Między prawdą a marzeniem

Między prawdą a marzeniem

Pamiętam jeszcze te wieczory, gdy Zuzanna wtulała się w ciepły koc, ciesząc się ciszą i spokojem swojego warszawskiego mieszkania. Za oknem leniwie wirowały płatki śniegu, miękko osiadając na parapecie, jakby tańczyły w cichym, zimowym walcu. Zuzanna przed chwilą wróciła z przymiarki sukni ślubnej wydarzenia, na które czekała z niepokojem i drżącym sercem. W dłoniach wciąż ściskała papierową torbę: w środku błyszczały delikatne kolczyki, filigranowa tiara i drobne dodatki, które miały dopełnić jej ślubną stylizację. Myśli miała zajęte tylko jednym uroczystością, która zbliżała się wielkimi krokami. W duchu widziała już siebie w sukni, czuła jak światło igra na biżuterii, słyszała zachwyty krewnych i przyjaciół.

Nagle ciszę przerwał głośny dzwonek do drzwi. Zuzanna aż podskoczyła, niechcący mocniej zaciskając koc. Spojrzała na zegar dziesięć minut do siódmej. Kto mógł tu być o tej porze? Przez głowę przemknęły jej różne myśli: może kurier z zapomnianym zamówieniem, a może sąsiadka, nagle potrzebująca pomocy?

Podeszła do drzwi i przez judasza rzuciła krótkie spojrzenie sylwetka mężczyzny, wysokiego, ale jego twarz była niewidoczna. Nie śpieszyła się więc z otwarciem.

Kto tam? zapytała, próbując brzmieć spokojnie.

To ja, Tomek odpowiedział znajomy, choć przytłumiony przez drzwi głos. Musimy porozmawiać. Pilne.

Zuzanna zawahała się. Nie miała najmniejszej ochoty na rozmowę z nim Ale co jeśli coś stało się Elżbiecie? Przekręciła zamek i uchyliła drzwi. Na progu stał Tomek, z ramion spływały mu roztapiające się płatki śniegu, zostawiając ciemne ślady na płaszczu. Jego twarz była jakaś nienaturalnie blada, a w oczach tlił się niepokojący błysk, jakiego u niego nigdy nie widziała. Zuzanna poczuła, że popełniła błąd otwierając drzwi, bo Tomek sprawiał wrażenie, jakby był nie do końca sobą.

Wejdź, rzuciła, odsuwając się na bok, usiłując ukryć zaniepokojenie. Zamknąć mu drzwi przed nosem? To nie w jej stylu. Jesteś cały przemoczony.

Tomek wszedł do środka, nawet nie próbując zdjąć butów. Z butów zaczęło ściekać błoto na jasny parkiet, ale zupełnie nie zwracał na to uwagi. Jego wzrok błądził gdzieś po ścianie, jakby widział coś, do czego Zuzanna nie miała dostępu. Stała na boku, czując jak narasta w niej niepokój. Czuła, że nie bez powodu pojawił się o tej porze.

Zuzanno odwrócił się do niej, ściskając w dłoniach rękawiczki Już dłużej nie mogę. Kocham cię!

Zuzanna zamarła, nie wierząc własnym uszom.

Tomek, ty zaczęła, ale głos jej zadrżał, słowa zawisły w powietrzu.

Nie dał jej dojść do głosu. Zrobił krok w jej kierunku, jakby bał się, że z każdym mijającym momentem znika mu jedyna szansa.

Wiem, wychodzisz za mąż. Wiem, że to szaleństwo Ale nie mogę już milczeć! Próbowałem zapomnieć. Próbowałem żyć dalej, ale nie umiem! mówił cicho, z trudem dobierając słowa. Powinienem był powiedzieć wcześniej. Z Elą z Elą zacząłem być tylko dlatego, by być bliżej ciebie! Chciałem cię widywać. Nigdy jej nie kochałem, nigdy!

Serce Zuzanny zamarło. To znaczy, że był z Elżbietą tylko po to, by być bliżej niej A Elżbieta przecież naprawdę wierzyła w ich uczucie.

Automatycznie zsunęła koc z ramion, jakby ten ruch miał ją sprowadzić na ziemię. W pokoju zrobiło się duszno, jakby powietrze nagle zgęstniało.

