Zrozum przecież, tata ma rwę kulszową! Nie może spać na kanapie, przecież nie wyprostuje się potem tydzień. A mama w nocy nie śpi, ciszy i ciemności potrzebuje, a w salonie przez całą noc lampy z ulicy świecą prosto w twarz. Przebolejemy tydzień, nie jesteśmy z cukru, prawda?
Justyna zamarła z chochlą nad garnkiem, zapominając o zupie. Cienka strużka bulionu sączyła się z powrotem do garnka, podczas gdy znaczenie słów męża wpełzało jej powoli do świadomości, ciężkie i lepkie niczym kisiel. Odwróciła się powoli do Artura, który przy kuchennym stole udawał skupienie na wzorze ceraty.
Chwileczkę, Artur. Muszę się upewnić, że dobrze zrozumiałam. Twoi rodzice przyjeżdżają do nas na całe święta, od trzydziestego do ósmego. To uzgodniliśmy. Teraz proponujesz oddać im naszą sypialnię, nasze łóżko z materacem ortopedycznym, który wybraliśmy przez dwa miesiące i kupiliśmy za kupę pieniędzy, a sami mamy spać w salonie?
No tak Artur w końcu podniósł wzrok. W jego oczach mieszała się wina z uporem. Przecież to rodzice. Gościnność, szacunek do starszych. Nie mogę przecież ojca położyć na tej starej kanapie, tam coś cały czas wbija w plecy.
Na tej kanapie nie da się spać, sama wiem najlepiej. Dlatego nie spimy na niej. Ale wydaje mi się, że zapominasz o jednym szczególe. Ja też mam plecy mam przepuklinę po wypadku, jeśli pamiętasz. I w odróżnieniu od twoich rodziców, po tygodniu wracam do pracy robić roczne zestawienia.
Justyna, nie zaczynaj skrzywił się Artur, jakby zabolał go ząb. Wymyśliłem coś. Nawet nie będziemy rozkładać sofy. Wziąłem od Marka materac dmuchany, wysoki, dwuosobowy. Położymy na podłodze w salonie, będzie super! Jak za studenckich czasów pod namiotem, romantycznie.
Romantycznie? Na podłodze? W wieku trzydziestu ośmiu lat? Justyna odkładała chochlę drżącymi rękami, wewnętrznie wrzała. To nie biwak. To mój dom. Sypialnia to jedyne miejsce, gdzie mogę odpocząć. Twoja matka wstaje o szóstej i brzęczy garnkami. Jeśli będziemy spać w salonie otwartym na kuchnię, będziemy budzić się z nią.
Poproszę mamę, by była cicho padła niepewnie obietnica Artura. Justyś, proszę, postaw się na naszym miejscu. Kupili już bilety, cieszą się na wnuki. Naprawdę chcesz być egoistką? Obiecałem mamie dobre warunki. Martwiła się, że nas uszczęśliwia na siłę, a powiedziałem: Mamo, spokojnie! Macie jak u królów.
Czyli już obiecałeś… Justyna przeciągnęła słowa z bólem. Moje zdanie się nie liczyło? Rozporządziłeś moją wygodą i naszą sypialnią bez pytania?
Chciałem jak najlepiej! wybuchł Artur. Przestań robić ze mnie tyrana! Chcę, by rodzicom było wygodnie, są już starsi!
Kłótnia rozeszła się po domu jak dym. Justyna zamknęła się w łazience. Patrzyła długo w lustro nad umywalką. Kochała męża, lubiła ich mieszkanie, nawet jeśli wzięte na kredyt. Ale wizyty teściowej zawsze były próbą. Krystyna była głośna i narzucająca się, za to Eugeniusz milczący, ale upierdliwy w drobiazgach.
Bitwa była przegrana. Sprzeciw uczyniłby z niej czarownicę nie tylko dla teściowej, ale też dla męża, który snułby się po domu jak zbity pies.
Przygotowania do najazdu przypominały ewakuację. Justyna wyjmowała ubrania z szafy w sypialni i upychała je na wieszaku w przedpokoju. Kosmetyki chowała głęboko Krystyna nie zastanawiała się wcale, zanim wypróbowała coś i potem skomentowała, że albo śmierdzi, albo tłuste.
Widzisz, wszystko się zmieściło Artur starał się być wesoły, pompując wielki niebieski materac pośrodku salonu. Najgłośniejszy dźwięk świata. Patrz, jaki sprężysty! Próbowałem, super się śpi!
Justyna popatrzyła na to gumowe monstrum, które przecięło pokój, blokując wejście na balkon. Uniósł się chemiczny odór.
Super? westchnęła. Prześcieradło się zsunie, a od podłogi będzie ciągnąć.
