Ignacy? Teresa Wąsik spojrzała zaskoczona na sąsiada, jesteś w domu? Myślałam, że w Warszawie. Lidia mówiła, że dopiero za dwa tygodnie się przeprowadzacie.
Trochę się rozchorowałem mruknął Ignacy Kowalski, zamykając drzwi. Coś poważnego?
Czy coś poważnego? zapytała troskliwie.
No, co? wykrzyknął z nutą irytacji Ignacy, kaszlę dwa razy, a ludzie od razu zaraz podnoszą alarm! Udaj się do domu, zaraz zaraz, zaraz zaraziłbyś dziecko! Lidia musiała sama wyjść na własny koszt, a nocą już mnie nie dopuszczała.
A ile jeszcze tak będziecie żyć? dodała z nutą sarkazmu Teresa. Nie męczy już was?
Co masz na myśli? zmarszczył Ignacy.
Nie lubił, kiedy ktoś wpychał mu pytania o rodzinę, ale tym razem nie powstrzymał się.
Na brawurowym systemie zmianowym!
No tak, Teresa wymamrotał Ignacy, a co miałoby to wspólnego ze zmianowym systemem? My nie jedziemy do pracy, a to dla nas czysta przyjemność.
Przyjemność? zaśmiała się Teresa, widząc, że oboje chodzą po domu jakby właśnie wyskoczyli z wanny. Czy nie macie już dość się wygłupiać? Nikt i tak nie oceni waszych wyczynów!
***
Córka Ignacego i Lidii, Jolanta, po studiach prawie rok szukała pracy w swoim fachu, ale ciągle coś nie grało: albo za daleko, albo wynagrodzenie kiepskie, albo po prostu nie lubiła tego miejsca.
Rodzice pocieszali Jolantę, twierdząc, że znajdzie wymarzone zajęcie. Czas mijał, a wymarzona praca wciąż była jedynie marzeniem.
W końcu dziewczyna postanowiła wyjechać do Warszawy. Znajoma z uczelni właśnie tam znalazła trochę roboty i zaproponowała wspólny wyjazd. Mamy jeszcze wolne miejsca, po dwójkę raźniej i mniej strachu w końcu w innym mieście».
Rodzice nie byli zachwyceni. Uważali, że w domu można się spokojnie ułożyć, wystarczy poczekać. Poza tym Jolanta nigdy nie mieszkała sama i nie miała pojęcia, co to tak naprawdę znaczy samodzielność. A wynajęcie mieszkania to nie byle jaka przyjemność trzeba było liczyć, na czyje barki spadnie ten ciężar i na jak długo.
Mimo że Ignacy i Lidia mieli wszelkie wymówki, Jolanta, obiecując codzienne telefony i częste wizyty, ruszyła do Warszawy.
Znaleźła się w przyzwoitej pracy. Nie musiała wynajmować mieszkania wprowadzono ją do akademika, o czym nigdy nie marzyła.
Na początku przyjeżdżała naprawdę często, tęskniła. Z czasem wizyty stawały się rzadsze, a kontakt ograniczał się do sporadycznych telefonów.
W Warszawie Jolanta zakochała się w Krzysztofie, warszawskim programiście. Związek rozwijał się dynamicznie i wkrótce padło pytanie o ślub.
Ignacy i Lidia byli w siódmym niebie córka potajemnie oznajmiła, że spodziewa się dziecka.
***
Po ślubie młodzi wynajęli mieszkanie. Krzysztof stanowczo odmówił mieszkania z rodzicami. Rodzice byli rozgniewani, ale nie spierali się. Chcesz żyć samodzielnie żyj. Tylko nie licz na naszą pomoc.
Krzysztof uśmiechnął się:
Nie liczę na nic!
Po co tak? zmiękczyła się Jolanta, zostając we dwoje. To przecież twoi rodzice. Nigdy nie wiadomo, co się przydarzy.
Nie bój się! objął ją Krzysztof. Wszystko będzie dobrze.
***
I rzeczywiście, wszystko układało się jak po maśle. Para dobrze zarabiała, ciąża przebiegała bez komplikacji. Jolanta przeszła na urlop macierzyński i urodziła piękną, zdrową dziewczynkę, Zosię.
Dziadkowie z zachwytem przyglądali się wnuczce. Seniorzy z Warszawy odwiedzali ją co tydzień. Rodzice Jolanty przyjeżdżali, kiedy mogli: ojciec jeszcze pracował, a matka miała przed sobą pięć lat do przejścia na emeryturę.