Tomek zaczęła, z trudem zbierając myśli. Wiesz, co mówisz? Mam narzeczonego, kocham go! Planujemy przyszłość, ślub i wspólne życie! A Elżbieta

Skinął głową, nie odrywając wzroku. W jego oczach była i rozpacz, i ulga jakby nagle z niego spadł ciężar, który nosił w sobie od dawna.

Wiem, ale nie mogę już tego tłumić! Za dwa tygodnie będziesz już dla mnie nieosiągalna! zawahał się na moment, potem mówił dalej. Może to złe miejsce i zły czas, ale gdybym nie powiedział, żałowałbym do końca życia. Elżbieta dla mnie się nie liczy była tylko drogą do ciebie!

Zuzanna poczuła, jak ściska jej się w środku. Głos ledwo przechodził przez gardło.

Jak możesz tak mówić? rzuciła oschle, z trudem łapiąc oddech.

To prawda! powiedział stanowczo Tomek. Elżbieta była tylko po to, by być przy tobie. Myślałem, że kiedyś mnie zauważysz, docenisz, że jestem troskliwy, szczodry, dobry. Wiedziałem, że tylko z tobą mogę być szczęśliwy!

Powoli uklęknął na jedno kolano, wyciągając z kieszeni małe pudełko. W świetle lampy błysnęła obrączka delikatna, z subtelnym zdobieniem i niewielkim kamieniem.

Zostaw go. Wybierz mnie. Przysięgam, będziesz szczęśliwa.

Zuzanna przez chwilę patrzyła w milczeniu. W głowie mieszały się obrazy: Tomek śmiejący się z Elżbietą na imprezie, trzymający ją za rękę, patrzący z czułością Czy to wszystko było kłamstwem? Wszystko, co wydawało się oczywiste, nagle się rozsypało.

Wstań powiedziała cichutko. Proszę.

Tomek powoli podniósł się z kolan. Mimo to wciąż miał nadzieję.

Nie wierzysz mi? głos mu zadrżał.

Wierzę. Ale to niczego nie zmienia.

Zrobiła krok w tył, powiększając dystans.

Jesteś moim przyjacielem, Tomku, ale kocham innego. On jest moim życiem. Nikogo innego nie potrzebuję.

Spuścił wzrok, ściskając pierścionek.

A gdybym wcześniej się odezwał, zanim go poznałaś?

Zastanowiła się, po czym delikatnie odparła:

Odpowiedź byłaby taka sama. Przepraszam, ale nigdy cię nie postrzegałam w tej roli. Jesteś dobrym człowiekiem, lecz nie w moim typie.

Tomek zrobił krok w jej stronę. Była w jego ruchach jakieś ostatnie, dramatyczne pragnienie jakby bał się, że traci wszystko.

Czemu? Przecież widziałem jak na mnie patrzysz.

Zuzanna instynktownie odsunęła się w stronę drzwi. Trochę się go bała, w jego wzroku było coś niepokojącego. Szybko analizowała w myślach, jak się zachować, gdyby zrobił coś głupiego.

Nie ma nic między nami. To nie miłość, a obsesja, Tomku. Stworzyłeś sobie marzenie, w którym ja jestem ideałem, a inni są tylko pionkami. Proszę, skończmy tę rozmowę.

Zacisnął pięści nie ze złości, lecz z bezsilności.

Myślisz się mylisz. Nigdy nie kochałem nikogo tak, jak ciebie. To nie obsesja! Ja kocham!

Zuzanna zagryzła wargę, ledwie panując nad emocjami.

A Elżbieta? spojrzała mu w oczy, szukając w nich żalu. Zastanawiasz się, jak jej to skrzywdzi? Zranić ją, żeby potem oczekiwać ode mnie, że rzucę wszystko dla ciebie?

Wiem, że to mój błąd odpowiedział cicho, spuszczając wzrok. Nawet gdybym miał zacząć od nowa, postąpiłbym identycznie.

Nie buduje się szczęścia na czyimś nieszczęściu. Nie kochasz mnie, lecz własny wyśniony obraz. Ledwie się znamy. Pokochaj kogoś prawdziwego. Porozmawiaj z Elżbietą. Powinna poznać prawdę. Wybacz jej.

Tomek na moment zamarł, aż drżały mu palce.

Po co? Przecież już powiedziałem, nie kocham jej. Tylko ciebie.

W jego oczach zobaczyła taki smutek, że przez sekundę zrobiło się jej go żal. Ale wiedziała, że nie może mu go okazać to mogłoby zostać opacznie zrozumiane.

