając się jej rąk, gdy zakładano jej kajdanki. Odciągnięto go siłą.
Minęło dwadzieścia lat.
Marek miał już 28 lat. Odniósł sukces zawodowy, lecz w jego sercu wciąż tliła się tęsknota za tą, która okazywała mu prawdziwe ciepło. Tymczasem Mariola ciężko zachorowała. Śmierć stała u progu, ale wciąż nie chciała jej zabrać. Cierpienie było nie do zniesienia.
Pewnej nocy Mariola zawołała syna i, zalana łzami, wyznała gorzką prawdę:
Marek, nie mogę umrzeć… Śmierć mnie nie zabiera, bo ciąży na mnie wielki grzech. Zniszczyłam życie niewinnej osobie. Znajdź Sabinę. Proszę cię, przyprowadź ją do mnie.
Marek odnalazł Sabinę w małym domku na obrzeżach Krakowa. Była postarzała, jej dłonie zgrubiały od lat ciężkiej pracy, lecz jej oczy pozostały takie jak kiedyś ciepłe i pełne przebaczenia.
Mamusiu Sabino… wyszeptał Marek, obejmując ją. Moja mama prosi, byś do niej przyszła. Odchodzi i potrzebuje twojego przebaczenia.
Sabina bez wahania wyruszyła z nim. Gdy weszli do sypialni, wycieńczona chorobą Mariola zadrżała.
No witaj, Sabino… wyszeptała, wyciągając drżącą dłoń.
Sabina podeszła i delikatnie ujęła jej dłoń w swoje.
Wybacz mi, Sabino. Przepraszam za to, co ci zrobiłam. Zgrzeszyłam przed Bogiem. Teraz cierpię. Bóg nie chce mnie zabrać, póki nie wypowiesz jednego słowa…
Sabina spojrzała na kobietę, która niegdyś wysłała ją do więzienia, i nie znalazła w sercu miejsca na gniew.
Wybaczyłam ci, Mariolo. Już dawno. Odpocznij w spokoju.
W oczach Marioli pojawiła się ulga, rysy jej twarzy się wygładziły. Ostatni raz spojrzała na syna, potem na Sabinę:
Mój syn… teraz powierzam go tobie. Opiekuj się nim.
Tej samej nocy Mariola odeszła. Sabina stała się dla Marka prawdziwą matką, zajmując należne miejsce w jego domu. Marek otoczył ją troską, której przez lata jej brakowało. Po pewnym czasie zakochał się w porządnej dziewczynie, ożenił się, a Sabina błogosławiła ich związek jak rodowita babcia przyszłych wnucząt. Sprawiedliwość zwyciężyła, a miłosierdzie uleczyło stare rany.
