Mieszkam razem z moją mamą. Moja mama, Halina Kowalska, ma już 86 lat.
Tak się potoczyło moje życie, że nie udało mi się założyć rodziny, nie mam również dzieci. Los się dziwnie ułożył. Mam teraz 57 lat, na imię mam Wojciech Kowalski. Niedawno obchodziłem urodziny. Świętowaliśmy je tylko we dwoje ja i moja mama. Nie mam nikogo, kogo mógłbym zaprosić. Zabrakło prawdziwych przyjaciół, a z krewnych już dawno z nikim nie utrzymujemy kontaktu.
Żyjemy razem, zawsze się wspieramy. Mama naprawdę świetnie się trzyma! Mimo podeszłego wieku i coraz częstszych problemów zdrowotnych, wciąż zachowuje pogodę ducha. Nawet sama wybiera się na spacery po naszym osiedlu w Warszawie.
Ja już jestem na emeryturze, ale nadal dorabiam, bo nasza emerytura to niewiele te parę złotych ledwie wystarcza na codzienne potrzeby. Jednak nie tracę nadziei i jestem wdzięczny za to, że mogę być blisko mamy. Wiem przecież, że wielu ludziom jest znacznie ciężej niektórzy nie mają dachu nad głową, rodziny ani pieniędzy.
A my z mamą żyjemy spokojnie. Wieczorami pijemy herbatę czasem z miodem, czasem z cytryną. Mama lubi robić na drutach, ja z kolei chętnie oglądam polskie filmy i seriale. W weekendy piekę ciasto drożdżowe lub sernik i zapraszamy naszych sąsiadów, panią Zofię i pana Tadeusza. Rozmawiamy o sprawach codziennych, opowiadają nam o swoich wnukach i rodzinnych spotkaniach. Cieszę się ich szczęściem i modlę się, żeby nas z mamą ominęły wszelkie zmartwienia.
Tak właśnie wygląda nasze życie. Chciałbym, żeby trwało jak najdłużej dla mnie i dla mojej mamy, Haliny.
