Przecież wiesz, że tata ma rwę kulszową? Na kanapie spać nie może, potem się nie wyprostuje. A mama nocami źle śpi, potrzebuje ciszy i ciemności, a w salonie przez okno wpada światło latarni. Wytrzymamy ten tydzień, co, nie jesteśmy chyba tacy delikatni?
Aniela zastygła nad garnkiem, zapominając, że właśnie nalewała zupę. Cienka strużka spływała powoli z powrotem do rondla, gdy sens słów męża, gęsty niczym kisiel, wpełzał w jej myśli. Bardzo powoli spojrzała na Piotra, który siedział przy stole i uparcie nie zerkał w jej stronę, zachwycony wzorkiem na ceracie.
Poczekaj, Piotrek. Żebym dobrze zrozumiała. Twoi rodzice przyjeżdżają do nas na całe święta, od trzydziestego do ósmego. O tym rozmawialiśmy. Ale teraz proponujesz, żeby oddać im naszą sypialnię, łóżko z ortopedycznym materacem, który wybieraliśmy dwa miesiące i daliśmy za niego górę pieniędzy, a sami mamy spać na podłodze w salonie?
No właśnie Piotr w końcu uniósł wzrok, w którym plątały się wina i upór. I co z tego? Rodzice, jesteśmy gościnni, szacunek do starszych… Nie położę taty na tej rozkładanej kanapie, tam sprężyna wystaje.
Spać tam się nie da, wiem przyznała Aniela. Dlatego sami tam nie śpimy. Ale zdaje się, że zapomniałeś, że ja też mam kręgosłup. Z przepukliną, jeśli pamiętasz nasz wypadek. A mi, w przeciwieństwie do twoich rodziców, za tydzień do pracy, zamknięcie roku.
Aniela, tylko nie zaczynaj… mąż skrzywił się, jakby znów bolał go ząb. Mam już rozwiązanie! Kanapy nie rozkładamy. Od Janka pożyczyłem wielki, dmuchany materac. Jak łóżko! Rozłożymy w salonie na dywanie pełna romantyka, jak za młodu na biwaku.
Romantyka? Na podłodze? W wieku trzydziestu ośmiu lat? odłożyła chochlę i poczuła w środku burzę. Piotrek, to nie jest camping, to mój dom. Moja sypialnia to ostatnia przystań, gdzie mogę odpocząć. Twoja mama wstaje o szóstej i tłucze się garami. Jeśli będziemy spać w salonie a on ma przejście na kuchnię bez drzwi! będziemy budzić się razem z nią.
Poproszę ją, żeby nie hałasowała wymamrotał Piotr. Aniela, zrozum, oni już kupili bilety. Przyjeżdżają zobaczyć wnuki. Nie możemy być tacy samolubni. Obiecałem mamie, że będą mieć wygodnie. Mówiła, że nie chce nas krępować, a ja jej powiedziałem: Mamo, u nas komfort jak w hotelu, królewskie spanie.
A więc już obiecałeś… przeciągnęła Aniela zimnym głosem. Czyli mnie nie musiałeś pytać? Sam zadecydowałeś o naszej sypialni i moim komforcie?
Chciałem jak najlepiej! Piotr się zagotował. Nie rób ze mnie tyrana. Chcę tylko, by rodzice mieli wygodnie. To starsi ludzie!
Rozmowa przerodziła się w kłótnię. Aniela uciekła do łazienki, puściła wodę i długo siedziała na brzegu wanny, wpatrując się w swoje odbicie. Kochała męża, lubiła ich zadłużone, ale przytulne mieszkanie. Ale wizyty teściowej były jak test na wytrzymałość. Janina była wulkanem energii wszędzie jej było pełno, wszyscy musieli robić po jej myśli. Władysław niemal niewidoczny, a jednocześnie roszczeniowy i pełen drobiazgowych przyzwyczajeń.
