Nazywam się Weronika. Stoję teraz przed okropnym wyborem: ryzykuję kłótnię albo z ukochaną siostrą, albo z mężem. Serce mi się kraje, a rozum uparcie milczy.
Moja starsza siostra, Agnieszka, od zawsze traktowała mnie… no, różnie. Trzy lata starsza, od dzieciństwa zazdrościła mi uwagi rodziców. Wydawało jej się, że dostaję więcej lalek, słodyczy, ubrań. Choć mama i tata kochali nas tak samo. Tyle że ja cieszyłam się z drobiazgów, a ona traktowała je jak coś oczywistego.
Pamiętam, jak Aga zabierała mi zabawki tylko po to, żebym się popłakała, a nie żeby się nimi pobawić. Z czasem wcale nie zmiękła.
Gdy poznałam Tomka — mojego przyszłego męża — Agnieszka stała się jeszcze bardziej oziębła. Za moimi plecami szeptała rodzicom, że ten związek długo nie pociągnie. Miałam wtedy 22 lata, Tomek 24. A Agnieszka — już 25 i ani śladu związku.
Po ślubie zamieszkaliśmy u jego mamy. Ale niedługo potem teściowa wyszła za mąż za obcokrajowca i wyjechała, zostawiając nam w spadku dwupokojowe mieszkanie w Łodzi.
A parę lat później zmarł dziadek Tomka i zapisał mu swoje dwupokoje w innej dzielnicy. Tak nagle mieliśmy dwa lokum.
Postanowiliśmy jedno wynajmować, a pieniądze odkładać na edukację naszego syna, Kuby. Ma 12 lat, a czas leci jak szalony.
A Agnieszka, jakby chciała mnie dogonić, zaraz po moim ślubie pospiesznie wyszła za pierwszego lepszego — Darka. Leniwego, nieskładającego obietnic bez pokrywa, który utrzymuje się z dorywczych prac. Mimo to siostra urodziła mu trójkę dzieci. We czworo tłoczyli się w maleńkiej kawalerce kupionej za „becikowe” i skromną pomoc rodziców.
Zawsze było mi żal siostrzeńców: wiecznie głodni, niedbale ubrani, ciągle chorzy. Rodzice pomagali Agnieszce finansowo, ale ich możliwości były ograniczone — emerytury to nie miliony.
Długo udawało nam się ukrywać przed siostrą, że wynajmujemy mieszkanie. Półtora roku tajemnica działała. Ale w końcu Aga się dowiedziała.
I pewnego dnia przyszła do mnie z konkretnym żądaniem:
— Weronika, no przecież rozumiesz! — prawie płakała. — Wy wynajmujecie mieszkanie, a my tu jak śledzie w puszce! Obok was jest świetna szkoła artystyczna, nasza Zosia marzy o tańcu, a Jaś chce uczyć się gry na skrzypcach! No pomóż! Wpuśćcie nas na razie za darmo, a Darek znajdzie pracę, ja wyjdę — i będziemy płacić chociaż trochę. Przecież jesteśmy rodziną!
Patrząc na nią, czułam dziwną mieszankę litości i strachu. Litości do dzieci — i strachu o naszą przyszłość.
Opowiedziałam o wszystkim Tomkowi.
— Nie! — ciął krótko. — Tylko po moim trupie! Ta banda rozwalą mieszkanie w drobny mak, a kasy nie zobaczymy! Ich Darek coś znajdzie? Ten przez całe życie nie przepracował nawet dnia porządnie! A twoja siostra jeszcze czwartego urodzi — żeby tylko nie iść do pracy!
Próbowałam przekonać męża, że to tymczasowe, że po prostu mają teraz trudnie.
— Sam— Sam w to wierzysz? — parsknął ironicznie Tomek.
