Dziś znów wracam myślami do niedawnych wydarzeń związanych z sąsiadką panią Lucyną, która od lat mieszkała sama w swoim przestronnym trzypokojowym mieszkaniu na warszawskim Mokotowie. Ma już 68 lat i zawsze wydawała mi się osobą pełną życia, choć cichą. Ostatnio bardzo mnie zaskoczyła wynajęła swoje mieszkanie i ruszyła w podróż po Europie.
Kilka dni temu jej córka, Małgorzata, przyszła do mnie. Była wyraźnie rozżalona i zaczęła się żalić:
Pani Anno, nie mogę uwierzyć, co zrobiła moja mama! Kiedy tylko usłyszałam, że wyjeżdża, miałam łzy w oczach. Mama miała przejść na emeryturę, przeprowadzić się na wieś do naszego domku pod Piasecznem i zostawić nam to mieszkanie! Liczyliśmy z mężem, że wreszcie wyjdziemy na prostą tym bardziej, że mamy teraz kredyt samochodowy w banku na głowie, a dwie raty już zalegają. Liczyłam na mamę, że pomoże finansowo A ona wyjechała i jeszcze wynajęła mieszkanie obcym ludziom!
Z trudem powstrzymałam się od komentarza, bo nie rozumiałam, dlaczego to właśnie Lucyna miałaby spłacać ich długi. Małgorzata kontynuowała:
Teściowa nie jest zadowolona, że mieszkamy u niej i coraz częściej daje mi do zrozumienia, że na starość skończę tak jak moja mama. Cały czas powtarza: “Jak matka, tak i córka!”.
Chyba Małgorzata liczyła na moje współczucie. Jednak w mojej opinii pani Lucyna zrobiła dobrze. Przecież wreszcie ma czas dla siebie, może robić to, na co nie miała wcześniej odwagi. Dlaczego emerytka miałaby całkowicie poświęcać się dzieciom i wnukom? Nie czułam, żeby to było sprawiedliwe. Zapytałam Małgorzatę:
Czemu nie próbujecie z mężem sami stanąć na nogi? Przez 15 lat małżeństwa można było już coś zaoszczędzić. Własne mieszkanie to nie luksus to zorganizowanie swojej przyszłości. Wtedy żadna teściowa nie miałaby pretensji.
Małgorzata wzdychała:
Tak bardzo liczyłam, że gdy mama przejdzie na emeryturę, szybko przeniesie się do domku na wsi, a my z Grzegorzem będziemy mogli przejąć jej mieszkanie na ulicy Puławskiej… Trzy pokoje! Ile by to nam dało spokoju!
Poczułam potrzebę odrobiny żartu, więc powiedziałam jej pół żartem, pół serio:
A może pani Lucyna jeszcze się zakocha? Moja znajoma Jadwiga poleciała trzy lata temu do Grecji na urlop poznała tam mężczyznę, wyszła za mąż i teraz mieszka nad Morzem Egejskim. A co jeśli pani Lucyna też odnajdzie miłość i zdecyduje się na nowy rozdział życia?
Małgorzata patrzyła na mnie jakby nie dowierzała, z mieszanką zawodu i konsternacji. Parę dni wcześniej natrafiłam na zdjęcia pani Lucyny w internecie uśmiechnięta, promieniała, opisywała nowe miejsca, w których się zatrzymała we Włoszech. Nie ukrywam, że poczułam radość jej szczęściem.
Często myślę, że wiek nie powinien ograniczać naszych marzeń i nie odbierać prawa do nowych, pięknych doświadczeń. Pani Lucyna może cieszyć się życiem i mocno to szanuję.
