Wyobraź sobie, że masz osiem lat i pewnego dnia twoja mama wychodzi z domu, łapie taksówkę pod blokiem i już nigdy nie wraca. Mój brat wtedy miał pięć lat. Od tamtej chwili nasz dom zmienił się nie do poznania. Tata musiał nauczyć się wszystkiego od nowa: wstawał wcześnie, przygotowywał nam śniadanie, uczył się robić pranie, prasować nasze szkolne mundurki, czesać mnie przed szkołą, choć robił to nieporadnie. Pamiętam, jak źle odmierzane ziemniaki rozgotowywały się, jak przypalał obiady, jak wrzucał białe koszulki razem z kolorowymi do pralki. Ale robił wszystko, żebyśmy mieli to, co trzeba. Po pracy, choć często był wycieńczony, siadał z nami do lekcji, podpisywał zeszyty, szykował nam kanapki na następny dzień.
Moja mama już nigdy nas nie odwiedziła. Tata z nikim nie zamieszkał, nie przedstawił nam żadnej kobiety jako swojej partnerki. Wiedzieliśmy, że czasami wychodzi wieczorem, bywało że wracał późno, ale jego życie poza pracą i domem pozostawało dla nas zagadką. W mieszkaniu byliśmy tylko my: ja i brat. Nigdy nie słyszałam, żeby mówił, że kogoś pokochał. Jego rytm był prosty: praca, dom, gotowanie, sprzątanie, sen i znowu od początku.
W weekendy zabierał nas do parku, nad Wisłę, czasem do Złotych Tarasów, choć często tylko patrzyliśmy na wystawy. Umiał zapleść mi warkocze, przyszyć guzik, zrobić prosty obiad. Kiedy w szkole były akademie i trzeba było mieć przebranie, tata wycinał elementy z tektury i zszywał z resztek materiałów. Nigdy nie słyszałam, żeby narzekał, nigdy nie powiedział, że coś to nie dla niego.
Rok temu odszedł. Tak nagle, że nie zdążyliśmy się pożegnać. Kiedy porządkowaliśmy jego rzeczy, znalazłam zeszyty, w których notował wydatki domowe, daty szczepień, napisy typu opłać czynsz, kup buty, umów Zosię do lekarza. Nie było tam żadnych listów miłosnych, zdjęć z inną kobietą, nic, co by wskazywało na życie pełne romantyzmu. Same ślady człowieka, który żył dla swoich dzieci.
Od chwili, gdy już go nie ma, wciąż zastanawiam się, czy był szczęśliwy. Mama odeszła, by szukać swojego szczęścia. Tata został, chyba rezygnując z własnego. Nigdy nie założył nowej rodziny, nie zbudował domu z partnerką, już nigdy nie był niczyim priorytetem tylko naszym.
Dziś wiem, że miałam niezwykłego tatę. Ale czuję też, że był człowiekiem, który pozostał sam, byśmy my nie musieli być samotni. I to boli. Bo teraz, kiedy go nie ma, nie wiem, czy choć raz spotkało go uczucie, na które naprawdę zasługiwał.
