Idę! wykrzyknął Edward.
Dokąd? nie zrozumiała żona, pochłonięta listą zakupów.
Całkiem!
Jak całkiem? zapytała Bogna. A Sylwester?
To, co śmieszne w żartach o zdradzie, to tylko telefon od twojej ryby, co mówi, że wyścigi odwołane! Zadzwończyła twoja karp i krzyczy, że z ikrą!
Złożenie przysięgi jest proste!
W rzeczywistości wszystko jest brzydsze i mniej wesołe.
Edward odszedł przed Sylwestrem. Nie tam, gdzie nie latają samoloty i nie jeżdżą pociągi.
Udał się wprost, przechodząc przez drogocenne buty i zostawiając za sobą smugę luksusowego perfumu, który podarowała mu Bogna.
Przed tym mąż długo pakował rzeczy, tłumacząc, dlaczego ona ma go zrozumieć i wybaczyć istnieje o tym program. A Bogna mówiła, że sam Bóg jej nakazał!
Drzewko już stało przystrojone. Bogna, siedząc na kanapie, rozmyślała o świątecznym stroju, rozstawce stołu i pisała listę potrzebnych produktów: mieli razem przywitać Nowy Rok z przyjaciółmi.
Nastrój był podniesiony, jak zawsze w Wigilię: bo przedświąteczne przed jest częstsze i lepsze niż samo święto.
Pięćdziesięcioletnia Bogna bardzo kochała ten czas, tak jak wszyscy Polacy.
Jednak śnieg na ulicach przygasł, co trochę przygnębiło atmosferę.
Z drugiej strony, już od listopada ruszały noworoczne wyprzedaże.
Bogna była oszczędną gospodynią, więc prezenty przygotowywała z wyprzedzeniem to oszczędzało nie tylko pieniądze, lecz także czas, siły i nerwy.
Teraz wszystko było gotowe! Wszystkim siostrom po kolczyki! Nikt nie został pominięty: dzieci, wnuki i ukochany mąż!
Edward dostał piękny wełniany sweter z reniferami od dawna o nim marzył.
Kosztował to kasa w grosik, ale co nie zrobiłby się dla ukochanej?
Wszystko było już spakowane, schowane i czekało na swój moment. Co mu podaruje? Może pierścionek? Nie, lepiej pieniądze! Bo gust pięćdziesięcioletniego Edwarda nie był dopracowany…
I nagle mężczyzna wykrzyknął: Idę!
Dokąd? nie rozumiała dalej zagłębiona w listę.
Całkiem!
Jak całkiem? powtórzyła Bogna. A Sylwester?
Jaki Sylwester, Bogno? zmarszczył brwi. Kiedy wreszcie zrozumiesz?
Rozdzielnie, sylabami, jakby były opóźnione umysłowo, wymówił:
Odchodzę od ciebie! Całkiem! Rozumiesz?
Zakochałem się w innej i będziemy mieli dziecko! Teraz jest jasne?
Teraz jest jasne! Tak wyraźnie, że bolą oczy.
Bogna chciała zapytać: A co ze mną? ale to wywołałoby ten sam sprzeciw co pytanie o Sylwestra.
Oczywiście, już była u niego tam, gdzie ich wspólny Nowy Rok miał miejsce
Rywka okazała się o wiele młodsza niż Bogna. Jak mówią klasycy: i lepsza, zdaje się, niż stara!
To wszystko, z jakiegoś powodu, Edward wypowiadał z entuzjazmem.
Po co miał uciekać do staroletniej strachu? On jeszcze oho!
Edward z błyskiem w oczach opowiadał, że jego ukochana wkrótce urodzi mu syna: z Bogną mieli dwie dorosłe córki.
Tak, wreszcie będzie spadkobierca!
Choć co miałby dziedziczyć, nie było jasne. Facet nie miał gwiazd na niebie: żona zarabiała znacznie więcej.
Oba mieszkania należały do niej: w dwupokojowym był tylko wpisany, a jednopokojowy wynajmował.
Bogna nie dodała już łyżki trucizny do beczki przyjemności: niech żyje w iluzjach.
Poza tym nie było jej na to czasu: szczęśliwy świat Bogny w jednej chwili runął.
Poznaliśmy się na firmowym przyjęciu! radośnie mówił Edward.
