Weronika nie chciała pomagać córce, bo kiedyś ta zostawiła ją bez dachu nad głową.
Cała wieś potępiała Weronikę. No bo jakże – sama mieszka w dużym domu, a jej córka z dziećmi tłoczy się w maleńkiej chatce. A Julka jeszcze dolewała oliwy do ognia, oczerniając matkę. – Wodę noszę ze studni, a ona ma wodociąg. Drewno kupuję za ostatnie grosze, a u niej gaz – skarżyła się każdemu, kto lubił takie historie. Weronika starała się nie zwracać uwagi na plotki, chodziła z uniesioną głową. Nie będzie przecież każdemu tłumaczyć, dlaczego postępuje właśnie tak.
Dawno temu, wiele lat wcześniej, miała wspaniałą rodzinę. Ona, mąż i ukochana Julcia. Trzypokojowe mieszkanie, dostatek. Weronika siedziała w domu, zajmowała się wychowaniem córki. Najlepsza szkoła, kółka zainteresowań. Wszystko gładko i pięknie.
A gdy córka skończyła piętnaście lat, zachorował mąż. Weronika, jako kochająca żona, rzuciła się w wir walki z jego chorobą. Potrzebne były niemałe pieniądze. Sprzedano wszystko oprócz mieszkania. Ale niestety, nic nie pomogło. Po trzech latach mąż odszedł.
Weronice i Julce zrobiło się ciężko. Nie było za co żyć. Julka, przyzwyczajona do określonego poziomu, zbuntowała się. Weronika zatrudniła się w sklepie. Przy kasie stała, sprzątała czasem. Ale to były grosze. Julka skończyła szkołę, ale na studia się nie zapisała. – Na uczelnię nie ma pieniędzy, a do zawodówki nie pójdę i nie proś – mówiła, gdy matka ją namawiała.
Za to imprezować lubiła. I tu objawiała się jej chytrość. Jak potrzebowała pieniędzy – „mamusiu kochana, mamusiu najdroższa”. A jak nie – „po co mnie w ogóle urodziłaś, skoro pomóc nie potrafisz?”. I tak w kółko, aż w domu pojawił się Przemek.
Z początku Weronika się ucieszyła – w końcu córka wzięła się za rozum. Przemek wydawał się bardzo porządny. Elegancko ubrany, widać, że nie z wyprzedaży. Julkę potrafił jednym spojrzeniem posadzić na miejscu. Do tego nie skąpił. Kupował drogie produkty, a do Weroniki odnosił się z szacunkiem. Już od pierwszych dni nazywał ją mamą. Słowem – nie mężczyzna, a cukier słodki.
Żyli we trójkę, zadowoleni z siebie nawzajem. Weronika wracała z pracy, w domu czysto, obiad na stole. Tylko młodych nie było. Gdzieś znikały do rana. Ale Weronika się nie wtrącała – niech się bawią, póki młodzi.
Po pół roku zaczęły się problemy. Julka coraz częściej chodziła zapłakana, a Przemek wściekły. Weronika znów się nie wtrąciła, nie spytała, o co chodzi. A szkoda. Pewnego wieczora wezwali ją na rozmowę. – Mamo, my z Przemkiem chcemy żyć osobno. Potrzebujemy mieszkania – zdziwiła się Weronika. – Ale ja wam nie przeszkadzam. I nie mam pieniędzy, żeby wam pomóc. – Julka przerwała. – Nie o to chodzi. Sprzedaj mieszkanie, a pieniądze podzielimy po sprawiedliwości.
Weronika długo się wahała, ale córka nie ustępowała. Raz prosiła, raz groziła, że sprzeda swoją część. W końcu Weronika ustąpiła. Na spotkanie z kupcem poszli młodzi… i zniknęli. Razem z pieniędzmi. Weronika została z niczym. Bezdomna kobieta, już nie pierwszej młodości.
Wynajem mieszkania przerastał jej możliwości. Postanowiła znaleźć pracę z zakwaterowaniem. Jakąkolwiek. I znalazła. Opiekunkę starszej kobiety, pani Jadwigi. Jej syn był zamożny. Mógł ją zabrać do siebie, ale pani Jadwiga nie chciała opuszczać swojego domu. Musiał więc znaleźć dla niej pomoc. I tak trafiła Weronika.
Pani Jadwiga była wymagająca. Chodziła z trudem, ale od Weroniki żądała porządku, jaki panował u niej od lat. Weronika musiała się wiele nauczyć. Piec chleb w piekarniku, krochmalić obrusy, firanki. Ale człowiek uczy się przez całe życie – i ona też dała radę.
Żyły razem tylko dwa lata. Nie stały się bliskie, ale i wrogami też nie. Pani Jadwiga odeszła nagle. Rano się jeszcze uśmiechała, a w południe jęknęła i upadła. Syn przyjechał, wszystko załatwił. Potem zaproponował Weronice: – Wiem o pańskiej historii. Wybaczcie, musiałem się rozeznać. Proponuję wam kupić ode mnie dom za symboliczną kwotę. Może być w ratach. – Tak Weronika została właścicielką.
Ledwie się zadomowiła, ledwie odetchnęła… Wtedy zjawiła się córka. I to nie sama, a z dwójką malutkich dzieci. Jakby to było oczywiste, od progu zapytała: – Ładny dom. Gdzie mój pokój?
Weronika, bez ogródek, rzuciła: – Twój pokój był w tym trzypokojowym mieszkaniu, które sprzedałaś z Przemkiem. Tak przy okazji – gdzie moja część? I dlaczego mnie odnalazłaś? A, już wiem. Przemek zniknął, a pieniądze się skończyły? – Julka obrażona wycedziła: – No zaraz, od razu. Przemek był hazardzistą i oszukał mnie tak samo jak ciebie. Potem dwa razy wychodziłam za mąż, ale bez powodzenia. A gdy ostatni mnie wyrzucił, pomyślałam… Przecież mam mamę, ona mnie nie opuści.
Weronika powiedziała twardo: – Na próżno tak myślałaś. Jesteś dorosła, do tego matką. Dlaczego mam ci pomagać? Dałam ci wszystko, co mogłam. Jak sobie teraz poradzisz – twoja sprawa. Dziś pozwolę wam przenocować, a jutro jedź, gdzie chcesz. Do pierwszego męża, drugiego – wszystko mi jedno.
Julka z dziećmi mieszkała u Weroniki dwa tygodnie. Potem znalazła jakąś kobietę i kupiła za oszczędności maleńką chatkę. Tam się przeprowadziła. Oczywiście Weronice nie było łatwo. Mimo wszystko kochała córkę. I do wnuków ciągnęło jej serce. Ale Julka zabraniała im się spotykać. I tak żyły. Blisko, a jednak daleko.
Pogodziły się dopiero, gdy Julkę spotkało nieszczęście. Jej konkubent przez nieostrożność spalił dom. Na szczęście Julki i dzieci wtedy tam nie było. Były u znajomych, tam zostały na noc. Gdy przyszły do Weroniki, ta je wpuściła. Bo jak by nie było – oprócz córki i wnuków nikogo już nie miała. Nadszedł czas, by wybaczyć wszystkie krzywdy. A co dalej przyniesie los – to już tylko Bóg wieAle nawet teraz, gdy zeszły się ich drogi, w głębi serca Weronika wiedziała, że niektóre rany nigdy do końca się nie zabliźnią.