Nie masz u mnie szans. Zresztą, tak jak u Elżbiety. Zresztą nie myśl, że sprawę zostawię wiesz, że ona się dowie.

Na te słowa spojrzał na nią z wyrzutem i smutkiem.

Odchodzę, ale się nie poddam! Poczekam, aż zrozumiesz, że jesteśmy dla siebie stworzeni.

Nie czekaj kręciła głową Zuzanna. Żyj własnym życiem. Znajdź kogoś naprawdę, kogoś realnego. Teraz wyjdź.

Tomek zaczął kierować się do wyjścia, każdy jego krok zdradzał walkę, jaką toczył z samym sobą. Na progu obejrzał się jeszcze raz.

Dziękuję za szczerość rzucił bez patosu. Ale jeszcze się zobaczymy.

Wyszedł, cicho zamykając za sobą drzwi. Zuzanna została sama. Patrzyła na drzwi, czując, jak powoli schodzi z niej napięcie ostatnich chwil. Podeszła do okna. Za szybą leżała zasypana śniegiem Warszawa, żółte światła ulicznych latarni odbijały się w bieli. Patrzyła, jak Tomek znika za rogiem, otulony płaszczem i śniegiem, ramiona miał zgarbione, kroczył jakby pod górę.

Czuła, że musi zareagować. Nie mogła pozwolić, by rozegrał wszystko po swojemu. Co, jeśli przekłamie wydarzenia Elżbiecie? Jeśli się nie podda?

Wyjęła telefon i wybrała numer Elżbiety.

Cześć, Ela. Musimy porozmawiać. To ważne.

Po drugiej stronie dało się słyszeć lekkie szeleścienie papierów, potem zatroskany głos:

Co się stało? Jakoś dziwnie brzmisz. Wszystko w porządku?

Zuzanna zebrała myśli.

Tomek przed chwilą był u mnie. Przyznał, że zaczął spotykać się z tobą tylko przez to, że chciał zbliżyć się do mnie. Powiedział, że nigdy cię nie kochał, że byłaś tylko środkiem do celu.

W słuchawce zapadła cisza. Niemal czuła, jak Elżbieta ściska telefon, próbując zrozumieć, co się właśnie wydarzyło. Milczenie trwało tak długo, że Zuzanna już chciała dodać coś więcej, ale Ela w końcu przemówiła, głosem drżącym z szoku:

To wszystko prawda? Jak to możliwe

Nie chcę cię ranić, ale nie mogę pozwolić, byś żyła w złudzeniu powiedziała szczerze Zuzanna. Przyznał, że kocha tylko mnie, błagał, żebym porzuciła narzeczonego i była z nim. Ela, jest nieobliczalny! Bałam się z nim zostać w jednym pokoju!

Ponownie zapadła cisza. W końcu Elżbieta zebrała się w sobie:

Rozumiem powiedziała powoli i spokojnie, choć w głosie pobrzmiewał żal I co teraz?

Nie wiem wyznała Zuzanna. Myślę, że zaraz do ciebie pójdzie, ale nie wiem, co powie Jesteś sama? Martwi mnie jego zachowanie!

Elżbieta po chwili odpowiedziała cicho:

Nie przejmuj się, poradzę sobie. Dziękuję, że mi powiedziałaś.

Przepraszam, że musisz się tego dowiadywać w taki sposób powiedziała ze szczerością Zuzanna.

Wolę znać prawdę niż żyć w kłamstwie jej głos był już silniejszy, choć wciąż pełen drżenia.

Pożegnały się. W mieszkaniu na powrót zapanowała cisza. Zuzanna wpatrywała się w płynące za oknem płatki śniegu. W tej śnieżnej Warszawie dwie osoby musiały teraz uporać się z własnym bólem, a ona mogła już tylko wierzyć, że sytuacja się uspokoi, a każdy odnajdzie swoją drogę.

W myślach Zuzanny krążyły wspomnienia co teraz czuje Elżbieta, jak zmierzy się z prawdą, jak przewartościuje wszystko, co dotąd wydawało się pewne? Lecz wiedziała: lepsza jest gorzka prawda niż słodkie kłamstwo, które prędzej czy później wyjdzie na jaw

***

Tymczasem Elżbieta nadal siedziała w kuchni. Słowa Zuzanny odbijały się w niej echem, plątały się z obrazami z przeszłości. Widziała Tomka, jak zapraszał ją na pierwszą randkę, otwierał drzwi, żartował, sprawiał, że czuła się wyjątkowa. Uśmiechał się lekko, sięgał po jej dłoń, szeptał kocham z takim przekonaniem…

On nigdy mnie nie kochał myśl ta rozbijała ją od środka. Nie bolało, ale świat wywracał się do góry nogami.

