Mieszkając u teściowej, nie mogę wymagać wiele, ale czy nie mogłaby nam odstąpić większego pokoju?
Jak wiele młodych małżeństw, po ślubie stanęliśmy przed problemem mieszkania. Początkowo wynajmowaliśmy kawalerkę, ale po pół roku okazało się, że nas na to nijak nie stać, więc poprosiliśmy o tymczasowy nocleg u rodziców męża.
Mają dwupokojowe mieszkanie: jeden pokój ma dziesięć metrów, drugi – dziewiętnaście. Dostaliśmy ten mniejszy, w którym mój mąż dorastał. Na początku nam to nie przeszkadzało – ważne, że było gdzie spać.
Problem w tym, że połada szafy w naszym pokoju była zajęta przez rzeczy teściowej. Często wpadała po nie albo o świcie, albo późnym wieczorem, co było uciążliwe.
Gdy dowiedziałam się o ciąży, zaczęłam się zastanawiać – w naszym pokoju ledwo zmieści się łóżeczko, a co dopiero przewijak i reszta niezbędnych rzeczy.
Poprosiłam męża, żeby porozmawiał z rodzicami o zamianie pokoi, ale tylko machnął ręką:
— Nie zgodzą się. Powinniśmy być wdzięczni, że w ogóle nas przyjęli.
Więc sama spróbowałam dogadać się z teściową. Niestety, moja prośba spotkała się z chłodnym przyjęciem. Jej główny argument?
— A gdzie mamy przyjmować gości?
Goście bywają u nich razem na ruski rok, ale dla niej to święta sprawa. Teść tylko dodał:
— Muszę wychodzić na balkon zapalić. Nie będę się przecież co chwilę przeciskał przez wasz pokój.
Żeby dobitnie zamknąć temat, zrobili remont w swoim pokoju i kupili nowe meble – jasny sygnał, że nic się nie zmieni.
Utknęliśmy w ślepym zaułku – nie stać nas ani na wynajem, ani na kredyt. Tłumaczyłam, że to tylko tymczasowe, dopóki nienazbieramy na własne mieszkanie, ale teściowa pozostała nieugięta.
Teraz jej słowa o tym, jak nie mogą doczekać się wnuka, brzmią jak puste obietnice. Gdyby naprawdę im zależało, mogliby wyjść nam naprzeciw i zamienić się pokojami, a nie poprzestawać na słowach…