Położymy koc, wełniany! odparł tryumfalnie mąż.
Trzydziestego grudnia, dokładnie o siódmej rano, zadzwonił dzwonek. Teściowie przyjechali. Krystyna, w wielkim futrzanym kołnierzu, już w progu zatkała cały przedpokój.
O Jezusie, nareszcie! Pociąg się szarpał, konduktorka fuczała, herbaty wyprosić nie dało się! wołała, zdejmując płaszcz. Justynka, ty taka blada! Niewyspana? A może coś ci jest? Eugeniusz, uważaj z torbą, są tam słoje od ogórków!
Teść wymamrotał coś i powlókł do środka dwa wielkie worki, stanął, szukając kapci.
Proszę, śniadanie już gotowe Justyna próbowała się uśmiechać, choć prawie nie spała w nocy kończyła raport, by mieć wolne święta.
Najpierw Krystyna zlustrowała sypialnię.
No, ładnie, porządnie oceniła, przecierając palcem zagłówek. Tylko zasłony jakieś smutne, mogłyby być weselsze. A ten materac? Artur mówił ortopedyczny? Wygląda na za twardy. Eugeniusz, połóż się, sprawdź na plecy.
Teść położył się na łóżku w ubraniu. Justyna zagryzła zęby.
Ujdzie burknął. Może być. Tylko wasze poduszki nie ma normalnych, z piór? Te wałki na kark?
Nie, tylko anatomiczne. Dobre na szyję oschle odpowiedziała Justyna.
Dobre, dobre Całe życie na pierzu i jakoś zdrowy jestem odparła teściowa. Dobrze, zobaczymy. A wy gdzie śpicie? W salonie?
Tak, mamo, mamy świetny materac! ucieszył się Artur.
Dzień zleciał na wariactwie. Gotowanie, sałatki, narzekania teściowej na lekarzy, sąsiadki i polityków. Justyna czuła się jak służąca. Każdy moment z kawą przerywał rozkaz: Justynko, ściereczkę w kuchni wymień, A chleb jest razowy? Eugeniusz nie je białego.
Noc była udręką.
Niebieski król komfortu, jak zwał go Artur, okazał się narzędziem tortur. Każdy ruch sprawiał, że drugiego rzucało jak na trampolinie. Guma skrzypiała przy każdym wdechu. Prześcieradło zrolowało się po godzinie. A od podłogi szło lodem.
Justyna patrzyła w sufit, wsłuchując się w chrapanie męża. Plecy bolały ją niemiłosiernie; na dmuchanym materacu kręgosłup zapadał się jak w hamaku.
Koło trzeciej w nocy drzwi do sypialni się otworzyły. Teść, człapiąc w kapciach, skierował się do łazienki. Po pół godzinie teściowa po wodę. Salon i kuchnia połączone łukiem, bez drzwi, więc każda ich nocna wizyta oznaczała światło w oczy dla pary na podłodze.
Rano, trzydziestego pierwszego grudnia, Justyna czuła się tak, jakby ją ktoś obił kijem. Szyja nie ruszała się, kręgosłup bolał.
Dzień dobry! oznajmiła teściowa, wychodząc z sypialni w szlafroku tym, co dostała kiedyś od Justyny na prezent. O, wyspaliśmy się! Cisza, spokój, fantastycznie. Ale materac trochę za twardy, Eugeniusz mówi, że bok obolały. Trzeba było coś miększego wybrać.
Justyna zaczęła parzyć kawę, na granicy łez.
A co wy tacy zmięci? zdziwiła się teściowa. Arturze, masz worki pod oczami! Źle się śpi na podłodze?
Dobrze, mamo Przyzwyczajamy się ziewnął Artur, masując rękę.
Oj, młodym wszędzie dobrze spać, choćby na gwoździach! zaśmiała się teściowa. Justyna, a ogórki do sałatki dajesz kiszone? Ja wolę świeże, delikatniej wychodzi. I ten majonez taki tłusty
Justyna wolno odwróciła się z drżącą łyżką.
Pani Krystyno powiedziała cicho. Robię sałatkę tak, jak lubimy w mojej rodzinie. Jeśli woli pani świeże ogórki, proszę zrobić osobno, są w lodówce.
Zapadła cisza. Teściowa zacisnęła usta. Artur spojrzał na żonę niepewnie.
Po co tak ostro? rzuciła urażona Krystyna. Chciałam tylko doradzić. Eugeniusz, słyszałeś? Nie wolno się odezwać w domu syna!
Justyna, no zaczął Artur.
Idę pod prysznic ucięła Justyna.