Dotknęła zimnej filiżanki z herbatą. Od rozmowy nie wypiła ani łyka. W mieszkaniu panowała cisza, tylko zegar na ścianie odmierzał upływające sekundy.

Westchnęła głęboko. Musiała zdecydować, co dalej. Zadzwonić do Tomka? Poczekać? Poprosić Zuzannę o spotkanie? Żadne rozwiązanie nie wydawało się dobre. Teraz potrzebowała tylko czasu i spokoju, by spróbować ułożyć wszystko na nowo.

Do drzwi ktoś zapukał. Elżbieta właśnie nalewała herbatę do drugiej filiżanki, usiłując się pozbierać. Zerknęła przez judasza. Przed drzwiami stał Tomek. Przez chwilę zastanawiała się, czy w ogóle otwierać. Co powie? Zacznie znowu kłamać?

Otworzyła. Stał tam cały w śniegu, włosy i płaszcz bielone lodem, twarz wyczerpana. W oczach upór i zagubienie.

Elu zaczął, nie czekając na zaproszenie do środka Muszę wszystko wyjaśnić.

Już wyjaśniła Zuzanna przerwała, siląc się na opanowanie. Usłyszeć takie rzeczy prosto z jego ust było cięższe, niż mogła przypuszczać. Wątpię, że masz do dodania coś nowego.

Tomek zamilkł. Zwiesił ramiona, nawet próbował sięgnąć dłonią, ale zaraz cofnął gest.

A więc powiedziała ci szepnął. Myślałem, że zdążę pierwszy że sam wszystko wyjaśnię.

Elżbieta skrzyżowała ręce na piersi.

Po co tu przyszedłeś? Chciałeś powtórzyć mi prosto w twarz, że byłam jedynie sposobem, by zbliżyć się do niej?

Nie. Zrobił krok bliżej, ona automatycznie się odsunęła. Chcę prosić cię o wybaczenie. Za kłamstwo, za wykorzystywanie Za to wszystko.

Zawahał się, szukając słów, które nie bolałyby jeszcze bardziej.

Wiem, że nie ma na to usprawiedliwienia. Wiem, że cię skrzywdziłem. Ale nie mógłbym odejść, nie mówiąc tego wprost.

Elżbieta patrzyła na niego z chłodnym dystansem. Uczucie czy to złość, wstyd, gorycz? Nie, raczej niesmak i żal.

Mogłeś powiedzieć prawdę dużo wcześniej rzuciła cicho. Mogłeś po prostu wyznać, że nic do mnie nie czujesz. Zamiast tego poszedłeś do Zuzanny, błagać ją, by cię wybrała zamiast narzeczonego Po tym wszystkim myślisz, że uwierzę w twoje przepraszam?

Nie mam ci nic do powiedzenia Tomek uśmiechnął się smutno. Po prostu poczułem, że to ostatnia szansa. Że ona lada dzień mi ucieknie z życia. Nie myślałem o skutkach.

Wyjął z kieszeni pudełeczko to samo, które wręczał Zuzannie. Ręce drżały mu lekko, gdy je otwierał.

Weź. To na pamiątkę mojego żalu.

Elżbieta spojrzała. Delikatna, złota obrączka z maleńkim diamentem. Miało ją upokorzyć? Biżuteria kupiona z myślą o innej?

Spojrzała na niego spokojnie, bez złości i bez łez.

Zostaw ją sobie odparła zimnym głosem. Niczego od ciebie nie chcę.

Tomek ścisnął pudełko, bladł z każdą sekundą.

Elżbieto, proszę głos zadrżał Wiem, że zawiniłem. Chciałbym to naprawić.

Przechyliła lekko głowę, patrząc na niego jak na nieznajomego.

Naprawić? zaśmiała się gorzko. Ożenić się, by zagłuszyć własne sumienie? Albo rzucić się pod tramwaj, bym zaczęła czuć się winna? Zastanów się.

Wiedział, że nie uwierzy w nic, co powie. Spuścił wzrok na obrączkę.

Chcę zacząć wszystko od nowa, od zera, uczciwie.

Elżbieta pokręciła spokojnie głową.