Aniela wiedziała, że przegrała walkę. Gdyby się teraz postawiła, zostałaby wrogiem publicznym numer jeden i dla teściowej, i dla Piotra, który chodziłby smutny jak zbity pies, wzdychając nad losem żony bez serca.
Przygotowania do przyjazdu rodziców Piotra przypominały ewakuację. Aniela wynosiła ubrania do przedpokoju, chowała kosmetyki z toaletki do łazienkowych szuflad (Janina lubiła pożyczyć bez pytania, a potem narzekać na zapach lub fakturę).
No widzisz, wszystko się zmieściło komentował Piotr, pompując niebieski materac na środku salonu. Urządzenie warczało jak turbosuszarka. Zobacz, sprężysty! Sprawdzałem jak w bajce!
Aniela spojrzała na gumowego potwora zajmującego pół pokoju, od którego bił gryzący zapach plastiku.
Bajka… mruknęła. Pościel będzie spadać, zimno od podłogi.
Damy pod spód kołdrę, wełnianą! znalazł rozwiązanie Piotr.
Trzydziestego grudnia, dokładnie o siódmej rano, dzwonek do drzwi rodzice byli już na miejscu. Janina, w ogromnej czapie z lisów, zajęła od razu połowę korytarza.
Ojejku, wreszcie jesteśmy! Pociąg się cały trząsł, konduktorka nadąsana, herbaty nie doprosiłam się! już z progu krzyczała, rozpinając płaszcz. Anielko, jakaś taka bez koloru jesteś, niewyspana? Chora? Władek, ostrożnie z torbą, tam są słoiki z ogórkami!
Władysław bez słowa wciągnął dwa potężne wory i zaraz zaczął rozglądać się za pantoflami.
Proszę, zapraszam, śniadanie gotowe Aniela starała się uśmiechnąć, choć głowa dudniła pół nocy kończyła raport, żeby mieć spokój w święta.
Na pierwszy ogień inspekcja sypialni.
No, czysto wydała wyrok Janina, przesuwając palcem po oparciu łóżka. Zasłony smutne, powiesiłabym coś żywszego. Materac, mówiłeś, ortopedyczny? Jakiś twardy. Władek, połóż się, zobacz, jak na kręgosłup.
Władysław położył się posłusznie, nawet nie zdejmując spodni podróżnych. Aniela zacisnęła zęby.
W porządku mruknął. Może być. Ale tych waszych nowych poduszek, wałków, nie lubię. Macie zwykłe pierzyny?
Nie, panie Władysławie, mamy tylko anatomiczne. Dobre dla szyi odparła sucho Aniela.
Aha, dobre… Całe życie spałem na puchu i zdrowy byłem machnęła ręką Janina. Dobra, damy radę. A wy gdzie? W salonie?
Tak, mamo, materac dmuchany, luksus! ogłosił Piotr.
Dzień upłynął w ciągłym zawirowaniu. Gotowanie, krojenie sałatek, niekończące się opowieści o chorobach, sąsiadach i politykach. Aniela czuła się jak gosposia. Przy każdym podejściu do kawy Janina od razu wynajdywała nowe zadanie: Anielko, ręcznik w kuchni zmień, Anielko, chlebu masz szary? Bo Władek białego nie je.
Noc była gehenną.
Nie-bajkowy król komfortu, jak go chwalił Piotr, okazał się narzędziem tortur. Wystarczyło, że jedno się poruszyło drugie podskakiwało jak na trampolinie. Plastik skrzypiał przy każdym oddechu. Prześcieradło, dokładnie jak przewidziała Aniela, zwinęło się po godzinie. Od ziemi ciągnęło mrozem, niezależnie od podłożenia koca.
Aniela leżała patrząc w sufit, gdzie migały odbicia świątecznych świateł i słuchała chrapania męża. Plecy bolały, materac nie dawał wsparcia, ciało zapadało się w gumowy hamak.
