Po delegacji mój mąż wrócił zamyślony, nieobecny.
Nie zakochałeś się? zaśmiała się przy kolacji żona, kiedy dwa razy posolił zupę. Żart nie miał jednak skutku: Jan odłożył talerz z niedojedzonym jedzeniem i poszedł do sypialni.
Sławek, czemu nasza Jadwiga nie przychodzi w odwiedziny? pewnego poranka zapytała Marzena syna. Przecież już niedługo ślub!
Wacław milczał. Zajęta w pracy kobieta nagle przypomniała sobie, że dawno nie widziała przyszłej panny młodej swojego syna
Młodszy syn od razu przypadł do gustu Marzenie Efimownej, choć miała pewne obawy. Starszy brat ożenił się bowiem z typową modelką, sztucznymi rzęsami i paznokciami przypominającymi szpony. Cały dzień kręciła się przy blogu, a w wolnym czasie podkreślała swoją nieziemską urodę. Rodzice byli zszokowani, ale chłopiec już był dorosły i zarządzał w pracy, a do tego miał własne mieszkanie.
Niech przyprowadza, kogo chce! powiedziała matka. Przecież musi z tym żyć, a my kiedyś wytrzymamy minimalny kontakt, który on sam ograniczy.
Było jednak niezrozumienie: dwudziestosześcioletni Krzysztof zawsze był bystry i rozważny. Dlaczego więc wybrał taką kobietę, pozostawało tajemnicą. Zakochał się po prostu.
Różowe okulary szybko spadły: okazało się, że to dwie różne osoby. Kto by pomyślał, co za niespodzianka!
Krzysztof, odwiedzając rodziców, zgłosił rozwód: trwał nieco ponad pół roku.
Co się stało? zapytała matka, a ojciec milczał głęboko zamyślony. Nie dogadały się charaktery? Nie smakował jej barszcz i pączki?
Jaki barszcz, mamo! zirytowany wykrzyknął Krzysztof. Widziałeś jej paznokcie?
Ja je widziałam, a ty co nie widziałeś?
No, widziałem! niechętnie przyznał syn, który właśnie miał wyjechać w delegację.
I co z tego? Myślałeś, że po weselu od razu się rozpadną? Że będzie wyrabiać ciasto szponiami?
Nie będzie wyrabiać, ale
Krzysztof nie myślał o tym dalej, licząc na to, że wszystko samo się ułoży. W jego wyobrażeniu lodówka sama podawała gotowe posiłki, wyprasowane koszule wieszały się na drzwiach szafy, a toaleta sama się czyściła. Tak było, dopóki mieszkał z rodzicami jego mieszkanie wynajmowano przed ślubem.
Niestety toaleta nie chciała już samoczynnie się czyścić. Dlaczego? Tego nie wiedzieli.
Marzenia młodego mężczyzny legły w gruzach, choć podróż poślubna przebiegła pomyślnie, a paznokcie nie przeszkadzały. Wszystko jednak zaczęło się później: ludzie, jakby to było możliwe, trzymali żelazko szponami? Oczywiście, że nie! Nikt nie zamierzał tego robić, ani gotować, ani sprzątać nie po to matka i ojciec mieli wychowywać córkę.
Zapytano: po co mam to wszystko robić? Twoje koszule wyprasuj sam! Chcesz barszcz? albo ugotuj, albo zamów! Ja piękna dziewczyna, to moje główne przeznaczenie!
Tak więc pojęła się logika nowoczesnych dziewczyn. I w efekcie blogerka wróciła do rodziców, którzy wychowali taką wspaniałą córkę, choć na ślub wydali pieniądze na nic.
Wtedy młodszy brat przedstawił Jadwigę. Od razu podobała się wszystkim mądra i piękna, pracowała jako menedżerka w koncernie naftowym. Poza dobrą pracą miała niewiele makijażu, naturalne rzęsy i paznokcie rzadki wyjątek od współczesnych norm.
