Pamiętam dokładnie, gdy składałam życzenia teściowej, Danucie Janinie, w dniu jej jubileuszu.
— Tym razem może zostaniecie dłużej niż trzy dni, Lidyjko? — dźwięczał mi jeszcze w uszach jej głos. Szybko odłożyłam słuchawkę.
„Dziwne, prawda? — rozmyślałam. — Rozmowa w gruncie rzeczy uprzejma, teściowa niezwykle serdeczna, okazja radosna, a ja tylko marzyłam, by się skończyła”. Nie miałam najmniejszej ochoty spędzać wymarzonego urlopu, który zbiegł się w końcu z urlopem męża, w jej letnim domku nad Wisłą. Świat był pełen miejsc, gdzie nasza piątka mogłaby świetnie wypocząć — nad Bałtykiem, w Tatrach… Próbowałam nieśmiało zasugerrować Wojtkowi, byśmy w tym roku wybrali inne miejsce. Lecz mój mąż był niewzruszony. Tak go wychowano: starszych kochać i szanować. Niemądrze jest odmawiać rodzicom radości z odwiedzin. To po prostu… nietakt.
* * *
— Lidka, rodziców widzę ledwie raz do roku. Chcesz, byśmy przestali ich odwiedzać nawet w czasie wolnym? Dzieci zupełnie zapomną, że mają drugich dziadków w Poznaniu!
— Kochanie… czy nigdy nie przyszło ci do głowy, że te odwiedziny są ważne tylko dla ciebie? — wyznałam nieśmiało.
Spojrzał na mnie zdziwiony, marszcząc brwi.
— W liście mamka prosi wyłącznie o zdjęcia starszych chłopaków czy nagrania najmłodszego. Ani słowa, nie pyta, jak się mają w szkole, czy zdrowi. Potrzebuje wnuków do pochwał przed koleżankami ze schodów. Piękna, wystylizowana fotka, nic poza tym. Co się kryje za tym obrazkiem? To już nie jej sprawa. Prawdziwe problemy jej nie interesują.
— Nie zgadzam się. Mieszkamy daleko. Nie mogą zabrać Bogusia do przedszkola, odebrać Stasia i Franka ze szkoły. Gdybyśmy byli bliżej, wszystko inaczej by wyglądało.
— Wojtku… moja mama też mieszka w innym mieście. Jednak w każdej trudnej chwili wsiada w pociąg i już jest u nas. Jak Gang Słodziaków, cały czas gotowa do pomocy. Ile razy w zeszłym roku brała urlop czy L4, by do nas pędzić? Po taki pośpiech u twoich rodziców jakoś nie wypatrzę.
— Prawda. Maćkowa to złota kobieta. Zawsze nasza pomocna dłoń. Wdzięczny jestem jej nieskończenie i często to mówię.
— Właśnie. A gdy przyjeżdżamy do niej? Stara się spędzać z chłopcami każdą chwilę. Spaceruje, jeździ na rowerach, pluska się w Dunajcu, gra w chowanego, berka, w piłkę. Kocha naszych maluchów, a one ją kochają. Tak powinno być. Ciepło, troska, miłość.
— Lido, czego chcesz? Ludzie są różni. Twoja mama to wulkan energii. Młoda duchem, świetna organizatorka. Moi rodzice starsi, innego pokroju. Mamy im przestać dawać znak życia, że tak powiem?
Zacisnęłam usta, powstrzymując słowa, które cisnęły się na usta. Nie tym razem.
— Czuję się tam źle. I dzieciom też. Nieprzytulnie, krepująco.
— Jak to?! U rodziców śliczny domek letniskowy, oddzielne pokoje dla nas wszystkich, czyściutko, wygodnie. Czego więcej do szczęścia?
— Wiesz, jest takie przysłowie… „Miękko ścielą, a twardo śpią”. Ono doskonale opisuje moje uczucia pod dachem twej matki.
— To dopiero wiadomość… Dlaczego milczałaś? Zawsze mi się wydawało, że wam tam dobrze. Zjazd u rodziców wydawał mi się idealny. I dziadków odwiedzę, i wy razem odpoczniecie. Co jest nie tak?
— Wszystko. Od pierwszej minuty, gdy nasza ferajna wkracza do ich domu, burzymy ich perfekcyjnie uporządkowany, cichy świat.
— Wymyślasz, kochanie. Za bardzo się wszystkim przejmujesz.
— Drogie serce, ty tam zwykle zajmujesz się przy tacie lub mama przy gospodarstwie. Rzadko bywasz z nami. A dzieje się tam wiele, słychać każde zjadliwe słówko mamki, widzieć jej minę. Popatrz na ojca. Myślisz, to miłe? Żyjemy razem dziesięć lat, a mam wrażenie, że Danuta Janina wciąż nie może się pogodzić, że to ja zostałam twoją żoną. Może w ogóle nie cieszą cię twoja obecna rodzina.
— Ale co ty opowiadasz! — Wojtek zirytował się i chciał przerwać tę nieprzyjemną wymianę zdań.
— Pojedziemy do twoich rodziców, zgoda. Lecz bądź uważny, jak się zachowują w swoim domu. Otworzą ci się wtedy oczy. Nie pogniewasz się już na mnie, myśląc że się przejmuję i mam bzika na punkcie twojej mamy.
Uzgodn
Auta sunęły autostradą A2 w kierunku Mazur, a Sławomir, spoglądając w lusterko na śmiejące się twarze Zosi oraz swoich synów: Dominika, Filipa i małego Jakuba, poczuł, jak ulga roztacza się w jego sercu, zastępując dawną gorycz obietnicą prawdziwie pogodnych, rodzinnych wakacji.