Nowy początek jest możliwy tylko z kimś, komu się ufa. Ja ci nie wierzę. Zniszczyłeś wszystko, co było między nami. Nawet jeśli żałujesz i żałujesz szczerze, to już za późno.

Na moment wzięła głęboki oddech.

Potrzebuję czasu i dystansu. Nie chcę, byś się ze mną kontaktował ani próbował naprawiać to, co jest nienaprawialne.

Tomek zamknął pudełko, kiwnął głową.

Rozumiem rzucił cicho. Przepraszam, że zadałem ci tyle bólu.

Już wychodził, gdy znów zadzwonił dzwonek. Elżbieta zerknęła przez judasza. Przed drzwiami stał Adam narzeczony Zuzanny. Wysoki, zgrabny, elegancki. Nawet uśmiechu nie próbował; jego wzrok był stanowczy, poważny, jakby przyszedł rozwiązywać sprawę, którą od dawna należało zamknąć.

Mogę wejść? zapytał beznamiętnym tonem.

Przepuściła go. Tomek cofnął się odruchowo, blady.

Wiem co się stało powiedział Adam lodowato. Wiem, jak potraktowałeś ją. Obie.

Tomek zaczął się tłumaczyć, ale Adam go uciszył:

Dosyć! Zuzanna powiedziała mi wszystko. Wiesz, co sobie pomyślałem? Że niektóre lekcje w Polsce trzeba dostać po polsku.

Podszedł do Tomka, a ten przywarł do ściany.

Adam, proszę wtrąciła Elżbieta drżącym głosem, rozumiejąc, że Tomek zasłużył, i jednocześnie nie chcąc widzieć, jak komuś, kogo kochała, dzieje się krzywda.

Adam machnął ręką.

To już nie twoja sprawa.

Tomek tylko zacisnął pięści, walcząc z atakiem paniki.

Wiem, że jestem winny. Przeprosiłem Zuzannę, Elżbietę. Co jeszcze mam robić?

Przeprosiny? Adam uśmiechnął się krzywo. Myślisz, że to wszystko się wymazuje słowem przepraszam? Zniszczyłeś zaufanie dwóch kobiet, a teraz chcesz być pożałowany?

Adam podszedł, nie spuszczając go z oczu. Jeden celny cios i Tomek, nim zdążył zareagować, osunął się na podłogę, zasłaniając twarz.

To dopiero początek powiedział Adam dobitnie. Spróbujesz znów podejść do Zuzanny lub Elżbiety będzie gorzej. Jasne?

Tomek ledwo podniósł się, ocierając krew z rozciętej wargi. Rzucił szybkie spojrzenie na Elżbietę ta była już zupełnie nieobecna, wyprana z uczuć.

Wycofał się i wyszedł. Drzwi kliknęły cicho. Adam spojrzał na Elżbietę łagodniej.

Przepraszam powiedział łagodnie. Czasem w naszym kraju lepiej przemówić czynem. Nie chciałem, żebyś patrzyła, ale wiedziałem, że warto.

Patrzyła na niego oszołomiona, wdzięczna i jeszcze trochę zaskoczona.

Może miałeś rację choć nie wiem, czy tego właśnie mi trzeba. Dziękuję jednak za wsparcie.

Adam lekko się uśmiechnął.

Wiem, co czujesz. Zdrada boli. Ale jesteś silna dasz sobie radę.

Elżbieta kiwnęła głową. Przypomniała sobie, że przecież naprawdę potrafi podnieść się po trudnych sprawach.

Dziękuję uśmiechnęła się słabo. I za to, że zaopiekowałeś się Zuzanną.

Jest twoją przyjaciółką, bardzo się martwiła. Chciała być z tobą, ale przekonałem ją, że tym razem mogę zareagować za nią.

Jest nie tylko moją przyjaciółką westchnęła Elżbieta z czułością jest też moją rodziną.

W pokoju znów zapanowała cisza. Za oknem śnieg kładł się grubą kołdrą, przykrywając Warszawę, jakby chciał wymazać ostre krawędzie tego wieczoru. Elżbieta poczuła, jak cichnie w niej burza przed nią mnóstwo pracy nad sobą, nad wewnętrznym spokojem, ale wiedziała już: nie jest sama, a ludzie są gotowi wesprzeć ją w najtrudniejszych momentach.

Gdy Adam wyszedł, Elżbieta opadła ciężko na kanapę.