Rodzice odetchnęli i przyzwolili na związek: Ślubuj, kochanie!. Zgodzili się również poślubić dzieci po weselu i pomóc im, dopóki nie zdobędą własnego mieszkania. Jadwiga od czasu do czasu nocowała u nich, nie wywołując protestów. Wnosząc do domu nutę delikatności, beztroski i przytulności, sprawiła, że ich małe lokum stało się znacznie przyjemniejsze.
Nawet Jan, który rzadko rozmawiał o firmowych sprawach, zaczął uczestniczyć w wieczornych spotkaniach przy herbacie, kiedy Jadwiga zostawała do rana.
Sławek był dumny: wyprzedził brata, aż krzyknął: Teraz już nie będziesz mi przykładał brata Krzysztofa jako wzoru, bo się znudziłem! Weź przykład od Krzysztofa!.
A gdzie teraz żona Krzysztofa? Po prostu nieobecna! Z Jadwigą wszystko będzie zupełnie inaczej, bo ona jest
Jadwiga była naprawdę czarująca mała głowa, naturalna uroda, co w dzisiejszych czasach rzadkość. Nie bała się domowych obowiązków, a jej pączki i placki ziemniaczane zachwyciły Jana.
Sławek miał szczęście, a Krzysztof mógłby spojrzeć na to z zazdrością.
Rodzice zaakceptowali wybór Sławka, który był posłusznym synem. Młody człowiek złożył chłodny zaręczynowy wniosek, a termin ślubu już ustalono. Nagle Jadwiga poprosiła, by przełożyć ceremonię o dwa miesiące zamiast jednego, potrzebując czasu na przygotowania.
W tej prośbie nie było nic złego może miała jakieś tajemnice, które chciała zachować? Sławek, pragnący sfinalizować małżeństwo, poczuł się nieco urażony i zdezorientowany. Zawsze uważał, że panna młoda powinna marzyć o szybkiej uroczystości, tak jak wszystkie dziewczyny.
Ale oto dlaczego Jadwiga tak dokładnie się przygotowuje? Jej rodzice zginęli w wypadku samochodowym w zeszłym roku w Gdańsku, więc organizacją wesela zajęła się rodzina narzeczonego. Kupić suknię i obrączki można w jeden dzień, resztę załatwią bez jej udziału. Jadwiga uparła się, więc nie dało się jej namówić.
Nie doszło do kłótni po prostu sprawy ułożyły się nieidealnie, a w rezultacie pozostał trochę osadu.
Sławek opowiedział o tym rodzicom, zastanawiając się, czy nie wyolbrzymia problem. Matka zamyśliła się, a ojciec stanął po stronie przyszłej synowej i wygłosił krótką przemowę:
Co się stało? Kto wie, co ona myśli! Może nie wiesz wszystkiego o niej, ale miesiąc wcześniej, miesiąc później nieważne! Przecież i tak regularnie się widujemy.
Wsparcie ojca było nieoczekiwane; zazwyczaj nie wtrącał się w rodzinne spory. Tym razem jednak zdrowy rozsądek przemówił i syn się uspokoił.
Czas płynął, suknia już kupiona, a wtedy Jadwiga zachorowała na poważny wirus z wysoką gorączką. Przesłała wiadomość:
Nie przyjdę, Sławku, bo nie chcę nikogo zarazić! Nie przychodź do mnie wynajmuję mieszkanie. Nie potrzebuję nic, a jeśli trzeba, zamówię jedzenie!
I zniknęła, jakby była jasnym ptakiem.
Sławek spędzał wieczory w domu, rozmawiając z mamą o ukochanej Jadwidze i planowanym ślubie, pełen zachwytu. Ojciec został wysłany w delegację, więc nie miał nikogo, kto mu przeszkadzał. Był człowiekiem konkretnym i nie lubił wtrącać się w takie rozmowy, ale tym razem wsparł syna.
Choroba Jadwigi przeciągnęła się, pojawiła się zapalenie płuc.
To nie zrujnuje ślubu! krzyczał narzeczony. Słabej Jadwigi nie da się winić, to ten nowoczesny wirus!
