Śnieg sypał od świtu, ciężkie, lepkie płatki zbijały się na asfalcie w lśniącą, śliską wstęgę, której sens zmieniał się z każdym mrugnięciem powiek. Ola patrzyła przez boczne okno czarnej terenówki dziwnej, zbyt dużej jak na tę drogę nie dostrzegając jednak ani śniegu, ani przemykających świateł. Wszystkie myśli zamarzły przy sucho klikającej słuchawce trzymanej w wilgotnej dłoni i głosie mecenas Zielińskiej.
Majątek wspólny podlega podziałowi, pani Aleksandro. Tak, ale mieszkanie, które mąż kupił przed ślubem, nawet jeśli jest pani tam zameldowana i mieszkała przez siedem lat, pozostanie jego własnością. Nie będą go dzielić.
Ola powoli opuściła telefon na kolana. Siedem lat. Siedem lat zamieniała ten żelbetowy sarkofag na obrzeżach Warszawy w dom: wybierała tapety, firanki, szukała w Internecie śmiesznych kinkietów nad sofę. Przez siedem lat prała, gotowała, znosiła wieczorne biesiady jego kolegów do późna oraz podszyty zawiścią charakter męża. Wszystko to w cudzej twierdzy. Jego twierdzy. A kiedy cała konstrukcja runęła po tamtej nocy z obcym zapachem na kołnierzu i sms-em z serduszkiem okazało się, że to ją, z pensją nauczycielki i walizką ubrań, wywiewa wiatr.
No i co ci ta krwiopijczyni mecenas nawkładała? mruknął zza kierownicy Seweryn. Jego szeroka, kiedyś męska twarz była teraz maską szyderstwa. Znał odpowiedź. I wydawał się już z niej cieszyć.
Ola spojrzała na niego. Oczy jak dwa jeziora świeciły jasno w pobladłej twarzy.
Twoje mieszkanie. Kupiłeś przed ślubem. Nic nie dostanę.
Nie odpowiedział, tylko zacisnął dłonie na kierownicy. Żuchwa mu zadrżała.
No pewnie. A co, myślałaś, że na połowę ci przepiszę? Myślałaś, że nie przewidzę? skwitował zadowolony.
W Oli coś się zerwało. To już nie był ból zdrady, nie żal to już wyparowało. Teraz była tylko ta krystaliczna jasność: nie tylko jej nie kochał. On jej nienawidził. Przez wszystkie lata widział w niej intruza, lokatora na chwilę. I wszystko zaplanował. Wyrachował. Jak księgowy.
Wszystko policzyłeś, Seweryn.
Życie trzeba liczyć, dziewczynko. Nie bądź naiwna. Za chwilę to wszystkie laski będą alimentów chcieć, jeszcze jakby jakiś nowy kodeks wszedł. A tak to cię uratowałem! Mieszkałaś za darmo, podziękuj!
Zimna fala w Oli urosła. Stała się przezroczysta, nieruchoma, lodowata.
Zawieź mnie do domu, Seweryn. Spakuję rzeczy, wyprowadzę się jeszcze dziś.
Do domu? prychnął. To mój dom. Dla ciebie już znalazłem nowe miejsce, widzisz?
Nagle zjechał na pobocze. Byli już poza miastem. Tam tylko blask świateł tirów rozcinał ciemność, śnieg oklejał szyby. Za szybą pola, czarna noc i wiatr ciął jak szpilki.
Wysiadaj. Przewietrz się. Zastanowisz się nad przyszłością.
Zwariowałeś? Jest minus dwadzieścia! Mam kapcie na nogach! broniła się Ola, wbijając się w fotel.
Wysiadaj, powiedziałem! ryknął. Otworzył centralny zamek jednym ruchem. Pociągnął ją brutalnie. Perfumy przerywały opary wódki.
Próbowała go odepchnąć, złapać cokolwiek, lecz był jak ściana. Pięść z ciężkim sygnetem uderzyła ją w skroń, świat zaiskrzył potem kolejny cios w ramię. Bezładnie wyszarpana wypadła prosto w zimny śnieg. Kolano rozorało betonowy krawężnik. Drzwi się zamknęły z hukiem, terenówka wystrzeliła, pryskając błotem, i rozpłynęła się w mglistym pyle.
Przez pierwsze chwile leżała bez ruchu. Ciało paliło, twarz i skroń zdrętwiały. Śnieg topniał na policzkach i mieszał się ze łzami, które w końcu puściły. Podniosła się, chwiejąc w cienkich domowych kapciach z filcu i lekkiej kurtce nie na taki mróz. Sięgnęła po telefon. Rozładowany. Ładowarka została w jego mieszkaniu. W jego gniazdku. Wokół nikogo tylko świst ciężarówek mijających na oślep, zbyt szybko, by którąkolwiek ją zauważyła.
Strach był gęsty i słodkawy, aż ciężko było oddychać. Zrozumiała on chce, by zamarzła. By się odświeżyła. A może Gorzej? Nie nie o morderstwo mu chodziło. Po prostu ją wyrzucił jak stary gadżet. Więcej go nie obchodziła.
