Śnieg sypał od samego rana, ciężkie, mokre płaty przyklejały się do jezdni, zamieniając drogę w niebezpieczną, śliską wstęgę. Ola patrzyła przez boczne okno ich czarnego SUV-a, nie widząc ani wirujących płatków, ani świateł. Całą jej uwagę pochłaniał lodowaty ciężar w piersi i monotonny głos adwokata dobiegający ze słuchawki, którą ściskała w spoconej dłoni.
Wspólny majątek zgromadzony podczas małżeństwa dzielony jest po połowie, pani Aleksandro. Owszem. Ale mieszkanie, które pana mąż kupił przed ślubem, nawet jeśli jest pani w nim zameldowana i mieszka tam od siedmiu lat, nie podlega podziałowi. Zostaje jego.
Powoli odłożyła telefon na kolana. Siedem lat. Siedem lat przemieniała to betonowe pudełko na obrzeżach Warszawy w dom: wybierała tapety, zasłony, godzinami szukała idealnej lampy na portalach aukcyjnych do kąta przy kanapie. Siedem lat prała, gotowała, znosiła kumpli męża do trzeciej nad ranem, jego ciężki, zaborczy charakter. To wszystko w cudzej twierdzy. W jego. Teraz, po tym, jak runął domek z kart ich małżeństwa tej nocy, gdy nie wrócił, a rano znalazła w kieszeni jego kurtki cudzą szminkę i SMS-a z serduszkiem, nagle się okazało, że na ulicę pójdzie tylko ona. Z nauczycielską pensyjką i walizką ciuchów.
No i? Co tam twój krwiopijca prawnik nagadał? burknął zza kierownicy Szymon. Jego twarz, kiedyś męska i przystojna, teraz była skrzywiona pogardliwym uśmieszkiem. Wiedział. Znał odpowiedź. I jakby czekał na ten moment.
Ola odwróciła się do niego. Jej oczy były suche, szeroko otwarte na bladej twarzy.
Mieszkanie jest twoje. Kupiłeś je przed ślubem. Ja nie dostanę nic.
Nie odpowiedział, tylko mocniej zacisnął palce na kierownicy. Mięśnie szczęki pulsowały.
Tak myślałem. I na co liczyłaś, Olu? Że zapiszę ci pół mieszkania? Myślałaś, że nie zatroszczę się o siebie? jego głos ociekał satysfakcją.
W środku Oli coś się urwało. To nie był ból zdrady, nie żal. Raczej coś chłodnego, ostrego. On jej nie tylko nie kochał. On jej nienawidził. Przez te wszystkie lata była dla niego tylko lokatorką na chwilę, kogoś, kogo można łatwo wyrzucić. Wszystko dokładnie sobie skalkulował.
Obliczyłeś sobie wszystko powiedziała cicho, nie poznając swojego głosu.
Trzeba mieć głowę na karku, kochanie. Nie bądź naiwna. I tak zaraz wszystkie takie jak ty będą chciały dzielić wszystko i ciągać facetów po sądach o alimenty, jak tylko ustawa przejdzie. A ja cię przed tym uratowałem. Mieszkałaś za darmo, dziękuj losowi.
Drżenie, którego nie mogła opanować, ustąpiło miejsca dziwnemu spokojowi. Lód w środku zalał wszystko.
Odwieź mnie do domu, Szymon. Spakuję się i wyjdę jeszcze dzisiaj.
Do domu? prychnął. To jest mój dom. Dla ciebie mam już inne miejsce. Widzisz?
Gwałtownie skręcił na pobocze. Wyjechali już z miasta, uliczne lampy stały tu rzadko, wokół drogi śmigały tiry. Śnieg zasypywał szybę. Wokół ciemność, pola i świszczący mróz.
Wysiadaj. Przewietrz się. Przemyśl, gdzie teraz zamieszkasz.
Zwariowałeś? Jest minus dwadzieścia! Jestem w kapciach! Ola odruchowo próbowała wcisnąć się głębiej w fotel.