***
Wszystko było w porządku, dopóki Krzysztof nie stracił pracy. Nie tak, że stracił sam zrezygnował, przekonany, że dostanie lepszą ofertę. Niestety, w ostatniej chwili ofertę oddano innemu.
To nie był miły zwrot, ale Krzysztof zareagował fatalnie. Najpierw się zamknął w sobie, potem zaczął pić, stał się drażliwy i wiecznie niezadowolony. W końcu wpadł w głęboką depresję, z której musiał wyłonić się w szpitalu.
Jolanta rozdzierała się między mężem a dzieckiem. Krzysztof wymagał więcej uwagi niż dwuletnia Zosia.
A na domiar złego była teściowa.
Znasz się na niczym! ryczała, twierdząc, że Jolanta całkowicie porzuciła jej syna, choć wcale nie mieszkała przy jego szyi.
Na której szyi? zdziwiła się Jolanta. Przecież jestem na urlopie macierzyńskim.
To może przestań siedzieć w domu! Dziecko ma dwa lata! Idź pracować! Czy zamierzasz całe życie żyć na nasz koszt?!
Jolanta nie wiedziała, czy teściowa naprawdę tak myśli, czy tylko udaje. Krzysztof od pół roku nie pracuje, a oni żyją z zasiłku i oszczędności, które zebrała Lidia. Rodzice Jolanty wpłacają jedną pensję, a teściowa narzeka, że kawałek chleba trzeba im oddać!
Jolanta wytrzymywała. W końcu opowiedziała o tym rodzicom.
Ignacy i Lidia posłuchali i podpowiedzieli, żeby poszukać przedszkola na wszelki wypadek.
Po pierwsze, to zajmie trochę czasu zauważyła matka.
Po drugie, jeśli teściowa podnosi ten temat, raczej nie odpuści dodał ojciec.
Ale Zosia jest jeszcze tak mała! sobierała się Jolanta. Gdzie przedszkole?
Dziecko, kochanie, od półtora roku mamy w żłobku, a patrz, jaka już rosła! uśmiechnęła się Lidia.
Mamo! płaczące oczy Jolanty. Czy nie dało się tego zrobić wcześniej? Dlaczego mam teraz wstydzić się przed dzieckiem, bo głupia babcia nie chce, żebyśmy ją zostawili?
Patrz, córeczko wtrącił Ignacy. Ale pamiętaj, że zawsze możesz na nas liczyć.
Lidia, słysząc to, wzruszyła ramiona i pomyślała: Ciekawe, co naprawdę możemy zrobić? Odległość to 700 km!.
***
Na wszelki wypadek zdarzyło się szybciej, niż się spodziewali.
Miejsce w przedszkolu znalazło się niemal natychmiast. Jolanta podała szefowi, że może wrócić do pracy za miesiąc.
W tym samym czasie Krzysztof znalazł nową posadę.
Pozostało tylko przyzwyczaić Zosię do przedszkola
***
Pierwszy dzień przedszkola miał trwać godzinę, potem dwie, a później do obiadu. Teoria była prosta, a w praktyce koszmarnie trudna.
Gdy tylko zobaczyła budynek, Zosia zaczęła wyć niczym sowa. Nie płakała, a krzyczała, i to nieprzerwanie przez cały tydzień.
W szatni choć chwilę milczała, ale gdy tylko zorientowała się, że mama odchodzi, krzyk wracał z nową siłą.
Próbowano, by Krzysztof odwoził ją sam. Ten sam scenariusz.
Potem oboje rodzice wołali Zosię razem, obiecując smakołyki i zabawki. Nic nie pomagało.
Parę razy zostawiali ją samą, licząc, że się uspokoi, gdy ich nie będzie. Efekt zero.
W końcu opiekunki straciły cierpliwość:
Nie martwcie się, to normalne. Przyprowadzajcie Zosię za parę miesięcy, niech rośnie. Miejsce zostawimy.
Łatwo wam mówić za parę miesięcy, jęknęła Jolanta, wracając do domu. A ja mam iść do pracy? Przecież sama się o to poprosiłam!
Nie wiem rzucił Krzysztof. Ale nie jest fair, by tak torturować dziecko.
No i co, twoi rodzice są na emeryturze! nagle błysnęła Jolanta, widząc rozwiązanie. Mieszkają niedaleko, niech przyprowadzają Zosię na przedszkole, przynajmniej na jakiś czas!
Dobrze, porozmawiam z nimi odpowiedział niepewnie Krzysztof. Tylko nie wiem, czy się zgodzą.