W łazience znalazła swój szampon schowany na górnej półce, a na jego miejscu kolejna butelka teściowej. Na swojej myjce obcy włos. Najgorszy widok czekał w szafce: jej krem przeciwzmarszczkowy, drogi jak z platyny, był otwarty w środku głęboki dołek, ktoś wyczerpnął palcami jedną trzecią opakowania.
Zgrzytając zębami, wróciła do kuchni z kremem.
Pani Krystyno, używała pani mojego kremu?
A tamten? nawet nie odwróciła się od telewizora. Tak, Eugeniuszowi popękały pięty z podróży, obrzydliwie suche! Uznałam, że masz dużo kosmetyków, wzięłam jakiś nawilżający. Fajny, szybko się wchłonął. A co, szkoda ci?
Na pięty? Tym kremem za dwa tysiące złotych?
Ile?! krzyknęła teściowa. Zwariowałaś? Dwa tysiące za kremik? Arturze, słyszysz? Na co twoja żona wydaje pieniądze?
To moje pieniądze. Zarobiłam je sama. To był mój krem odparła lodowato Justyna.
Oj tam, wielka mi rzecz. Pięty twojego teścia powinny być ci ważniejsze niż krem! Egoistka, zawsze powtarzałam!
Artur stał w progu, zdezorientowany.
Justyna, mama nie znała ceny Kupimy nowy, proszę, święta dziś.
I wtedy pękła. Spokój, jaki z trudem w sobie hodowała, znikł w jednej chwili, jakby ktoś przebił ten materac szpilką.
Popatrzyła na męża, który znowu został “pomiędzy”. Popatrzyła na gumowe monstrum w salonie, na teściową tryumfalną na kuchennym stołku.
Masz rację, Arturze, dziś święto. Nie będę wam go psuła histerią i skąpstwem.
Odwróciła się do przedpokoju.
Gdzie idziesz? zaniepokoił się mąż.
Zaraz wrócę.
Wyszła. Mroźne powietrze oczyściło jej myśli. Wyjęła komórkę, otworzyła aplikację z rezerwacją hoteli. W centrum był spa hotel, o którym zawsze marzyła, ale szkoda jej było pieniędzy. Ceny na sylwestra zawrotne, pół pensji Ale co z tego.
Był wolny pokój. Apartament. Wielkie łóżko king-size, jacuzzi, śniadanie do łóżka. Klik. Pełen koszt znikł z konta, a jej to nie ruszyło.
Wróciła po dziesięciu minutach. W salonie rozbrzmiewały stare przeboje w telewizji. Teściowa ostentacyjnie piła krople sercowe.
Justyna zebrała swoje rzeczy z fotela, pakując je do torby.
Co robisz? zapytał Artur ze zgrozą.
Wyjeżdżam.
Do mamy?
Mama ma gości. Jadę do hotelu.
Hotelu? A co z nami? Z Nowym Rokiem?
A wy zamknęła torbę i spojrzała mu prosto w oczy świętujcie rodzinnie, jak chcieliście. Rodzice mają komfort, wygodne łóżko, jak chciałeś. Ty ciesz się romantyką na gumie. Ja zamierzam wyspać się i korzystać ze swojej łazienki bez cudzych włosów. Wracam trzeciego, jak pojedziecie do cioci na wycieczkę. Albo ósmego, kiedy wyjeżdżają. Jeszcze nie wiem.
Teściowa wystawiła głowę z kuchni.
Co się dzieje?! Dokąd ona to idzie o tej godzinie?!
Mamo, nie wtrącaj się! pierwszy raz tego dnia warknął Artur.
Jadę wypocząć, pani Krystyno. Bawcie się dobrze. Sałatki w lodówce, gęś do dokończenia, trzeba tylko nacisnąć guzik. Wesołego!
Zarzuciła kurtkę, wzięła torbę i wyszła. Czekając na windę, słyszała za drzwiami szum głosów. Teściowa krzyczała, Artur się tłumaczył. Ale to już jej nie dotyczyło.
W hotelu czekała ją cisza i zapach świerków oraz ekskluzywnych perfum. Recepcjonistka uśmiechnęła się, wręczając klucz.
W apartamencie Justyna ze szczęścia miała ochotę płakać. Wielkie łóżko z białą pościelą. Cisza. Żadnych zapachów smażonych cebul i gumy. Rozebrała się, nalała wody z pianą, zamówiła szampana i owoce do pokoju.
Telefon wibrował nieprzerwanie. Dzwonił Artur, teściowa, teść przysłał SMS: “Justyna, wróć. To nie po ludzku”. Wyłączyła telefon.