Wysiadaj, powiedziałem! jego ryk brzmiał przerażająco. Odblokował zamek, szarpnął ją za ramię. Zapach drogiej wody toaletowej zmieszany z wyziewem po wczorajszej libacji uderzył ją w twarz.
Starała się go odeprzeć, złapać się czegoś, ale on był silny i wściekły. Jego pięść, ciężka i ozdobiona sygnetem, spadła na jej skroń. Przed oczami zamigotały gwiazdy, gorący ból rozlał się falą. Jeszcze raz oberwała tym razem w ramię. Wywlekł ją z auta jak worek. Upadła na zmarznięty śnieg przy barierce, uderzając kolanem o beton. Drzwi trzasnęły. Czarny SUV ruszył z piskiem, chlapiąc ją brudnym śniegiem spod kół. Zniknął w białym opadzie.
Przez chwilę leżała nie będąc w stanie się ruszyć. Ciało paliło bólem, policzek i skroń drętwiały. Śnieg topniał na jej twarzy i mieszał się ze łzami, które w końcu popłynęły. Wstała, chwiejąc się. Na stopach miała cienkie domowe kapcie, które włożyła, wybiegając po telefonie prawnika. Na ramionach lekka kurtka, kompletnie nie na taki mróz.
Wyciągnęła telefon. Rozładowany. Ładowarka została w jego mieszkaniu. W jego kontakcie. Dookoła nikogo. Tylko ryk przemykających TIR-ów. Nikt się nie zatrzyma. Nikt nie zobaczy w ciemności drobnej postaci przemieszczającej się poboczem.
Strach był gęsty, niemal namacalny. Wiedziała, czego chciał Szymon żeby zamarzła. Przewietrzyła się i pojęła swoje miejsce. Albo i gorzej Nie, nie planował morderstwa. Po prostu wyrzucił ją jak starą zabawkę. A co się z nią stanie nie obchodziło go.
Musiała iść. Przed siebie. Ola obróciła się pod wiatr i ruszyła w kierunku miasta. Każdy krok bolał przez rozbite kolano. Mróz atakował przez cienki materiał, chwytał skórę jak lodowe szpony. Po pięciu minutach przestała czuć palce u stóp. Po dziesięciu twarz. Oddech był rwany, para osiadała na rzęsach.
W głowie rozbrzmiewała jej tylko jedna myśl: On poszedł się bawić. Świętuje swoją wygraną z kumplami.
Szymon faktycznie pojechał na zabawę. Zatrzymał się w ekskluzywnym klubie na obrzeżach Warszawy, gdzie już czekali na niego Witek i Bartek, jego kumple od czasów liceum też napakowani, pewni siebie, zadowoleni z życia.
Co taki wesoły? Mieszkanie obronione? Witek klepnął go w plecy, podając kieliszek.
Wyskoczyła z mojego lokum jak miła. Trochę się przewietrzyła na mrozie zaśmiał się Szymon, wypijając wódkę. Poczuł rozgrzewający żar i napływ samozadowolenia. Rozgadał się o adwokacie, jej minie, o trasie i wszystkim ze śmiechem, nie żałując dosadnych szczegółów.
Koledzy wyli ze śmiechu. No i dobrze, Szymon! Baba musi znać swoje miejsce! Teraz wszystkie chcą alimenty i połowę mieszkania. Siedzieli w saunie z dębowymi ławkami, popijali koniak ze szklanek, zamówili steki, rechotali z głupich dowcipów. Szymon czuł się panem świata. Wszystko przewidział. Był zwycięzcą. Życie udało się znakomicie.
Tylko gdzieś głęboko pod warstwą alkoholu i buty coś się przesuwało, lepkiego, nieprzyjemnego. Jej spojrzenie tuż przed ciosem. Nie strach. Coś innego. Pustka. Jakby odeszła już wcześniej, zanim ją wyrzucił. Odpędził tę myśl, dolał sobie. Wieczór był jego.