Około trzeciej w nocy drzwi od sypialni skrzypnęły. Stuk, stuk, stuk Władysław zmierzał do łazienki. Po pół godzinie Janina po wodę. Z salonu z kuchnią połączonego łukiem każdy nocny marsz oznaczał światło w korytarzu prosto w oczy śpiącym na podłodze.
Rano, ostatniego grudnia, Aniela czuła się, jakby ją ktoś kijem bił całą noc. Szyja sztywna, lędźwie jak sparaliżowane.
Dzień dobry! radośnie zawołała Janina, wychodząc z sypialni w satynowym szlafroku, który dostała trzy lata temu od Anieli. O, jak się wyspałam! Cicho, wygodnie. Tylko materac twardy, Władek narzekał, że bok obolały. Dałaś, Anielko, twardsze, a powinnaś kupować miękkie.
Aniela milcząco sięgnęła po młynek do kawy. Miała ochotę płakać.
A co was tacy zmięci? dziwiła się Janina. Piotrek, podkrążone oczy, nie wygodnie na ziemi?
Spoko, mamo, przyzwyczaimy się mruknął Piotr, rozcierając zdrętwiałą dłoń. Po prostu nieprzyzwyczajeni jesteśmy.
Młodzi, wam wszędzie wygodnie… zaśmiała się teściowa. Aniela, do sałatki ogórki dajesz kiszone? Powinny być świeże, wtedy delikatniejsze. I ten twój majonez, jakaś kaszanka, tyle tłuszczu…
Aniela powoli spojrzała na Janinę. Łyżka jej drżała w ręce.
Pani Janino powiedziała cicho robię sałatkę tak, jak lubi moja rodzina. Jak chcą państwo ze świeżymi ogórkami, można sobie pokroić osobno. Ogórki są w lodówce.
Zapadła cisza. Janina zacisnęła usta, Piotr spojrzał niepewnie na żonę.
No, po co się tak odnosisz? oburzyła się Janina. Tylko coś doradziłam, jak doświadczona gospodyni. Władek, słyszysz, już nawet nic nie powiem w domu syna.
Aniela, naprawdę… zaczął Piotr, ale została przerwana.
Idę pod prysznic rzuciła i wyszła z kuchni.
W łazience odkryła, że jej ulubiony szampon został przestawiony za szereg butelek Janiny, a na jej gąbce wisiał obcy włos. Ale prawdziwy szok przeżyła otwierając szafkę jej drogi krem przeciwzmarszczkowy, oszczędzany na kroplach, był otwarty i wydrążony w środku, jakby ktoś nabierał go łychą.
Z trudem powstrzymując krzyk, Aniela ruszyła do kuchni trzymając słoik.
Pani Janino, czy używała pani mojego kremu?
Tego? nawet nie odwróciła się od telewizora. Tak, Władkowi popękały pięty w podróży. Tyle tu u ciebie tych słoiczków, wzięłam nawilżający. Fajny, tłusty, od razu wsiąkł. Szkoda ci, czy co?
Na pięty? Aniela zdołała tylko wyszeptać. Smarowała pani pięty kremem za dwa i pół tysiąca złotych?
Ile?! krzyknęła Janina. Postradałaś zmysły! Dwa i pół tysiąca za mazidło? Piotr, słyszysz, na co twoja żona pieniądze wydaje? A my ci skarpetki kupujemy!
To moje pieniądze oświadczyła Aniela lodowato. Sama zarobiłam. To był mój krem.
O matko, tragedia! rozłożyła ręce Janina. Wielka mi sprawa. Pięty ojca ważniejsze? Egoistka, zawsze taka była.
Piotr stał w progu, miotając oczami.
Aniela, mama nie znała ceny… Kupię ci nowy. Przepraszam, dzisiaj święta.