Sylwestra spędziła w szlafroku, z kieliszkiem prosecco patrząc na fajerwerki za panoramicznym oknem na dziesiątym piętrze. Nigdy dotąd nie była sama w Nowy Rok. I chyba jeszcze nigdy ten wieczór nie miał dla niej tyle szczęścia. Nikt jej nie poganiał, nie wymagał drobiazgów. Po prostu była.
Pierwszego stycznia spała do południa. Plecy przestały boleć. Poszła na masaż, popływała w basenie. Telefon włączyła dopiero wieczorem.
Dziesięć nieodebranych połączeń od męża i długi SMS:
*Justyna, wybacz mi. Byłem idiotą. Materac się spuścił o trzeciej w nocy. Spałem na gołej podłodze. Mama od rana mnie beszta, że nie umiem utrzymać żony. Tata chodzi po mieszkaniu jak gradowa chmura. Gęś spaliliśmy, bo nie potrafiliśmy włączyć piekarnika. Zrozumiałem, jak ci było ciężko. Błagam, wróć. Wszystko zmienimy. Rodziców przeniosę do hotelu albo sam będę spał na podłodze, a ty wracaj do sypialni. Proszę, wracaj.*
Justyna uśmiechnęła się do siebie. Nie, kochany, lekcja musi zostać przerobiona do końca.
Wróciła trzeciego stycznia, zgodnie z zamiarem. Otworzyła drzwi własnym kluczem. W mieszkaniu panował chaos. Przedpokój pełen butów, w kuchni stos brudnych naczyń.
Artur siedział na spłaszczonym materacu w salonie, nieogolony, jak wrak. Na jej widok zerwał się nerwowo.
Wróciłaś! rzucił z ulgą, jakby go ktoś uratował z katastrofy.
Ze sypialni wyszła Krystyna, waleczna, ale dziwnie przygaszona.
No i co, wywędrowałaś się? chciała zacząć z przytupem, ale ucichła pod spojrzeniem synowej.
Justyna była spokojna, wypoczęta i promienna. Postawiła torbę.
Dzień dobry. Jak święta?
Koszmar! wyrzuciła teściowa. Artur przeziębiony, przewiał się. Jedzenia brak, zamawialiśmy pizzę brzuch boli! W takim momencie nas zostawiłaś!
Nie zostawiłam, tylko ustąpiłam miejsca. Chcieliście komfortu mieliście sypialnię. A ja zadbałam o siebie, żebym nie była wredna i chora.
Mamo, starczy powiedział Artur stanowczo. Podszedł do Justyny i ujął jej dłonie. Justyna, rozmawiałem z rodzicami. Tata się zgodził, że to nie było w porządku. Zaraz przeniesiemy ich rzeczy do salonu. Sofę naprawiłem, podłożyłem deskę pod sprężyny. Wracaj do sypialni.
Justyna spojrzała zszokowana. Artur sam naprawił kanapę? Widocznie dwa dni na podłodze cuda czynią z mężczyzną.
A co z rwą taty? zapytała.
Rwa jest, jak się nie śpi dobrze mruknął Eugeniusz z kuchni. A wiesz, chyba pojedziemy już piątego. Musimy też być u szwagrów, nas zapraszali.
Krystyna otworzyła usta do riposty, ale zamilkła, patrząc na zdecydowaną synową.
Róbcie, co chcecie. Wychowałam sobie pantoflarza.
W ten wieczór, gdy rodzice wreszcie rozłożyli się na kanapie (która zdziwienie! całkiem dobrze się rozkładała, gdy ją naprawić), Justyna i Artur leżeli w swoim łóżku.
Naprawdę wydałaś tyle na hotel? spytał szeptem Artur, obejmując ją ostrożnie.
Naprawdę. I nie żałuję ani złotówki.
Oddam z wypłaty.
Nie trzeba. Traktuj to jako opłatę za kurs rozwoju osobistego. Dla ciebie.
Artur milczał chwilę, potem schował twarz w jej ramieniu.
Nigdy już nie poproszę cię o spanie na podłodze. Przysięgam. A krem ci kupię. Taki sam.
Liczę na to zaśmiała się cicho Justyna. A materac wyrzuć jutro. Albo oddaj najgorszemu wrogowi.
Już go pociąłem. Przypadkiem. Próbując spuścić powietrze pierwszego rano.
Justyna zaśmiała się po raz pierwszy od tygodni szczerze. Napięcie opadło. Była w domu, na swoim miejscu. Granice jej własnego królestwa powróciły. To był wysoki koszt ale szacunek do samej siebie wart jest więcej niż najdroższy krem świata.
Jeśli historia wydała Wam się znajoma, zostawcie lajka, subskrybujcie a w komentarzach napiszcie, co wy byście zrobili na miejscu Justyny?