Zakończyli przed trzecią nad ranem. Szymon, pijany i zadowolony, wrócił taksówką pod dom. Swoją własność. Już na zawsze swoją tego był pewien. Z trudem otworzył drzwi, zapalił światło w przedpokoju.
Oniemiał.
Perfekcyjny porządek, śmiertelnie poważny. Wszystko, co związane z Olą zniknęło. Zdjęcia, poduszki, które wyszywała, książki, jej głupie fiołki na parapecie niczego nie było. Ale nie to było najgorsze.
Usunęła tylko swoje. Z chirurgiczną precyzją zlikwidowała wszystko, co kupiła, przyniosła, czy wybrała do ich wspólnego życia.
W salonie brakowało zasłon w oknach ziała pustka. Zdjęła je te, które wybierała pół roku, jak stare róże. Ze ścian zniknęły plakaty i obrazy, które razem wieszali zostały tylko ślady po gwoździach i jasne prostokąty czystej ściany. W kuchni nie było jej przypraw, noży, ceramicznych naczyń. Nawet uchwyt na ręcznik papierowy został odkręcony. Została goła śrubka w kafelkach.
Chwiejąc się, przeszedł przez mieszkanie. W sypialni brakowało jej strony. Goły stolik nocny, puste półki szafy. Nawet połowę poduszek zabrała te, które sama kupiła. W łazience pusto. Nie jej szamponów, gumki na kranie, szlafroka na wieszaku. Zabrała nawet dywanik spod nóg.
Usiadł na zimnej podłodze w salonie, wpatrzony w pustą ścianę. W domu było cicho, zimno, pusto. Fizycznie meble zostały, ale dusza tej przestrzeni, jej ciepło, domowy klimat wszystko starannie wymazane do zera. Zredukowała całe siedem lat jego życia. Zrobiła z tej twierdzy betonową klatkę z gołymi oknami.
Przypomniał sobie jej ostatnie spojrzenie. Bez bólu, bez prośby. Zimna kalkulacja. Jak u niego. Nie zamierzała zamarzać gdzieś na trasie. Dała mu to, czego chciał teatr bezradnej ofiary. Tymczasem, kiedy on topił z kolegami koniak, wróciła. Pewnie tym samym taxi, co jego. I z bezczelną skrupulatnością usunęła swoje ślady.
Poczuł wściekłość. Skoczył na równe nogi, walnął pięścią w ścianę. Kurwa! wrzasnął. Cisza połknęła jego okrzyk. Sięgnął po telefon, by dzwonić, grozić, ale uświadomił sobie, że jej numer już nie działa, a nowego nie zna. Zresztą, co by powiedział? Oddaj moje zasłony?
Podszedł do okna. Tam, na dole, rozciągała się Warszawa. Gdzieś tam była teraz Ola. Może u koleżanki. Może już wynajęła pokój. Za swoją pensję nauczycielki. I w tamtym miejscu na pewno jest ciepło. Tam są jej śmieszne zasłony i fiołki. A tutaj… mróz. Ale nie ten z drogi. Ten w środku, sięgający do kości.
Myślał, że jest sprytny. Wszystko przewidział. A nie przewidział, że jej odejście nie będzie ucieczką, tylko triumfem zwyciężczyni, która zabiera swoje trofea, zostawiając mu tylko spalone pole. Otrzymał swoje mieszkanie. Całe co do centymetra. Teraz ten każdy centymetr przygniatał go lodowatą pustką.
Wpatrywał się w czarne otwory swoich okien, odbite w szybie. Potem powoli ruszył do kuchni, by nalać sobie kolejną szklankę. Nawet szklanek nie było została tylko jego, stara, z napisem Najlepszemu tacie, którą kiedyś zwinął z pracy. Pił koniak z butelki, siedząc na podłodze w zimnym, cichym mieszkaniu, które na zawsze już było tylko jego.
A za oknem, powoli i nieustępliwie, padał śnieg.
