Kiedy Zosia z mężem wprowadzili się do bloku, na pierwszym piętrze już mieszkała para emerytów. Helena i Jan chodzili wszędzie razem – do sklepu, przychodni, na spacery. Trzymali się pod rękę, wspierali nawzajem. Rzadko widywano ich osobno.
Pewnego dnia Zosia z Bartkiem wracali z wizyty u znajomych. Przed ich klatką stało pogotowie, a przez drzwi wynoszono kogoś na noszach. Za nimi dreptał dziadek Jan, ledwo nadążając za sanitariuszami.
Wszyscy mówili na niego “dziadek Jan”, ale do jego żony zwracano się wyłącznie po imieniu. Staruszek był siwy jak gołąbek, nawet zarost na pomarszczonej twarzy miał biały. Zapadnięte powieki przykrywały jasnoszare, przenikliwe oczy. Wyglądał na zagubionego i przerażonego.
— Co się stało? — zapytał Bartek, podchodząc do niego.
Dziadek tylko machnął ręką – może chciał pokazać, że sprawa jest poważna, a może dawał do zrozumienia, że nie ma czasu. Bartek zwrócił się do jednego z ratowników, który właśnie wkładał nosze z drobną staruszką do karetki.
— A pan kto? — niechętnie spytał mężczyzna.
— Sąsiad, martwię się — odparł Bartek.
— Nie przeszkadzaj, sąsiedzie. Martw się z boku — nosze zniknęły w środku, a ratownik wskoczył za nimi i zatrzasnął drzwi.
Dziadek Jan próbował też wsiąść do karetki.
— Gdzie? Lepiej zostań. Nic nie pomożesz swojej żonie. Trafi na OIOM, ciebie tam nie wpuszczą. Tylko będziesz przeszkadzał. Sąsiedzie, odprowadź dziadka do domu i dopilnuj go, różnie bywa — powiedział ratownik i zamknął drzwi od środka.
Karetka ruszyła z piskiem syreny. Dziadek Jan, Bartek i Zosia długo słuchali, jak jej dźwięk oddala się w noc.
— Chodźmy do domu, dziadku. Nie lato, zimno, przeziębisz się. Wyskoczyłeś w samej koszuli. On ma rację, w szpitalu będzie pod opieką — powiedział Bartek.
Staruszek pozwolił się odprowadzić.
— Może do nas wpadniesz? Łatwiej, gdy ktoś jest w pobliżu — zaproponował Bartek przed otwartymi na oścież drzwiami mieszkania na parterze.
— Dziękuję. Wrócę do siebie. Będę czekał na moją Helenkę — ze spuszczoną głową wszedł do swojego mieszkania.
— No, jak uważasz. Jeśli coś, mieszkamy na piątym — przypomniał Bartek.
Dziadek skinął głową i zamknął drzwi.
— Szkoda go, całe życie razem — westchnęła Zosia, idąc po schodach za Bartkiem. — Trzeba powiadomić rodzinę, niech przyjadą, zajmą się nim.
— Nie ma nikogo — odwrócił się Bartek.
— Skąd wiesz? — zdziwiła się Zosia.
— Rozmawiałem z nim kiedyś. Brat zginął jeszcze za młodu. Jest jakiś siostrzeniec, ale czy starych on potrzebuje? Dzieci z Heleną nie mieli. Więc jeśli coś, zostanie zupełnie sam. A starzy samotnie długo nie wytrzymują, jak łabędzie. Jak straci partnera, to z żalu umrze.
— Ojej, nie wiedziałam, że jesteś takim romantykiem. Jak łabędzie… — prychnęła Zosia.
Następnego dnia, po kolacji, Bartek postanowił odwiedzić dziadka.
— Idź, może potrzebuje pomocy. Żeby, nie daj Boże, nie zaczął tęsknić — zgodziła się Zosia.
Bartek zszedł na parter. Drzwi do mieszkania dziadka były uchylone. Wszedł pośpiesznie.
— Dziadku, żyjesz? — zawołał w głąb mieszkania.
Z kuchni wyszedł dziadek Jan, zgarbiony, przygnębiony.
— Przepraszam, wpadłem sprawdzić, jak się trzymasz. Drzwi czemu otwarte?
— Zapomniałem — machnął ręką. — Wchodź, herbaty napijesz się?
— Nie, dopiero kolację zjadłem. Ty jadłeś coś?
— Kęs nie przechodzi. Cały czas myślę, jak tam moja Helenka — ciężko opadł na wytarty stołek.
Bartek wszedł do schludnej kuchenki. Na stole stała niedopita filiżanka z herbatą, spodek przykryty. Wzór malowanych maków z polnym złotem przyciągał wzrok.
— Moja Helena lubiła ładne naczynia — westchnął dziadek. — Jej nie ma, a ja nie śmiem nieposłusznie pić ze szklanki. Przyzwyczaiłem się, wiesz? Może dla towarzystwa?
— Nie martw się na zapas. Medycyna teraz inna niż kiedyś…
— Całe życie razem. Nie wyobrażam sobie bez niej… Ona przecież nigdy na nic poważnego nie chorowała. Zawsze na nogach. Widocznie siły się wyczerpały. — Dziadek westchnął ciężko, nie słuchając Bartka. — Myślałem, że pierwszy odejdę. A teraz widzę, że nawet lepiej. Jej byłoby ciężej. Ja facet, wytrzymam. Idź, ze mną wszystko w porządku.
— No i co, dziadek? — spytała Zosia, gdy Bartek wrócił.
— Nic, trzyma się dzielnie. Mówi, że ona nigdy nie chorowała.
— To znaczy, że wyzdrowieje — zaopW końcu Zosia zrozumiała, że czasem dobro wraca w najmniej oczekiwany sposób, a prawdziwe szczęście polega na dzieleniu się nim z innymi, nawet jeśli nie przynosi to wymarzonego mieszkania.