Wtedy coś w Anieli pękło. Spokój, który budowała tygodniami, puścił jak balon, w który ktoś wbił szpilkę. Spojrzała na męża, znowu szukającego pokoju między dwoma stronami, potem na dmuchanego potwora, na samozadowoloną teściową.
Masz rację, Piotrze powiedziała nagle prawie spokojnie. Święta. Nie chcę ich psuć awanturą i swoją zachłannością.
Odwróciła się i poszła do przedpokoju.
Gdzie idziesz? zaniepokoił się mąż.
Zaraz będę.
Wyszła na ulicę. Mroźne powietrze przecięło jej myśli. Wyciągnęła telefon, otworzyła aplikację do rezerwacji hoteli. W mieście był luksusowy hotel spa, od lat o nim marzyła. Ceny za tę noc były z kosmosu. Ale to nie miało już znaczenia.
Wolny był apartament gigantyczne łóżko, jacuzzi, śniadanie do łóżka. Kliknęła Rezerwuj. Z konta ściągnęło połowę jej wypłaty. Nie przejęła się.
Dziesięć minut później wróciła. W salonie było cicho, tylko telewizor mruczał o Samych Swoich. Janina teatralnie popijała krople sercowe.
Aniela podeszła do swoich rzeczy zepchniętych na fotel i zaczęła spokojnie pakować do torby.
Co robisz, Aniela? Piotr był zdezorientowany jak nigdy.
Jadę.
Gdzie? Do mamy?
Nie, u mamy też goście. Jadę do hotelu.
Do czego? A święta? Gdzie my…?
Wy będziecie świętować rodzinnie. Tak jak chcieliście. Rodzice mają wygody, sypialnię. Ty romantykę na materacu. Ja chcę spać w prawdziwym łóżku, korzystać z łazienki bez cudzych włosów i nie chować rzeczy po szafach.
Zostawiasz mnie z nimi sam? jęknął Piotr z nutą rozpaczy. Aniela, tak nie można! Co powiem mamie?
Prawdę. Że twoja żona jest egoistką i rozrzutnicą, wydającą rodzinny budżet na własną wygodę. Będą mieli co obgadywać przy barszczu.
Aniela, przestań! krzyknął, łapiąc ją za rękę. To nasz wspólny dom!
Mój też. Ale skoro nie ma tu miejsca na moje nogi i rzeczy, znajdę to miejsce za pieniądze. Wrócę trzeciego, może ósmego. Jeszcze nie wiem.
Janina wychyliła się z kuchni.
Co tu się dzieje?! Gdzie ona jedzie o tej porze?!
Mamo, nie mieszaj się! ryknął Piotr.
Jadę odpocząć, pani Janino uśmiechnęła się Aniela. Bawcie się dobrze. Sałatki w lodówce, gęś w piekarniku wystarczy włączyć. Szczęśliwego nowego roku!
Założyła kurtkę, chwyciła torbę i wyszła. Czekała na windę, słysząc z mieszkania narastający gwar, w którym teściowa się darła, a Piotr się tłumaczył. To już jej nie dotyczyło.
Hotel pachniał żywicą i drogimi perfumami, w lobby panowała cisza. Recepcjonistka uśmiechnęła się, wręczając kartę do luksusowego pokoju.
W apartamencie Aniela miała ochotę popłakać się z ulgi. Ogromne łóżko, biała pościel, cisza. Żadnych zapachów cebuli. Zrzuciła ubrania, napuściła wanny z pianą, zamówiła szampana i owoce do pokoju.
Telefon dzwonił i bzyczał. Piotr, Janina, nawet Władysław pisał: Aniela, wróć, tak nie wypada. Wyłączyła dźwięk.
Sylwestra spędziła otulona szlafrokiem, z kieliszkiem prosecco, patrząc na ognie sztuczne z dziesiątego piętra. Pierwszy raz świętowała Nowy Rok sama. I, dziwnie, to był najlepszy od lat. Nikt nie kazał, nie pytał, nie ganiał. Po prostu była.
