Mąż postanowił, że nasz synek ma wyjechać na wieś do mamy, nie pytając mnie o zdanie.
Jacek, ty żartujesz? Powiedz, że to tylko zmęczenie po całym dniu w biurze.
Zuzanna zatrzymała się z talerzem w ręku, nie dosypując go już do zmywarki. Woda spływała z porcelany na podłogę, ale ona nie zauważyła tego. Mąż siedział przy kuchennym stole, spokojnie dokańczał kotlet i wydawał się nieporuszalny. Nie podniósł nawet wzroku, krzyknął widelcem tak, jakby rozmawiali o nowej wycieraczce w przedpokoju, a nie o losie jedynego dziecka na najbliższe trzy miesiące.
Bez żartów, Zosiu w końcu powiedział Seweryn, wycierając usta chusteczką. Już dzwoniłem do mamy, powiedziałem jej, że Pawełek przyjedzie pierwszego czerwca. Bilet kupiłem w południe. Pociąg w drugiej klasie, miejsce przy oknie, wszystko jak trzeba.
Kupiłeś bilet? Bez mojego pozwolenia? Zuzanna powoli położyła talerz na stole. Dźwięk porcelany w ciszy kuchni brzmiał jak strzał. Seweryn, rozmawialiśmy o tym miesiąc temu! Pawełek ma obóz robotyki w czerwcu. Zapłaciliśmy zaliczkę! Czekał na to pół roku, umówił się z kolegami!
Seweryn zmarszczył brwi, jakby miał ból zęba, i odsunął pusty talerz.
Robotyka, komputery, gadżety Zosiu, spójrz na niego! Ma dziewięć lat, a już blade jak nocna msza, nie trzyma nic ciężkiego w dłoniach. Potrzebuje prawdziwego męskiego wychowania, świeżego powietrza, fizycznej pracy. Nie siedzenia w dusznym mieście z klimatyzatorem. Mama tam jest sama, ogród wielki, płot się chwieje. Niech pomaga. Zdrowie nabierze, babci się przyda.
Jaka przydatność? Zuzanna czuła, jak w środku zaczyna wrzeć zimna wściekłość. Twoja mama mieszka w odległej wsi, gdzie najbliższa apteka jest trzydzieści kilometrów po błotnistym szlaku! Tam warunki są prymitywne, woda z studni, trzeba ją gotować godzinę, aby nie zatruć się. Pawełek jest alergikiem! Zapomniałeś, że w zeszłym roku leczyliśmy go po tym, jak wąchał jakąś trawę w parku? A tam kwitną, koszą, pył!
Nie wymyślaj, machnął mąż, wstając od stołu. Ja tam dorastałem, zdrowy jak łania. Alergia to wasza miejska sterylność. Wypijemy mleko ze źródeł, pobiegniemy boso po rosie, a wszystko wyparuje. A twoja mama ma teraz kozę, mleko ma właściwości lecznicze.
Zuzanna opadła na krzesło, kolana drżały. Znała już Walentynę Petrovna kobietę o twardym charakterze, ze starej szkoły, co leczy gardło kerozyną, a złamane kolana podarzycie podbiałem, po wypowiedzeniu przysięgi. Każdą nowoczesną medycynę odrzucała zdaniem: Tak nas wychowali i przetrwaliśmy».
Nie pozwolę mu wyjechać, szepnęła Zuzanna, jednak mocno. Nie dam ci zniszczyć zdrowia dziecka dla twoich nostalgiczych fantazji o wiejskim dzieciństwie i oszczędności na obozie.
Seweryn, już pod drzwiami, obrócił się gwałtownie. Jego twarz przyciemniała się.
Nie chodzi o oszczędności! Chociaż tak, pieniądze za obóz zwrócimy, bo nasz samochód wymaga naprawy. Ale to kwestia honoru! Ja jestem ojcem i postanowiłem. Chłopak musi stać się mężczyzną, nie roślinną rośliną w szklarni. Dość twojej opieki. Jedzie. Koniec.
Wyszedł z kuchni, trzaskając drzwiami tak, że szklanki w szafce zadrżały. Zuzanna została sama. W sąsiednim pokoju Pawełek beztrosko grał na konsoli, nie mając pojęcia, że jego letnie marzenia o robotach i przyjaciołach zamieniły się w więzienie przydomowego ogródka.
Zuzanna wiedziała, że krzyki i kłótnie nic nie zmienią. Seweryn uparł się. Najwyraźniej na niego wywarła presję Walentyna Petrovna, która w każdym telefonie lamentowała, że nie widzi wnuka i że wnuczka zrujnowała syna. Trzeba było działać sprytniej.