Po co mi to? zapytała z obrzydzeniem Bogna.
No po co? zdziwił się mężczyzna, który nie mógł przestać gadać o swojej miłości: bo ona taka
Dla ciebie to szlachetne uczucie, a dla mnie brud i przydrożność! odparła kobieta.
Patrząc zaskoczonym wzrokiem na nią, Edward zrozumiał, że nie tylko nie łapie, ale i nie czuje potrzeby ukrywania tego. Nie pojęła, że jego zachowanie przynosi jej cierpienie.
Po raz pierwszy pomyślała: Czy nie przeceniłam jego zdolności umysłowych?
Przeceniony Edward zniknął w nowym, szczęśliwym życiu, a z Bogną wszystko stało się jak w wierszu: zamrożona jak kamienie na Wyspie Wielkanocnej. Nie krzyczała, nie wył, łzy nie spływały z oczu
Edward odszedł, a ona wciąż siedziała z nieukończonym listem w rękach: wszystko stało się niepotrzebne
Mieli małżeństwo dwadzieścia osiem lat wydawało się, że można odetchnąć.
Solidna rodzina, pewny oparcie, dorosłe dzieci tego wystarczało do szczęśliwego życia.
Jednak komuś to nie starczało: okazało się, że to wszystko w jej głowie.
Bogna, na autopilocie, odręcznie wykreśliła z listy Prosecco, które Edward uwielbiał.
Potem padła na kanapę: myśli zniknęły, pozostała pustka.
Trzy godziny minęły jak jedna minuta: czy naprawdę spała? Pokój przyciemniał. Zadzwonił telefon dzwoniła przyjaciółka Tadzia:
Co mamy przynieść od Igora?
Edward odszedł! odpowiedziała Bogna.
Naprawdę odszedł? zapytała zaskoczona przyjaciółka.
A ty co, wiedziałaś? zdziwiła się Bogna.
Wszyscy wiedzieli! po krótkiej chwili odparła Tatiana, że Igor pracował z Edwardem.
Wiedziałaś i milczałaś? wykrzyknęła Bogna.
Tak! z gniewem odparła przyjaciółka. My się pogodzimy, a co potem mam robić?
Obie milczały, a potem Bogna zgasła.
W zasadzie Tadzia miała rację. Spotkać Sylwestra z przyjaciółmi straciło blask: było ich dwoje, a ona sama.
Jednak siedzieć w domu w święta w pojedynkę nie było opcją: więc Bogna pojechała do starszej matki, a pierwszego stycznia do córki, gdzie cała rodzina się zbierała.
Tam oznajmiła, że tata odszedł do młodej kobiety. Ale i tam wszyscy wiedzieli: zdrada! Mogli otworzyć oczy!
A przy tym, oprócz rogów, wyglądała jak d…ra
Nastrój spadł na dno: Bogna wcześnie opuściła gości i wędrowała pieszo do domu.
Cicho padał śnieg. Miasto było przystrojone, ale na ulicach było prawie pusto: wszyscy ciągle świętowali Nowy Rok. Szła po skrzypiącym śniegu i poczuła, jak ciężar się podnosi.
Niech będą szczęśliwi, jak chcą pomyślała mądra Bogna. Nie będę się męczyć.
Nie była pierwsza, nie była ostatnia: nikt nie umierał od tego. Z rogami w życiu będzie łatwiej
Minął rok. Dokładnie rok od dwudziestego dziewiątego grudnia, kiedy odszedł jej były mąż.
Znowu drzewko było udekorowane, a Bogna pisała listę zakupów: ona i Tadzia ustaliły, że spotkają Sylwestra jak dawniej.
Bogna zamierzała przedstawić przyjaciółkę Vadimowi, który oświadczył się jej!
Co mieliście nadzieję? Żeby siedziała sama na zakurzonej kanapie?
Ona interesująca, wolna i samowystarczalna dama. On przystojny, wolny kawaler, emerytowany. No i wszystko!
Nagle zadzwonił dzwonek do drzwi na progu stał były mąż, z plecakiem i pakunkiem w rękach.
Twoja! pomyślała Bogna. Czy naprawdę przyniósł niemowlę?
Wyszeptał na głos:
A gdyby mnie nie było w domu?
