Mieszkam razem z moją mamą. Mama ma 86 lat.
Tak się złożyło, że nie wyszłam za mąż i nie mam dzieci. Życie potoczyło się w dziwny sposób. Obecnie mam 57 lat. Niedawno obchodziłam urodziny. Świętowałyśmy tylko we dwie ja i moja mama. Nie miałam kogo zaprosić. Nie mam przyjaciół, a my z mamą nie mamy innych bliskich.
Mieszkamy razem i zawsze się wspieramy. Mama ma już swoje lata, ale wciąż czuje się dość dobrze! Mimo że z roku na rok starzeje się i zdrowie jej powoli się pogarsza, nie poddaje się. Nadal sama wychodzi na spacery.
Jestem już na emeryturze, ale pracuję dodatkowo, bo nasze emerytury nie wystarczają na normalne życie. Nie zniechęcam się jednak i jestem wdzięczna losowi, że mam swoją ukochaną mamę. W końcu inni ludzie mają znacznie trudniejsze życie niektórzy nie mają nawet mieszkania, bliskich czy oszczędności.
Ale my z mamą żyjemy spokojnie i w zgodzie. Wieczorami pijemy herbatę, szydełkujemy, oglądamy nasze ulubione polskie seriale i filmy. W weekendy piekę ciasto i zapraszam sąsiadów na wspólne pogaduchy przy stole. Opowiadają nam o swoich rodzinach. Cieszę się szczęściem tych, którym dobrze się wiedzie, i modlę się, żeby mnie i moją mamę omijały wszelkie troski.
Tak wygląda nasze życie. Pragnę, by ta codzienność trwała jak najdłużej dla mnie i mojej mamy. Każdy dzień jest dla nas darem i nauczył mnie, że nawet bez tłumu wokół można znaleźć radość w drobnych rzeczach i spokój w obecności tej jednej, najbliższej osoby.