Ojciec już wrócił, a dziewczyna wciąż chorowała, choć pozwolono Sławkowi ją odwiedzić. Spotkanie nie było już tak przyjemne Jadwiga wyglądała na zaniepokojoną i bladej. Odpowiedź była oczywista: choroba nie zdobi.
Znowu w sercu Sławka coś się poruszyło, jakby w Urzędzie Stanu Cywilnego. Dodatkowo dziewczyna unikała bliskości. Sławek, starając się nie zamartwiać, nie został na noc odszedł w pośpiechu, bo po raz pierwszy tak się stało.
Co więc? Czy naprawdę źle się czuje? A może nie?
Tym razem nie zwrócił się po radę do rodziców ojciec nie potrzebował musi- i powinno, a matka była zajęta kolejnym awaryjnym projektem.
Po powrocie z delegacji Jan był inny: zamyślony i jeszcze bardziej mało rozmowny.
Nie zakochałeś się? żartowała żona przy kolacji, kiedy mąż dwa razy posolił zupę.
Żart nie miał jednak skutku: Jan odsunął talerz i poszedł do pokoju.
Kilka dni później przyjechał Michał. Jadwiga już wróciła do pracy, ale nie przychodziła do domu, wymówiwszy się zajętością to zauważyła matka.
Do ślubu zostało już tydzień. Michał i brat zamknęli się w pokoju i długo rozmawiali. Okazało się, że Krzysztof spotkał Jana z Jadwigą w mieście, kiedy ona leżała z wysoką gorączką, a on był w delegacji. Siadając w kawiarni, trzymając się za ręce i śmiejąc, nie zauważyli, że Krzysztofa zakochali.
Tak więc skończyła się ta historia miłosna.
Matka z synem było strasznie patrzeć; Michał po stu razy żałował, że opublikował tę historię i rozmyślał przez dziesięć dni. Jednak i tak w końcu dowiedzieli się prawdy, bo nikt nie zamierzał wyjść za Sławka.
Pojawiła się nieprzyjemna scena, po której ojciec odszedł. W jednopokojowym mieszkaniu Jadwigi, na pożegnanie powiedział, że traktuje to bardzo poważnie i zostawił resztę do załatwienia im.
W stresie zaczęli rozwiązywać problemy, a Jadwiga w końcu wyszła za mąż dużo później, ale po Janie Borzu, mimo dużej różnicy wieku, bo ten już był rozwiedziony. Czy miłość ma granice wieku? To już kolejna zdrada.
Krzysztof zwyciężył młodszego brata: jego żona nie zadała mu ciosu z teścią!
Urokliwa dziewczyna okazała się właśnie tą rozstającą wężem, którego wszyscy nieostrożnie przytulili przy sercu.
Kto więc ma rację? Nie wiadomo.
Jak w żarcie o koniu, którego pytano, co lepsze sanie czy wóz, odpowiedź była: oba!
Tak smutko zakończyła się ta opowieść. Sławek i Michał zdecydowali nie wchodzić w małżeństwo i zostali z matką, która po 28 latach małżeństwa potrzebowała wsparcia.
Marzena miała wkrótce pięćdziesiąt lat. Nie planowali obchodów jubileuszu, bo wszystkie środki poszły na ślub syna, który miał się odbyć tydzień przed planowaną datą. Teraz ślub zawahał się. Synowie przekonali mamę, by odwołać weselę i zamiast tego uczcić jej jubileusz tanio i bez dodatkowych kosztów.
Uroczystość przeniesiono o tydzień, zrezygnowano z dekoracji sali, bo było wystarczająco czasu, by się uspokoić. Goście zostali poinformowani, że wszystko pozostaje w mocy, choć tematyka przyjęcia się nieco zmieniła; prezenty mogą pozostać te same przydadzą się.
Wszystkiego najlepszego, Marzeno Efimowo! krzyknęli z uśmiechem. Nie narzekaj na wiek!
Kto wie, co przyniesie ten szybki związek? Może kiedyś na twojej ulicy będzie święto trzeba tylko chwilę poczekać, bo Boru już nie jest piętnaście.
