Trzy lata później żałowała tego gorzko…
Małgorzata wrzasnęła na synową: Zabieraj swojego syna i wychodź. To nie jest nasze dziecko! A Michał tak bardzo ci ufał! Wszystko, co zrobiła Iwona, to objęła swojego chłopca i rozpłakała się. Małgorzata przez całą ciążę synowej powtarzała, że to nie jest dziecko jej syna. Michał dorastał jako maminsynek był pod jej kuratelą przez całe życie, nawet małżeństwo niczego nie zmieniło. Synowa była bezsilna, patrzyła tylko na męża przez zaszklone łzami oczy.
Michał, dlaczego pozwalasz mamie czepiać się mnie na każdym kroku? Co zrobiłam źle? zapytała łamiącym się głosem.
Kochanie, bądź cierpliwa. To przecież mama… odpowiadał wymijająco Michał.
Ale czarę goryczy przelały kolejne słowa teściowej: że dziecko, które Iwona właśnie urodziła, nie jest synem Michała… Nie było już ratunku. Synowa spakowała rzeczy swoje i dziecka, zabrała zabawki i pojechała do rodziców. Jednak najbardziej bolało nie to, że wyjeżdżała, ale to, że Michał nawet nie próbował jej zatrzymać.
Małgorzata czuła się triumfująca. Wreszcie wróci do dawnego życia! Przecież tak miło kiedyś było, kiedy Michał wracał z pracy, siadali razem przy stole, pili herbatę, rozmawiali spokojnie o wszystkim.
Aż pewnej nocy wszystko się zmieniło. Michał wracał późno z biura, gdy nagle napadł go obcy chuligan, pobił i okradł. Michał nie odzyskał już przytomności. Odszedł. Małgorzata bliska była obłędu. Każdego wieczoru wchodziła do pokoju syna, dotykała jego rzeczy i płakała z rozpaczy…
A Iwona? Poradziła sobie. Była szczęśliwa, odbierała synka z przedszkola, awansowała w pracy, a jej nowy partner gotował dla niej kolacje, dziecko sprawiało jej radość swoimi sukcesami choć jeszcze takie małe. Pewnego dnia, kiedy wychodziła z synem z przedszkola, zobaczyła Małgorzatę. Aż zamarła z przerażenia. Była cieniem człowieka, wyglądała jak bezdomna. Z Małgorzaty pozostała tylko skorupa.
Och, to Michał… Tak, to Michał wyszeptała łamiącym się głosem. Wybacz mi. Zniszczyłam twoją rodzinę i moją też. Jestem najgorszym człowiekiem na świecie…
Iwony żal było byłej teściowej. Od tamtego czasu czasem pozwala babci spotkać się z wnukiem.