Wieczorem, gdy emocje nieco uspokoiły się, Zuzanna weszła do sypialni. Seweryn leżał z książką, demonstracyjnie nie patrząc w jej stronę.
Dobrze powiedziała spokojnie, siadając na brzegu łóżka. Przemyślałam twoje słowa. Może masz rację. Świeże powietrze mu nie zaszkodzi.
Seweryn zaskoczony odłożył książkę. Liczył się kolejny odcinek wybuchu emocji, łez, groźby rozwodu, ale nie zgoda.
No i widzisz, uśmiechnął się zadowolony. Mówiłem, że jesteś mądrą kobietą, Zosiu. Zrozumiesz, że tak lepiej.
Tak skinęła głową. Ale jest warunek.
Jaki warunek?
Bierz urlop na własny koszt na dwa tygodnie i jedź z nim. Żeby go przyzwyczaić, pomóc babci i sprawdzić, jak zniesie zmianę klimatu. Sam powiedziałeś, że płot się chwieje. Pawełek nie naprawi go. Ty mężczyzna. Pokaż synowi przykład, naucz trzymać młotek.
Seweryn zamyślił się.
Zosiu, ale urlop? Mam okres rozliczeniowy, szef mnie nie wypuści. Myślałem, że go odwieźć, zostawić na dzień i wrócić. A tam mama się o niego zatroszczy.
Nie, Seweryn. Albo jedziesz z nim na dwa tygodnie i osobiście odpowiadasz za jego zdrowie, albo nie jedzie nigdzie. Nie dam mu aktu urodzenia i schowam jego rzeczy. Możesz nawet policję wezwać. To moje ostatnie słowo. Chcesz męskiego wychowania? Wychowuj go sam, przykładem.
Seweryn milczał długo, rozważając. Nie chciał zamieniać wygodnego biura i miękkiej kanapy w komary i wykopy ziemniaków, ale nie mógł się wycofać jego męska duma stała się zaklinowana.
Dobrze mruknął. Postaram się w pracy. Dwa tygodnie. Potem zostanie do sierpnia.
Zobaczymy odparła Zuzanna, ukrywając zwycięski uśmiech. Wiedziała, że jego wiejska twardość polega na grillowaniu kiełbasy w weekendy.
Pakowanie przypominało ewakuację. Zuzanna wkładała do walizki Pawełka rzeczy, jakby wysyłała go na Biegun Północny. Połowę objętości zajmowało lekarstwo: tabletki, krople, maści, inhalator, węgiel aktywowany, plastry.
Mamo, po co tam jeżdżę? jęknął Pawełek, patrząc na pudełko z klockami, którego nie wolnoło mu zabrać. Babcia Walentyna każe jeść piankę z mleka! Mdli mnie! I nie ma internetu!
Pawełku, to chwilowe uspokajała Zuzanna, gładząc jego włosy. Tata będzie z tobą. Pójdziecie na rybę, na rzekę. A jak coś będzie nie tak, dzwoń od razu. Daj mi drugi telefon, schowaj go w dnie plecaka, naładowany.
Odprowadzając ich na dworzec, Zuzanna czuła niepokój, a jednocześnie dziwną radość. Widziała twarz Seweryna, który ciągnął ogromną torbę z jedzeniami dla mamy i własny plecak. W jego oczach zgasł entuzjazm.
Pierwsze trzy dni Zuzanna cieszyła się ciszą w mieszkaniu. Zwrot kosztów za obóz zwróciła, ale nie wydawała pieniędzy. Intuicja podpowiadała, że jeszcze się przydadzą. Telefon milczał. Seweryn wysyłał krótkie SMS-y: Dojechaliśmy, spoko, Gorąco, Komary bestie. Pawełek nie dzwonił, co najbardziej niepokoiło.
Czwartego dnia rozległ się telefon. Nie od męża, nie od syna. Dzwoniła Walentyna Petrovna.
Zosiu! Co mi podsunęłaś dziecko? Nic nie je! Zupę grzybową zagotowałam, tłustą, nawarstą w nos wchodzi! Pierogi z kapustą nie chcę! Ogórki kiszone odmawiam! Tylko chleb i wodę połyka! To ty go rozpieściłaś jogurtami!
Pani Walentyno, Pawełek ma dietę, nie może tłustego jedzenia, ma słaby pęcherzyk żółci, dałam listę Sewerynowi odpowiedziała spokojnie Zuzanna.
Jaka lista! Wyrzuciłam ją! Mężczyzna musi jeść wszystko! I jest leniwy! Poprosiłem go o przycięcie grządek, a po pięciu minutach narzeka, że boli go plecy i słońce pali. A Seweryn twój też leniwy! Śpi do obiadu, mówi, że po pracy ma stres. A kto naprawi płot? Puszka?
