– A kto ty w ogóle jesteś, żeby mi rozkazywać? – Zdzisław odwrócił się gwałtownie od lodówki, trzymając w ręku puszkę piwa. – Ty w tym domu jesteś nikim! Jasne?
Danuta stała przy kuchni, mieszając rosół, i czuła, jak drżą jej dłonie. Choćla zadźwięczała o krawędź garnka.
– Nikim? – powtórzyła cicho. – Czy ja nie jestem twoją żoną?
– Żoną! – Zdzisław prychnął i otworzył puszkę. – Jaka tam żona. Sprzątaczka, oto kim jesteś. I to kiepska.
Danuta wyłączyła gaz i odwróciła się do męża. Czterdzieści trzy lata wspólnego życia. Czterdzieści trzy lata gotowała mu rosół, prała koszule, prasowała spodnie. Wychowywała dzieci, gdy on robił karierę.
– Sprzątaczka, mówisz? – Jej głos stał się twardszy. – A kto ci pierze koszule? Kto gotuje, sprząta, opiekuje się twoją matką?
– To twój obowiązek! – Zdzisław walnął puszką w stół. – Ja zarabiam pieniądze, płacę rachunki, a ty co? Gotujesz rosół? To każda baba potrafi.
– Każda baba – powtórzyła Danuta. Coś w niej jakby pękło. – Rozumiem.
Zdjęła fartuch i powiesiła na haczyku. Zdzisław dopijał piwo, stojąc do niej plecami.
– Więc każda baba – mruknęła Danuta pod nosem. – Zobaczymy.
Przeszła do sypialni i wyciągnęła z szafy starą podróżną torbę. Zdzisław usłyszał szelest i zajrzał do pokoju.
– Co ty robisz?
– Pakuję się – spokojnie odparła Danuta, składając do torby swoje rzeczy. – Skoro tu jestem nikim, to znaczy, że nie mam tu miejsca.
– Gdzie się pakujesz? – Zdzisław zmarszczył brwi.
– Do Grażynki. Odwiedzę ją na trochę.
Grażynka była młodszą siostrą Danuty. Mieszkała sama w dwupokojowym mieszkaniu, pracowała jako pielęgniarka w przychodni.
– Daj spokój – machnął ręką Zdzisław. – Nie wygłupiaj się. Kto będzie gotował?
– Czy to ważne? – Danuta zapięła torbę. – Sam powiedziałeś, że każda baba potrafi. Znajdź sobie jakąkolwiek.
Zdzisław patrzył zdezorientowany, jak żona się ubiera.
– Danuta, nie histeryzuj. Nie mówiłem tego ze złości.
– Oczywiście, że nie ze złości – włożyła płaszcz. – Po prostu powiedziałeś prawdę. Jestem nikim w tym domu.
– No przestań już! – Głos męża stał się głośniejszy. – Kto ci pozwolił wychodzić?
Danuta zatrzymała się przy drzwiach i spojrzała na Zdzisława.
– Nikt. Sama sobie pozwoliłam. Czy i na to nie mam prawa?
Wyszła z mieszkania, zostawiając męża z otwartymi ustami.
Na zewnątrz było chłodno, październik już rozgościł się na dobre. Danuta wsiadła do autobusu i pojechała do siostry. Po drodze telefon dzwonił, ale nie odbierała.
Grażynka otworzyła drzwi w szlafroku i kapciach.
– Danusiu! Co się stało? – Zobaczyła torbę w rękach siostry.
– Mogę u ciebie przenocować? – spytała Danuta.
– Oczywiście, wchodź. Co się wydarzyło?
Usiadły w kuchni, Grażynka zaparzyła herbatę. Danuta opowiedziała o kłótni z mężem.
– On się w ogóle zagalopował? – oburzyła się Grażynka. – Nikim w domu! Po tylu latach!
– Wyobraź sobie – Danuta otarła oczy chusteczką. – Całe życie dla niego, dla dzieci. A on mówi, że każda baba to potrafi.
– Niech poszuka tej jakiejkolwiek baby – parsknęła Grażynka. – Zobaczymy, jak sobie bez ciebie poradzi.
Telefon znów zadzwonił. Danuta spojrzała na ekran – mąż.
– Nie odbieraj – poradziła Grażynka. – Niech się nad sobą zastanowi.
Danuta położyła telefon na stole i nie odebrała.
Rano obudziła się na kanapie w salonie. Grażynka już szykowała się do pracy.
– Zostań, ile potrzebujesz – powiedziała siostra. – Mam zapasowe klucze.
Danuta została sama w obcym mieszkaniu. Dziwnie było nie mieć nic do roboty. W domu o tej porze zwykle gotowała Zdzisławowi śniadanie, szykowała go do pracy, planowała dzień.
Telefon milczał. Widocznie mąż uznał, że wróci sama, gdy ochłonie.
Danuta zrobiła sobie śniadanie i usiadła przy oknie z filiżanką kawy. W sercu miała dziwne uczucie – smutne, a jednocześnie jakoś lżejsze. Ile lat nie jadła śniadania w ciszy, nie myśląc, co ugotować mężowi na obiad.
W południe zadzwoniła starsza córka Kinga.
– Mamo, tata dKiedy Kinga zawiesiła słuchawkę, Danuta spojrzała przez okno na jesienne liście i po raz pierwszy od dawna poczuła, że może być kimś więcej niż tylko cieniem we własnym domu.
