Prawie dwa lata temu usłyszałam od swojego męża słowa, których nigdy już nie zapomnę. Powiedział: Twoje życie jest tak przewidywalne, że się tobą znudziłem. Chociaż Jan uważał, że nasze życie jest nudne, ja byłam z niego zadowolona. Codziennie rano wstawałam wcześnie, jadłam śniadanie, robiłam ćwiczenia gimnastyczne, przygotowywałam się do pracy. Najpierw szykowałam męża, bo wychodził z domu wcześniej ode mnie, a potem dopiero siebie. Wszystkie posiłki przygotowywaliśmy sami na drugie śniadanie pakowałam jedzenie do pojemników dla mnie i dla Jana. Wieczorem, wracając do domu, wpadałam do sklepu, gotowałam, sprzątałam i prałam. Przed snem film i spać.
Byłam przekonana, że wszystko układa się idealnie. Mąż zadbany, najedzony, dom czysty, przytulnie, czego chcieć więcej? W każdą sobotę robiłam gruntowne porządki, piekłam coś smacznego i gotowałam. Wieczorem zapraszaliśmy znajomych albo wychodziliśmy do miasta. Niedziela należała do rodziny: połowę dnia spędzaliśmy u moich, drugą połowę u jego rodziców. Pomagaliśmy w obowiązkach domowych, rozmawialiśmy, cieszyliśmy się wspólnym czasem z bliskimi.
Wieczorem znów odpoczywaliśmy w domu. Nie kłóciliśmy się, nie było krzyków. Nasz dom był pełen spokoju i harmonii. Aż pewnego dnia mąż oznajmił, że się mną znudził. Przez kilka godzin wyliczał, że nie jest szczęśliwy i dawał za przykład kolegów, którzy szaleją do upadłego. Ich życie jest pełne atrakcji i radości, a nasze? Nawet się nie kłócimy! Tego dnia po prostu wyszedł.
Byłam w pełni usatysfakcjonowana naszym sposobem życia i niczego nie chciałam zmieniać. Ale dla ukochanego gotowa byłam na wszystko, nawet na zmianę siebie. Zaczęłam od wizerunku wyrzuciłam niemal całą swoją garderobę. Poszłam na zakupy i kupiłam mnóstwo różnych ubrań za pieniądze, które zbierałam na własny domek. Obcięłam włosy na krótko i zmieniłam kolor. Postanowiłam wyglądać mniej banalnie. Potem znalazłam nową pracę, tym razem nie w biurze, ale przy organizacji imprez. Dzięki temu odkryłam masę oryginalnych rozrywek.
Po tygodniu Jan wrócił i był zszokowany tym, co zobaczył. Obiecałam mu wtedy, że będziemy żyć zupełnie inaczej. I tak też się stało. Od tamtej pory praktycznie nie siedzieliśmy w domu. Cały czas byliśmy w ruchu, mieliśmy mnóstwo ciekawych znajomych. Każdego wieczoru chodziliśmy do klubu, restauracji, baru, na imprezę, do znajomych albo jeszcze gdzieś indziej. Jeździliśmy pod namiot, na rowerach, na spływy kajakowe. Czasem wyskakiwaliśmy do innego miasta na weekend.
Minęło kilka miesięcy takiego szalonego stylu życia i Jan coraz częściej wspominał, że nagle zatęsknił za ciszą i spokojem, po prostu chciałby posiedzieć w domu. Okazało się, że brakuje mu domowych obiadów i moich wypieków. Teraz kompletnie nie miałam czasu na gotowanie. Tak bardzo się zmieniłam, że już nawet moja obecność mu nie wystarczała.
Po kolejnych kilku dniach Jan oznajmił, że nie daje rady żyć tak intensywnie. Pragnie wrócić do dawnych czasów spokoju, przytulności, harmonii. Chce znów spędzać wieczory w domu, odwiedzać rodziców w weekendy i jeść świeżo przygotowane obiady, a nie odgrzewane jedzenie z dowozu.
A ja zdałam sobie sprawę, że już mnie to nie interesuje. Tak bardzo przyzwyczaiłam się do nowych obowiązków i nowego tempa, że nie chcę wracać do przeszłości ani wszystkiego zostawiać. Ten styl życia naprawdę mi odpowiadał. Lubiłam też dawny spokój, ale teraz nie zamieniłabym go na ten, który mam. Tym razem, gdy Jan zaproponował powrót do przeszłości, doszło do prawdziwej awantury.
To był jego pomysł na życie: porozbijane talerze, sąsiedzi wezwali policję. Jan zabrał rzeczy i przeniósł się do mamy. Sądzę, że myśli, że wróci i zastanie mnie taką, jak dawniej. Ale to niemożliwe. Nie jesteśmy bohaterami filmu i nie można zmieniać się na zawołanie. Jan wróci do domu i znajdzie na stole papiery rozwodowe i karteczkę: znudziłam się tobą i nie mogę z tobą dalej żyć.