Spróbuj ich przekonać doradził Ignacy.
***
Dziadkowie pamiętali, że Krzysztof miał sam rozwiązywać problemy, ale dla wnuczki zrobią wszystko.
Zaczęli naprzemiennie wozić Zosię. I nagle! Dziewczynka weszła do grupy bez płaczu, machnęła ręką na pożegnanie i już nie chciała wracać do domu.
Kiedy przyszedł czas na drzemkę, Zosia stanowczo odmówiła położenia się na łóżku
Opiekunki dzwoniły babci, a ona wnet lądowała przy przedszkolu, a potem winda z dziadkiem. Plan działał, a Zosia po kilka godzin chwytała jedynie do dwunastej.
Rodzice Krzysztofa wkrótce zaczęli narzekać, że potrzebują stałej opieki, a sama matka tłumaczyła, że ma wysokie ciśnienie, a ojciec bóle pleców. Kiedy przyjdzie nasz mały przyjaciel?, pytała ze smutkiem teściowa.
Nie mogę już tego znieść! wściekła się. Nasza córka to nie wszystko.
Ktoś musi to zrobić sam! krzyknęła, a wpadła w kłótnicę z mężem.
Wtedy zadzwoniła Lidia.
Przyjadę jutro! obiecała. Mam urlop, więc mam cały tydzień.
Jolanta, jak dziecko, podskakiwała z radości:
Jutro przyjedzie mama! wykrzyknęła do męża. Jesteśmy uratowani.
Wspaniale! odparł Krzysztof, z uśmiechem. Czas lepiej poznać teściową.
Oczywiście, że się poznacie odpowiedziała Jolanta, drapiąc się po głowie. Moja mama to prawdziwa bohaterka i na pewno coś wymyśli.
***
Lidia rzeczywiście wymyśliła cały plan. Oboje rodzice będą przyjeżdżać na zmianę, żeby pilnować Zosi, bo ich syn i synowa nie mają takiej możliwości.
Nie gniewaj się na nas, kochanie pouczała Lidia, patrząc na męża. Wiek to rzecz. Mamy siłę, ale potem po prostu nie ma.
Nie gniewam się odparła Jolanta. Tylko nie wiem, jak wytrzymacie dwa tygodnie w drodze, a ja mam pracę.
Zrobię to, co trzeba zapewnił Ignacy. A jakby coś, to pomożemy.
Lidia, słysząc to, podniosła brew i pomyślała: No to zobaczymy, co zrobimy, mając 700 km do pokonania!.
***
Na wszelki wypadek nastąpiło szybciej niż się spodziewano.
Miejsce w przedszkolu zdobyto praktycznie od ręki. Jolanta powiedziała szefowi, że wróci do biura za miesiąc.
W tym samym momencie Krzysztof dostał nową posadę.
Zostało tylko przyzwyczaić Zosię do przedszkola
***
Początkowo Lidia i Ignacy jeździli do Warszawy co dwa tygodnie. Ignacy, już na emeryturze, miał wolny czas, więc zawoził Zosię do przedszkola, odbierał ją o dwunastej i czekał, aż przyjadą rodzice z pracy.
Wieczorami wracał do domu, spacerował po Warszawie nie dlatego, że kochał to miasto, ale dlatego, że nie mógł patrzeć, jak młodzi budują własne życie.
Nie robią nic, co trzeba, mówił do żony, gdy widzieli ich jedynie w jednorazowych wizytach. Nie sprząta, nie gotuje, zamawia jedzenie. Nie rozumiem, jak można tak żyć! Zosia ogląda jakieś obrzydliwe bajki, potem kaprysi. Rozmawiać z nimi to strata czasu. Mają własne zdanie i uważają je za jedyne słuszne. A ty? Jak znosisz to wszystko?
Ja mam swoje zajęcie westchnęła Lidia. Zawsze znajdę sobie coś do roboty: pranie, sprzątanie, gotowanie. Co zrobić? Młode pokolenie jest zupełnie inne. Żal mi Zosi Nie wyobrażam sobie, jak będzie bez nas.
Kiedy to się stanie? Kiedy pójdzie do szkoły?
Nie wiem wzdycha Lidia.
***
Teresa Wąsik usłyszała od Lidii całą opowieść, by zrozumieć, dlaczego para tak często nieobecna w domu. Szukała wsparcia, zrozumienia.W końcu wszyscy zrozumieli, że rodzina to nie obowiązek, a wspólna przygoda, którą warto przeżywać razem.