To już koniec przemknęło jej przez myśl. Uczucie było bolesne, ale niosło ulgę. Wiedziała: to nie zamknięcie, lecz początek nowego. Początek drogi, na której znów będzie uczyć się zaufania, marzyć i być może znowu pokocha już inaczej, mądrzej.

***

Tymczasem Tomek szedł przez ośnieżone chodniki, mijając ulice, po których tyle razy spacerował z Elżbietą. Śnieg kładł się na ramionach, topniał na twarzy, ale nie czuł ani zimna, ani bólu. Rozcięta warga bolała dość, by zapamiętał lekcję, lecz pustka w środku była o wiele gorsza i zimniejsza.

Wiedział, że stracił obie Elżbietę, dla której nie był już nikim więcej niż złym wspomnieniem, oraz Zuzannę, gdy pozwolił sobie śnić nierealne sny. Położył na szali wszystko i przegrał.

Następnego dnia poszedł do biura z sińcem pod okiem i rozciętą wargą. Współpracownicy szeptali między sobą, ale nie miał zamiaru wyjaśniać czegokolwiek. Tydzień później złożył wniosek o przeniesienie do Poznania. Szef tylko zdziwił się, gdy zobaczył jego minę, ale podpisał papiery bez pytań.

Przed wyjazdem oddał pierścionek w warszawskim sklepie jubilerskim. Sprzedawczyni nie pytała, po prostu przyjęła zwrot i wypłaciła złotówki. Tomek przelał całą sumę na konto Elżbiety z krótką wiadomością: Przepraszam. Te pieniądze należą do ciebie. Bez tłumaczeń, bez komentarzy.

Kiedy taksówka podjechała po niego po raz ostatni, jeszcze przez chwilę stał pod swoim blokiem. Śnieg padał coraz gęściej, przykrywając miasto jakby nową warstwą zapomnienia. Tomek spojrzał w górę.

Ze wszystkiego zrobiłem bajzel… szepnął. To nie była skarga; raczej wyznanie kogoś, kto wie, że pewne błędy zostają już tylko w pamięci.

Wsiadł do auta, jeszcze spojrzał przez okno na mieszkanie, które było kiedyś domem. Teraz nie zostało tam nic ani nadziei, ani wspomnień. Poprosił kierowcę o kurs na Dworzec Centralny.

Za oknem krążyły śnieżynki, świat znikał powoli, a on jechał przed siebie, gotowy szukać nowego początku.

***

Gdzieś wtedy, w cichej kawiarni na Nowym Świecie, Elżbieta siedziała przy stoliku razem z Zuzanną i Adamem. Przed nimi parowały trzy kubki gorącej czekolady, idealnej na taki zimowy dzień.

Rozmawiali spokojnie, bez cienia dawnych napięć. Snuli plany na przyszłość o ślubie u Zuzanny, o pracy, podróżach, przebąkiwali nawet o nowym domu na obrzeżach miasta. Elżbieta słuchała, a w jej wnętrzu powoli kiełkowało przekonanie, że życie potrafi toczyć się dalej, mimo wszystko.

Adam, choć z natury powściągliwy, był dziś uważny i delikatny. Słuchał, komentował, a czasem tylko uśmiechał się do Zuzanny, gdy ta wstydliwie wspominała o przygotowaniach do ślubu.

Wiecie, zaczęła nagle Elżbieta, patrząc w okno, gdzie śnieg znów tańczył z wiatrem już się na niego nie złoszczę. Jest mi tylko żal, że wszystko tak się skończyło.

Powiedziała te słowa spokojnie, bez odrobiny goryczy czy żalu.

Zuzanna ujęła jej dłoń.

Nie masz powodu do żalu. Zasługujesz na szczęście. Na szczerość, nie na gierki.

Elżbieta lekko skinęła głową, wiedząc, że to prawda. Czuła naprawdę czuła że czeka ją coś dobrego.

Tak przytaknęła. Znajdę je. Już go szukam.

To nie były czcze zapewnienia. To było prawdziwe, głębokie przekonanie.

Za oknem wirował śnieg, przykrywając miasto świeżą bielą. Warszawa spała pod zimową kołdrą i tylko lampy rozświetlały chłodny wieczór. W kawiarni było ciepło i bezpiecznie. Czekolada stygnęła w filiżankach, a troje ludzi wiedziało, że mimo wszystko życie toczy się dalej. I to jest najważniejsze.