Trzeba było iść. Byle gdzie. Ola ruszyła pod wiatr, w stronę miasta. Każdy krok bolał w rozkwaszonym kolanie. Zimno wciskało się pod cienki materiał, łapało za skórę żelaznymi pazurami. Po pięciu minutach przestała czuć palce u stóp. Po dziesięciu twarz. Oddech przerywany, para zamarzała na rzęsach.
Nadal w głowie stukała myśl: On teraz świętuje. Z kumplami. Swój triumf.
Seweryn naprawdę świętował. Skręcił do ekskluzywnego klubu SPA na obrzeżu, gdzie już czekali na niego Witek i Sławek, jego koledzy z liceum, podobnie pewni siebie, napakowani i zadowoleni z życia.
I co, mieszkanie odzyskane? Witek zarzucił mu rękę na ramię, wciskając mu kieliszek wódki.
Jak malowanie! Wyleciała z mojej kwatery jak kot, przewietrzyła się trochę zachichotał Seweryn, zalewając się żarem w gardle. Opowiedział wszystko: o prawniczce, jej minie, o trasie. Ze śmiechem, z szyderstwem.
Kumple pokiwali, rechocząc.
Brawo, Seweryn! Kobieta powinna znać swoje miejsce! Te emancypantki, wiecznie połowy mieszkania chcą!
Parowali w saunie z dębu, popijali koniak, zamawiali steki i śmiali się z głupich dowcipów. Seweryn był na szczycie świata. Wszystko przewidział. Wygrał. Życie bajka.
Tylko gdzieś w środku, pod warstwami alkoholu i pewności siebie, poruszało się coś kleistego. Migawka jej spojrzenia tuż przed ciosem. Nie strach. Coś pustego, ulotnego. Jakby jej już nie było, zanim ją wywalił za drzwi. Odpędził myśl. Wieczór należał do niego.
Kończyli koło trzeciej nad ranem. Seweryn, pijany, przyjechał taksówką do swojego mieszkania. Swojego wyłącznie swojego. Z trudem trafił kluczem do zamka. Otworzył. Zapalił światło.
I zastygł.
Mieszkanie nienaturalnie czyste. Ale to czystość muzeum. Lub cmentarza. Cała obecność Oli znikła zdjęcia, poduszki, które haftowała, jej książki, fiołki na parapecie nic. Ale to nie najgorsze.
Usunęła tylko swoje. Precyzyjnie to, co przyniosła, wybrała, kupiła dla nich. W salonie okna wisiały puste brak firan kolorów więdnącej róży, o których śniła pół roku. Ze ścian zeszły wszystkie obrazy i plakaty, zostały tylko ślady i jasne prostokąty na kurzu. W kuchni zniknęły jej przyprawy, noże, ceramiczne kubki. Nawet uchwyt na ręczniki papierowe zdemontowała. Tylko sterczący w płytkach wkręt został.
Seweryn przeszedł się chwiejnym krokiem po mieszkaniu. W sypialni nie było jej części pusta szafka, półka, brak poduszek wybranych przez nią. W łazience pusto żadnych jej szamponów na wannie, żadnej frotki, szlafroka. Nawet dywanik spod nóg zabrała.
Usiadł na zimnej podłodze, gapiąc się w gołą ścianę. Cisza była zupełna. Nie fizyczna meble przecież zostały lecz dusza tych pomieszczeń, ciepło, dom wszystko zeskrobane do zera. Unicestwiła siedem wspólnych lat. Zamieniła jego twierdzę w betonową skrzynkę z pustymi oknami.
Przypomniał sobie jej ostatni wzrok. Nie ból, nie błaganie. Chłodny rachunek, podobny do jego własnego. Ona nie miała zamiaru marznąć na szosie. Dała mu to, co chciał spektakl bezradności. A potem, gdy on pił z kolegami, wróciła. Może tym samym taxówką co potem on. Zuchwała wróciła! I odcięła chirurgicznie wszystko swoje. Bez łez.
Wystrzał furii poderwał go z podłogi. Uderzył pięścią w szafę. Zdzirra! wrzasnął w pustkę. Ale głosy nie wracały echem. Chciał zadzwonić, zagrozić ale numer już nieaktywny, nowego nie zna. A co miałby jej powiedzieć? Oddaj firanki?
Podszedł do okna. Tam w dole leżała Warszawa. Gdzieś tam ona teraz spała u przyjaciółki, a może już wynajmuje pokój. Za nauczycielską pensję. I pewnie tam jest ciepło: z jej głupimi firanami i fiołkami. A tu jedynie mróz. Nie ten z drogi inny, przeszywający duszę.
Był wyrachowany. Ale nie przewidział jednego jej odejście nie było ucieczką, lecz manifestacją zwycięstwa: zabrała wszystko, co własne, zostawiając mu wypaloną pustynię. Ma swoje mieszkanie. W całości. I każdy centymetr przyciska go teraz lodem nicości.
Stał, patrząc w czarne oczodoły okien, odbicie ciemności w szybie. Potem odwrócił się i poszedł do kuchni, by nalać sobie jeszcze. Ale nawet szklanek już nie było tylko stary kubek, z napisem Najlepszemu tacie, dawno wyniesiony z pracy. Pociągając koniak prosto z butelki, usiadł na gołej podłodze w zimnym, pustym mieszkaniu, które było już naprawdę tylko jego.
A za oknem, powolnie i nieubłaganie, śnieg spadał dalej.
