Mężczyzna opiekował się chorą matką, podczas gdy jego żona pracowała. Ale pewnego dnia zobaczyła, jak kupuje kwiaty i wręcza je jakiejś kobiecie.
Wala nie pamiętała, kiedy ostatnio czuła się tak wypoczęta. Jej służbowy wyjazd przełożono o kilka godzin, więc bez słowa wyjaśnień wyłączyła telefon i rozciągnęła się na łóżku. Dopiero co wróciła ze wsi, gdzie spędziła dwa dni bez chwili wytchnienia: sprzątanie, gotowanie, pranie wszystko to pod nieustanną krytyką teściowej i męża.
Według teściowej Wala “zmarnowała” męża, zarabiała za mało, bo przecież to jej pieniądze miały utrzymywać całą rodzinę w głodzie. Mąż przytakiwał matce, mówiąc, że Walentyna mogłaby znaleźć dodatkową pracę, skoro wraca z biura wcześniej i nawet nie musi gotować.
Spójrz, jak myje podłogę pouczała teściowa swojego syna, Jacka. Godzinami szoruje, zamiast zająć się praniem.
Nie wytrzymała, Wala odpowiedziała, że gdyby choć raz na tydzień umyli podłogę, nie byłaby tak brudna. Lepiej było milczeć zaraz zaczęła się prawdziwa burza wyrzutów. Wala zamknęła oczy i spokojnie zaproponowała:
Przecież proponowałam wam przeprowadzkę do miasta. Wtedy i Jacek, i ja moglibyśmy się tobą zająć, a on nie musiałby rezygnować z pracy.
Jacek wybuchnął gniewem, podskakując do niej:
Więc mąż ma harować na śmierć, a potem jeszcze opiekować się matką? Chyba zamiast serca masz kamień.
Wala nie czekała na ciąg dalszy, po prostu otworzyła drzwi i wyszła na ławkę przed domem.
Waluś, co się stało? przed nią stała sąsiadka Asia. Dopiero po wytarciu łez Wala ją rozpoznała. Poznały się jeszcze przed ślubem, i od razu poczuła do niej sympatię.
Cześć, Aśka westchnęła Wala.
Znowu rodzinka daje ci popalić? zapytała sąsiadka.
Nawet nie mów.
To oczywiście nie moja sprawa, ale nie rozumiem, dlaczego ich utrzymujesz. Mąż cały czas tu jest, a tak naprawdę nie żyjecie razem. Po co ci to?
Nie wybraliśmy takiego życia, Asia. Nie można przecież zostawić matki Jacka w takim stanie. Jak wyzdrowieje, wróci do miasta.
Pewnie przebiegnie maraton, jeszcze nas wszystkich na plecach niesie uśmiechnęła się Asia. Myślę, że udaje tę chorobę. A ty byłaś inna. Co się stało, zupełnie ci mózg wyprażyli?
Nie wiem, po prostu… Wala wzruszyła ramionami. Jak coś, wpadaj.
Gdy zadzwonił telefon, Walentyna zobaczyła, że to szef. Powiedział o służbowym wyjeździe następnego dnia około południa. Wala ucieszyła się to znaczyło dodatkowy zarobek, bo ich wyjazdy dobrze płacili. To też był świetny sposób, by uniknąć ciągłych telefonów od Jacka i jego matki, które kosztowały ją nerwów.
Gdy Wala powiedziała domownikom o niespodziewanym wyjeździe, atmosfera nawet się rozluźniła. Wieczór minął spokojnie, choć przed snem położyli się na osobnych łóżkach, bo Jacek nie chciał martwić matki. Wala się nie sprzeciwiała, wręcz ucieszyła. Była zbyt zmęczona po sprzątaniu i szybko zasnęła.
O drugiej w nocy obudziła ją teściowa:
Śpisz, czy co? Nie słyszysz, jak cię wołam?
Wala kilka razy mrugnęła, wciąż senna.
Chyba mocno zasnęłam. Co się stało?
Podaj mi tabletki.
Wala spojrzała na nią: odległość do jej kanapy była znacznie większa niż do szafki z lekami czy do syna. Ale wstała. Zasnęła dopiero o piątej rano, a wstawać musiała już o 6:30. Do miasta dotarła zmęczona jak po całym dniu pracy. Gdy usłyszała, że wyjazd przełożono, ledwo nie podskoczyła z radości. Wyłączyła telefon i padła na łóżko. Teraz czuła się wypoczęta.
Zdołała nawet spokojnie się ubrać i dojechać na dworzec. Nie przejmowała się, że była pomyłka z miastami i teraz miała jechać gdzie indziej ważne, że zdążyła odpocząć.
Godzinę wcześniej dostała przelew na wyjazd, ale po raz pierwszy postanowiła nie wysyłać pieniędzy mężowi, choć sama nie wiedziała, co się zmieniło. Ostatnio oddała większość pensji, teraz chciała zatrzymać trochę dla siebie.
Zostało dwadzieścia minut do odjazdu pociągu, Wala wstąpiła do bufetu po wodę. Przyspieszając kroku, zobaczyła Jacka przy kwiaciarni. Ogarnęło ją niedowierzanie: przecież miał opiekować się chorą matką? Mówił, że jest tak źle, że boi się ją zostawić samą! A tu kupuje bukiet.
Wala zatrzymała się i, śledząc męża, pomyślała: a może kwiaty nie są dla niej, tylko dla innej kobiety? Ta myśl jej się nie spodobała, ale ziarno sumienia już weszło. Zostało dziewięć minut do odjazdu, Wala ścisnęła bilet i ruszyła za mężem, widząc, jak wsiada do taksówki. Szybko zatrzymała inną i krzyknęła do kierowcy:
Jedź za nim, zapłacę podwójnie!
Kierowca, zaciekawiony jej prośbą, zmarszczył brwi, ale zgodził się i ruszył. Przez okno Wala zobaczyła, jak Jacek całuje inną kobietę, wręczając jej bukiet, zanim wsiadła do auta. Wala poczuła, jak wszystko w niej się przewraca. Kierowca spojrzał na sytuację z uśmiechem:
Wie pani, może to wcale nie to, o czym pani myśli.
Dopiero wtedy Wala spojrzała na mężczyznę za kierownicą, uświadamiając sobie, że wygląda zbyt dobrze jak na taksówkarza.
Nigdy wcześniej nie jeździła tak luksusowym samochodem. Pomyślała, że może coś mu się w życiu stało i udaje kierowcę. Gdy rozmyślała, auto skręciło w podwórze i zatrzymało się przed jej blokiem. Zobaczyła, jak Jacek z nieznajomą wchodzą do klatki. Łzy napłynęły jej do oczu.
Więc gdy jest w delegacji, a “chora” matka na wsi, on przyprowadza kogoś do jej mieszkania?
Pójdzie pani tam? Kierowca spojrzał na nią ze współczuciem.
Nie, nie ma sensu odpowiedziała Wala.
I słusznie. I tak pani spóźniła się na pociąg. A dokąd pan