Zuzanna ledwo powstrzymała śmiech. Plan zaczynał działać.
Pani Walentyno, chcieliście wnuka i syna. To wychowujcie go. Seweryn obiecał pomóc. Bądźcie dobrą babcią, niech pracuje.
Tego samego wieczoru zadzwonił sam Seweryn. Jego głos był zmęczony i zirytowany.
Zosiu, nie wiesz, co się tu dzieje. Trzydzieści stopni w cieniu, w domu duszno, brak klimatyzacji, muchy brzęczą jak bombowce. Mama od rana do nocy piłuje: najpierw wody, potem drewna, potem naprawia dach. Złamałem już plecy.
Biedny odpowiedziała Zuzanna, udając współczucie, które można było połykać łyżką. No to chciałeś świeżego powietrza i fizycznej roboty. Jak tam Pawełek?
Normalnie siedzi w szopie, którą sam zbudował, nie gada z lokalsami. Mama go nazywa dzikim. Słuchaj, Zosiu zaczęło się tak: Pawełka podpalają plamy na rękach, a on ciągle kicha.
Serce Zuzanny zamarło.
Jakie plamy?
Czerwone, swędzące. Mama mówi, że to pokrzywa albo komary. Natrzyła go śmietaną.
Śmietaną?! Seweryn! Ma mieć apteczkę! Daj mu antyhistaminę natychmiast! Nie śmietana na wysypkę! Wyślij zdjęcie!
Minutę później przysłał fotografię. Ręce syna pokryte nie ukąszeniami, a charakterystyczną pokrzywą. Oczy spuchnięte.
Zuzanna dołączyła natychmiast.
To alergia. Najpewniej na jakąś trawę albo na tę kozę, o której tak chwaliłeś. Daj mu tabletkę z niebieskiego opakowania i maść z zielonym paskiem. Nie słuchaj tej ludowej medycyny twojej mamy! Jeśli rano nie minie pojedź go do szpitala powiatowego.
Zosiu, autobus do szpitala jedzie raz na dobę! Samochód zostawiłem w garażu u wujka Michała, on go rozkręca przy przepustnicy
Dałeś auto w naprawę tamtejszemu majstrowi? Zuzanna chwyciła się za głowę. Boże, za co mnie to spotkało Jeśli coś się przydarzy Pawełkowi, przyjadę i rozwalę tę wieś razem z tobą!
Noc minęła bez snu. Zuzanna przeszukiwała mieszkanie, drżąc przy każdym dźwięku telefonu. Rankiem Pawełek zadzwonił potajemnie.
Mamo, weź mnie proszę płakał, starając się mówić nisko. Jest mi źle. Babcia krzyczy, że się drapię. Mówi, że chcę nie pracować. Tata krzyczy. Toaleta na zewnątrz śmierdzi, pajęczyny wielkie. Boję się i boli mnie brzuch
Zuzanna poczuła łzy napływające do oczu.
Wytrzymaj, synku. Trochę wytrzymaj. Tata jest?
On poszedł na rzekę z wujkiem Michałem. Na nerwy leczy, z piwem.
Ach, na nerwy szepnęła Zuzanna. Dobrze, Pawełku. Pakuj rzeczy, cicho, żeby babcia nie zobaczyła.
Odłożyła słuchawkę i ruszyła do działania. Czekać, aż Seweryn wyzdrowieje i będzie gotów wrócić, nie można było. Otworzyła laptopa, sprawdziła rozkład pociągów. Najbliższy odjazd był wieczorem, ale podróż wymagała przesiadek cały dzień.
Zadzwoniła do brata, Oskara.
Oskarze, potrzebuję twojej pomocy. Muszę pojechać 300 km, uratować Pawełka i twojego teściaidioty.
Oskar, człowiek energiczny i kochający siostrzeńca, nie zadawał pytań. Po godzinie już jedli w trasę.
Droga trwała pięć godzin. Zuzanna wyobrażała sobie konfrontację, ćwiczyła gniewne wypowiedzi, a rzeczywistość przewyższyła wszystkie wyobrażenia.
Gdy auto Oskara podjechało do pochyłego płotu domu Walentyny, krajobraz wyglądał jak żywy obraz. Seweryn, czerwony jak rak, w jedynych kąpielówkach próbował przybić palisadę do płotu. Gwoździe się wyginały, młotek uderzał w powietrze. Obok stała Walentyna, ręce w biodrach, komentując każdy ruch:
Kto tak bije? RęcekrzyWalentyna, z uśmiechem niczym krzyżówka, nakazała mu odłożyć młotek i podać synowi chłodny kieliszek mleka z łąkowych kwiatów.