Pierwszego stycznia spała do południa. Plecy przestały boleć. Poszła na masaż, popływała w basenie. Telefon włączyła dopiero wieczorem.
Dziesięć nieodebranych od Piotra i długie wiadomości:
*Aniela, przepraszam. Jestem głupi. Materac spuścił powietrze po trzeciej. Spałem na podłodze. Mama od rana mnie ruga, że nie umiem żony utrzymać. Tata grobowy. Gęś spalona, bo nikt nie wiedział jak nastawić piekarnik. Zrozumiałem, jak ciężko ci było. Proszę, wróć. Wszystko zmienię. Prześpię się sam w salonie, ty wrócisz do sypialni. Tylko wracaj.*
Aniela się uśmiechnęła. Nie, kochany. Należy ci się pełna nauka.
Wróciła trzeciego, jak planowała. Otworzyła drzwi i zamarła bałagan jak po przejściu huraganu. Wszędzie buty, w kuchni góra garów.
Piotr na sflaczałym niebieskim materacu w salonie, nieogolony i sponiewierany. Gdy ją zobaczył, wybuchł ulgą.
Jesteś!
Z sypialni wyszła Janina. Zmarszczona, ale już mniej wojownicza.
Wybrałaś się na długie spacery? zaczęła podrzucać jadem, ale zamilkła pod spojrzeniem synowej.
Aniela wyglądała świeżo, wypoczęta, z rumieniem na policzkach. Spokojnie odstawiła torbę.
Dzień dobry. Jak święta?
Okropnie! jęknęła Janina. Piotr się przeziębił, plecy go łupią. Jedzenia brak, zamawialiśmy pizzę, żołądek boli. Zostawiłaś nas samych!
Nie zostawiłam. Odstąpiłam miejsce, tak jak chcieliście. Mieliście komfort. A ja zadbałam o siebie, żeby nie być złą i chorą.
Mamo, dość zdecydowanie rzekł Piotr. Rozmawialiśmy. Tata przyznał, że to był zły pomysł. Przenosimy rzeczy rodziców do salonu. Naprawiłem kanapę, podłożyłem deskę, teraz jest okej. Ty wracasz do sypialni.
Aniela uniosła brwi w zdumieniu Piotr sam naprawił kanapę? Dwie noce na podłodze czynią cuda.
A tata i tak nie narzeka na plecy? zapytała.
Tata śpi dobrze, byle spokojnie odezwał się Władysław z kuchni. A poza tym, piątego wyjeżdżamy do Krystyny. Też trzeba odwiedzić.
Janina już miała coś powiedzieć, ale zerknęła na stanowczego syna, spokojną synową i tylko machnęła ręką.
Róbcie co chcecie. Całe życie pod kciukiem baby…
Tego wieczoru rodzice spali na kanapie (która okazała się wcale nie taka zła), a Aniela i Piotr we własnym łóżku.
Naprawdę wydałaś tyle na hotel? szepnął Piotr, tuląc żonę.
Tak. I wcale nie żałuję.
Oddam ci. Z wypłaty.
Nie trzeba. To była inwestycja w osobisty rozwój. Twój.
Piotr milczał chwilę i schował twarz w jej szyję.
Już nigdy więcej nie poproszę cię, byś spała na podłodze. Słowo.
Trzymam za słowo zaśmiała się Aniela w ciemności. A materac… wyrzuć. Albo oddaj wrogom.
Już go przeciąłem… przypadkiem. Rano pierwszego.
Aniela zachichotała. Ostatnia złość uleciała. Była w domu, w swoim łóżku. Granice jej własnego państwa zostały przywrócone. I choć za tę lekcję zapłaciła niemało, nauczyła się, że godność kosztuje znacznie więcej niż każdy, nawet luksusowy, krem.
Jeśli śnił ci się podobny dziwny sen opowiedz o nim, może się coś zmieni.