Otworzyłbym drzwi kluczem! odparł Edward.
A gdybym zamknęła zamki?
Nie zamknęłaś? Jesteś dobra! rzekł mężczyzna i dodał: Wpuścisz?
Bogna cofnęła się: nie mogła odrzucić od razu z niemowlęciem! i on wślizgnął się przez otwarte drzwi.
Weszli do sypialni, a Edward położył śpiące dziecko na łóżko.
Ile ma? bez emocji zapytała była żona.
Pięć miesięcy! odparł Edward.
A gdzie twoja młoda? Czy już zapytałeś wierzby, gdzie twoja ukochana? dopytała Bogna, której plany nie obejmowały obcego mężczyzny z obcym dzieckiem.
Moja ukochana już kocha kogoś innego! cicho odpowiedział.
No to wysokie relacje! przyznała była żona. Po co tu przyszedłeś?
Chwileczkę, nie rozbieraj go! Edward zaczął rozbierać śpiącego chłopca.
Czy mnie nie przyjmiesz? zdziwił się Edward, już zdejmując plecak.
Przeszacowałaś go kiedyś: totalny…!
Dziecko, co? zdziwiła się była żona. Nie puściłabym cię, a z obcym dzieckiem jeszcze bardziej!
Więc zawróć, bo zmiękczysz! odpowiedział Edward, po czym zostawił ramię w barierze. Trochę odpocznij weź go w…!
Nie dam rady sama! Przepraszam, Bognico, demon mnie zwiódł!
Demon zwiódł, to kiedy po kolacji po firmowym przyjęciu i tyle! A gdy ktoś to robi systematycznie, to nie demon, to choroba.
Nie obwiniajmy sił wyższych wyjaśniła Bogna.
Nie patrz na mnie tak zabierz swoje dziecko i odjadź! Jak mówi Zochowski: dawać wszystkim, a nie starczyć się na podroby!
A gdybym nie odeszła? zapytał Edward.
Zostań, a ja odejdę! zgodziła się Bogna, bo i tak planowali świętować u Tadzi.
Vadim już dawno proponował, żebym się wprowadził. Po świętach przyjdę, żeby cię nie było!
Nie będziesz miał głosu w podziale mieszkania! dodała. Nie sprzedam go i nie podzielę po połowie. Nie masz prawa głosu!
W zasadzie Edward tego się nie spodziewał sam nie poradziłby sobie z dzieckiem.
Ukochana po prostu zniknęła dwa dni temu. W notatce było: nie szukaj, znużyliśmy cię.
Zabrał kilka dni urlopu, potem nastąpiły długie święta.
Tak, nie były to dwa dni! pomyślała Bogna, dobra i wrażliwa. W domu zawsze było przytulnie, więc wrócił
Rozgość się, a ja się zbieram! powiedziała jakby nic nie stało, była żona.
Dokąd idziesz? zapytał mężczyzna.
Co cię to obchodzi? krzyknęła Idę! A ty rozbieraj, karm, zmieniaj pieluchy co jeszcze robią młodzi ojcowie? Już zapomniałam!
I wyszła z pokoju.
Czy naprawdę żartuje? Nie, to nie wygląda na żart
Gdy nie żartuje, lepiej niech jedzie do mamy! Ma 75 lat, ale jest energiczna i pomoże na początku. Potem znajdzie niania
Bogna była w łazience, gdy drzwi huczały: Edward odszedł. Na łóżku leżał zmięty chusteczka czy płakał? pomyślała z uśmiechem. Lepiej późno niż wcale!
Nie żałowała nikogo, nawet małego dziecka. No, małego. Co z tym?
Czy w Brazylii jest Pedrow, a w Polsce niemowlęta?
To prawda: Edward nie żałował jej rok temu!
Po prostu przeskoczył wszystko i odszedł, jak mu się wtedy wydawało, ku szczęściu.
Co? Do sklepu obiecała upiec lasagne na świąteczny stół. Vadim lubił lasagne, nie przepadał za Prosecco. Edward wolał odwrotnie.
Teraz myślała tylko o Vadimie.
Prezent dla niego już był gotowy: ten sam wełniany sweter z reniferami, którego w zeszłym roku nie dostał Edward rozmiary mężczyzn były identyczne. A smaki? Mężczyźni uwielbiają renifery
