Marysiu, szybko! Właśnie widziałem twoją synową w sklepie. Kupowała trutkę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że ma myszy. Ale przecież wiem, że u ciebie ich nie ma!
Nogi się pod Marią ugięły. Więc o to chodzi! Tak więc postanowiła przejąć dom!
Baronku, mój przyjacielu westchnęła kobieta, wychodząc na podwórze z małką kaszy. Zostałyśmy z tobą sami na tym świecie.
Pies uniósł łeb, wdzięcznie polizał rękę gospodyni i zabrał się do jedzenia. Marii Kazimierze było już sześćdziesiąt pięć lat, lecz wyglądała młodziej silna, postawna, z równo ułożonymi srebrnymi włosami.
Tylko oczy zdradzały przeżyte cierpienie tkwiła w nich żałoba tak głęboka, że patrzenie na nie bolało.
W pół roku temu Jarek zginął w wypadku motocyklowym. Kupił sobie żelaznego konia na czterdzieste urodziny, mówił marzenie od dzieciństwa. Maria odradzała, ale czy można odmówić synowi? A miesiąc później telefon ze szpitala. Nie poradził sobie na zakręcie.
Po pogrzebie Natalia zabrała Adasia i wyjechała do rodziców do miasta. Najpierw dzwoniła, pozwalała rozmawiać z wnukiem, potem zaczęła odpowiadać coraz rzadziej.
Maria próbowała nalegać na spotkania prawo gwarantowało jej widzenia z wnukiem. Lecz Natalia albo zasłaniała się chorobą dziecka, albo brakiem czasu.
W końcu zupełnie zmieniła numer. Maria pojechała pod wskazany adres sąsiedzi powiedzieli, że Natalia z rodzicami sprzedali mieszkanie i wyjechali do innego miasta. Dokąd nikt nie wiedział.
Hej, Marysiu! rozległ się głos przez płot. Żyjesz jeszcze?
To był sąsiad Piotr Wincenty, dobroduszny siedemdziesięcioletni wdowiec. Przyjaźnili się z nieżyjącym już mężem Marii, a gdy go zabrakło, Piotr otoczył sąsiadkę opieką.
Żyję, Piotrze, gdzie ja się podzieję uśmiechnęła się Maria. Wpadnij, herbatę wypijemy.
Kiedy ja mam czas na herbatę machnął ręką sąsiad. Wybieram się do miasta, do apteki i po zakupy. Coś ci przywieźć?
Dzięki, mam wszystko.
No to uważaj. Znam cię siedzisz tu jak sowa, nigdzie nie wychodzisz. To niezdrowo, Maryś. Trzeba żyć.
Piotr odjechał, a Maria wróciła do domu. W przedpokoju na ścianie wisiały fotografie całe jej życie jak na dłoni.
Oto młodzi z mężem na ślubie, oto Jaruś stawiający pierwsze kroki, oto już dorosły syn z żoną i małym Adasiem. Wszyscy się uśmiechają, szczęśliwi.
Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień wlókł się w nieskończoność. Włączyła telewizor, ale nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i niepotrzebne.
Zaczęła robić na drutach, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się wcześniej, mając nadzieję, że we śnie znajdzie zapomnienie.
Mamo, mamo!
Maria otworzyła oczy. Przed nią stał Jarek młody, uśmiechnięty, w tej samej kraciastej koszuli, którą dostał od niej na urodziny.
Jarku! łk
