Wojtek wybiegł z klatki schodowej i ruszył szybko w stronę sklepu. Spieszył się, by zdążyć przed zamknięciem – nie chciał jeść kolacji bez chleba. Przed wejściem stała drobna dziewczynka, może czteroletnia, tuliła do siebie malutkiego pieska.
„Ciociu, proooszę, kupcie mójemu pieseczkowi chleba” – szepnęła cichutko, patrząc błagalnie na kobietę wchodzącą do sklepu.
„Dziewczynko, gdzie twoja mama? Dlaczego tak późno jesteś sama na ulicy? Idź do domu!” – odpowiedziała ostro i weszła do środka.
Wojtek, który obserwował tę scenę, zatrzymał się. W oczach dziecka malował się smutek i bezradność. Zrozumiał od razu, że nie chodziło o pieska… W przeciwieństwie do tamtej kobiety, domyślił się, że dziewczynka jest głodna i prosi tak naprawdę dla siebie.
„Twój piesek je chleb?” – uśmiechnął się, podchodząc bliżej.
„Tak!” – potwierdziła szybko. „Lubi bardziej kiełbaskę i cukierki, ale jak jest głodny, to chlebek zje.”
„Rozumiem” – odparł z goryczą. „Poczekajcie chwilę, zaraz wrócę…”
W sklepie wrzucił do koszyka chleb, mleko, jogurt, herbatniki, cukierki i zwykłą kiełbasę. Stojąc w kolejce, mimowolnie przypomniał sobie własne dzieciństwo. Jego matka lubiła wypić, ojca nigdy nie poznał. Pamiętał dni głodu, gdy matka wydawała skromną pensję sprzątaczki na tygodniowy ciąg. Czasem wieczorami obchodził piaskownice, świecąc latarką, i znajdował niedojedzone ciasteczka lub cukierki… Pamiętał własne spojrzenie – bezradne, głodne. Ta mała dziewczynka przed sklepem miała takie samo.
Gdy wyszedł, podszedł do niej. Chciał wręczyć pakunek z zakupami, ale zrozumiał, że sama go nie udźwignie – w rękach trzęsła się przecież malutka kulka sierści.
„Kupiłem twojemu pieskowi trochę jedzenia. Mieszkasz daleko?”
„Nie, tam.” – Wskazała na blok za drogą.
„Chodź, pomogę ci zanieść.”
Dziewczynka błyskawicznie ożywiła się, idąc przodem i nucąc pod nosem znajomą Wojtkowi melodię.
„Jak masz na imię?”
„Kasia” – przedstawiła się. „A to mój przyjaciel, Pimpek.”
Wskazała na pieska. Po drodze opowiedziała, że mieszka z mamą i babcią, a Pimpka znalazła niedawno na ulicy i zabrała do domu. Wojtek jeszcze miał nadzieję, że się myli – może Kasia ma dobrą matkę, tylko żyją biednie?
„Tutaj mieszkam” – pokazała na okno na drugim piętrze, skąd rozbrzmiewała donośna muzyka. „Nie pójdę do domu. Pobawię się tu. Daj nam jedzenie, zjemy z Pimpkiem.”
„Babcia jest w domu?” – spytał. Było już po dziesiątej, a dziecko nie powinno być samo o tej porze.
„Jest. Dostała emeryturę, piją w kuchni” – zmarszczyła brwi.
Wojtek stał w bezradnej ciszy. Na zewnątrz było ciemno, wokół ani żywej duszy. Nie chciał zostawić jej przed blokiem, więc nalegał, by weszła do środka.
„Zamknijcie się z Pimpkiem w pokoju, zjedzcie i połóżcie się spać. Jest już późno, niebezpiecznie.”
Kasia przytuliła pieska mocniej. Wojtek odprowadził ją do drzwi, upewnił się, że weszła, i odszedł w złym nastroju. Myślał, że teraz inne czasy, że opieka społeczna działa lepiej. Ale nic się nie zmieniło.
Żona, Ewa, najpierw go ochrzaniła, że tak długo nie wracał. Kolacja ostygła, wypatrywała go przez okno, bojąc się, że coś mu się stało. Była w szóstym miesiącu ciąży, więc Wojtek już przywykł do jej kaprysów. Widząc jego minę, zaczęła wypytywać.
Przy kolacji opowiedział o Kasi i jej piesku, który był prawdopodobnie jedynym przyjacielem dziewczynki.
„Dobrze, że jej pomogłeś” – powiedziała smutno Ewa. „Ale nie możemy uratować wszystkich. Wkrótce urodzi się nasz syn, musisz się nim zająć.”
Wojtek wiedział, że ma rację, ale tej nocy nie spał. Nie spodziewał się, że Kasia tak go poruszy.
Tydzień później, wracając ze spaceru, znów ją zobaczyli przed sklepem. Płakała wniebogłosy, jakby spotkało ją ogromne nieszczęście.
„Kasia! Co się stało?” – przyklęknął przy niej.
„Zabrali Pimpka!” – łkała. „Chłopcy mi go zabrali i poszli tam!”
„Czekaj tu!” – krzyknął i pobiegł w wskazanym kierunku.
Wrócił po pięciu minutach z pieskiem na rękach. Ewa usiadła z Kasią na ławce, próbując ją pocieszyć.
„Nie płacz! Wujek Wojtek znalazł Pimpka” – uśmiechnęła się, widząc męża. „Wojtek! Nie możemy tak tego zostawić. Ma siniak na policzku i ślady po palcach na rękach. Opowiadała, że mama ją ‘wychowywała’. Dzwonimy na policję!”
„Dzwoń!” – przytaknął.
Kasia objęła go za szyję, błagając, by nie oddawał jej policji. Czul się jak zdrajca, ale wiedział, że nie może zostawić jej w takim domu.
Policja przyjechała szybko. Ewa zaczęła im tłumaczyć sytuację, domagając się interwencji.
„Jesteś zły!” – krzyczała Kasia. „Myślałam, że jesteś moim przyjacielem! Oddajcie mi Pimpka!”
Funkcjonariusz musiał wziąć ją na ręce, by uspokoić. Po chwili samochód odjechał, a Wojtek został na ławce z pieskiem.
„Nie porzucę go” – warknął.
„Dobrze, zatrzymamy go” – zgodziła się Ewa. „Nie martw się, w ośrodku będzie jej lepiej.”
„A skąd możesz wiedzieć, jak wygląda życie w takich miejscach?” – rzucił gniewnie. „Nie zrozumiesz tego.”
Resztę wieczoru spędzili w milczeniu. Ewa wykąpała Pimpka i tuliła go w fotelu. Wojtek patrzył przez okno, dusząc się pod ciężarem winy.
„Wojtek, cały czas o niej myślę” – szepnęła Ewa, wchodząc do kuchni.
„Nie płacz, w twoim stanie to niezdrowe.”
„A jeśli… weźmiemy Kasię do nas?” – zapytała cicho.
„Mówisz poważnie?” – błysnął radośnie. „Nie śmiałem nawet o tym marzyć.”
„A jeśli nam jej nie oddadzą? Ma przecież matkęI w końcu, po długich miesiącach starań, Kasia stała się ich córką, a rodzina z Pimpkiem i malutkim Piotrusiem była wreszcie kompletna.
