Marię, szybko! Właśnie w sklepie zobaczyłem twoją synową. Kupowała truciznę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że myszy się pojawiły. A przecież nie masz żadnych myszy! podeszły się jej nogi. Oto to właśnie! Myślała, że sama posprząta dom!
Baranku, przyjacielu westchnęła kobieta, wychodząc na podwórze z miską kaszy. Zostałyśmy tylko we dwie na całym białym świecie.
Pies podniósł pysk, wdzięcznie polizał rękę gospodyni i rzucił się po jedzenie. Marii Mikołajewnej skończyło się sześćdziesiąt pięć lat, lecz wyglądała młodziej silna, krzepka, z starannie ułożonym siwym włosem.
Jednak oczy zdradzały przeszłe cierpienie; w nich tkwiła tak głęboka żałość, że patrzenie było bolesne.
Pół roku temu Jerzy rozbił się na motocyklu. Kupił sobie żelaznego konia na czterdziestkę, mówiąc, że to dawne marzenie. Maria odmawiała, ale jak odmówić synowi? A miesiąc później telefon z szpitala nie poradził sobie na zakręcie.
Po pogrzebie Natalia zabrała Andrzejka i pojechała do rodziców w miasto. Najpierw dzwoniła, rozmawiała z wnukiem, potem coraz rzadziej odpowiadała.
Maria nalegała na spotkania według prawa miała prawo widywać się z wnukiem. Natalia tłumaczyła się chorobą dziecka, potem zajętością.
W końcu zmieniła numer telefonu. Maria pojechała pod adres, sąsiedzi mówili, że Natalia i rodzice sprzedali mieszkanie i przeprowadzili się do innego miasta. Dokąd nikt nie wiedział.
Hej, Mario! rozległ się głos zza ogrodzenia. Żyjesz jeszcze?
To był sąsiad Piotr Wasiljewicz, energiczny siedemdziesięcioletni wdowiec. Zmarłemu mężowi byli przyjaciółmi rodzin, a po jego odejściu Piotr przejął opiekę nad sąsiadką.
Żyję, Piotrze, gdzie mam iść? uśmiechnęła się Maria. Wejdź, napijmy się herbaty.
Gdybyśmy mieli chwilę na herbatę odrzekł sąsiad. Idę do miasta po leki i zakupy. Chcesz coś przywieźć?
Dziękuję, mam wszystko.
No, słuchaj. Znam cię siedzisz tu jak sowa, nie wychodzisz. To nie jest życie, Mario. Trzeba żyć.
Piotr odjechał, a Maria wróciła do domu. W przedpokoju na ścianie wisiały zdjęcia całe jej życie na wyciągnięcie ręki.
Młoda para na weselu, Jerzyk stawia pierwsze kroki, dorosły syn z żoną i małym Andrzejkiem. Wszyscy się uśmiechają, szczęśliwi.
Kobieta ciężko westchnęła i poszła do kuchni. Dzień ciągnął się niekończąco. Włączyła telewizor, lecz nie mogła patrzeć wszystko wydawało się obce i bezwartościowe.
Zaczęła dziewać, ale ręce nie słuchały. W końcu położyła się spać wcześniej, mając nadzieję, że sen przyniesie zapomnienie.
Mamo, mamo!
Maria otworzyła oczy. Przed nią stał Jerzy młody, uśmiechnięty, w koszuli w kratę, którą jej podarowała na urodziny.
Jerzyku! jęknęła kobieta. Mój synu!
Nie płacz, mamo. Przyszedłem ostrzec. Bądź ostrożna. Zło jest blisko. Chroń się.
Co mówisz? Jakie zło? Jerzy!
Jednak syn już znikał w porannym mgle. Maria obudziła się w łzach. Za oknem wschodziło słońce, koguty pieśniowały różnymi głosami. Sen był tak wyraźny, jakby Jerzy naprawdę przybył.
Kobieta wstała, umyta zimną wodą, wyszła na dwór. Poranne powietrze było świeże i przejrzyste. W oddali, za rzeką, unosiła się mgła. Uroda taką, że serce ściskało się.
Babciu Mario! Babciu Mario!
Do furtki pobiegła dziewczynka, dziewięcioletnia Waria, wnuczka zmarłej przyjaciółki Marii. Rodzice dziewczynki zginęli w wypadku drogowym dwa lata temu; mieszkała w domu dziecka.
Maria często ją odwiedzała, przynosiła smakołyki, pomagała w lekcjach.
Warciu, kochanie! Co tak wcześnie?
Jedziemy na zbiór ziemniaków na farmę. Przyszłam pożegnać się. Wrócę za tydzień.
Poczekaj Maria wpadła do domu i wróciła z torbą. Weź, są tu pierogi z kapustą, jabłka z sadu i cukierki. Podziel się z dziećmi.
Dziękuję! dziewczynka mocno przytuliła kobietę. Bardzo wam kocham!
Ja też cię kocham, mała. Dbaj o siebie.
Waria odszedła, a Maria długo patrzyła jej trop. Myślała, ile razy mogłaby wziąć dziewczynkę pod swój dach! Lecz samotnej staruszce nie przyznają opieki.
Wymagane są pełne rodziny, stabilny dochód, zaświadczenia medyczne. A jaka ma rodziny?
Dzień minął w zwykłych obowiązkach. Maria pielęgnowała ogród, karmiła kury, gotowała obiad. Wieczorem zmęczona położyła się spać i znów zasnęła.
Tym razem Jerzy stał przy furtce, machał ręką, jakby chciał kogoś powstrzymać.
Nie wpuszczaj! krzyczał. Mamo, nie wpuszczaj! Niebezpieczeństwo!
Maria obudziła się od stukania w drzwi. Było wpół do jedenastej wieczorem. Kto mógł przyjść o takiej porze?
Kto tam? zapytała, nie otwierając.
Mario Mikołajewno, to ja, Natalia. Otwórz proszę!
Była to była synowa? Maria zaskoczona otworzyła drzwi. Na progu stała Natalia, rozczochrana, z dużą torbą, w pomiętanej odzieży.
Przepraszam, że tak późno. Mam kłopoty dom spłonął. Całkowicie spłonął. Ledwie wyszłam.
Boże! A Andrzejka? Gdzie jest?
u moich rodziców. Pojechali nad morze, zabrali go ze sobą. Mario Mikołajewno, mogę u was zamieszkać? Tylko chwilę, dopóki nie znajdę czegoś.
Maria przyjrzała się jej uważnie. Natalia nigdy nie okazywała ciepła teściance, a po śmierci Jerzego unikała kontaktu. Teraz nagle pojawiła się w nocy.
Nie wpuszczaj! przypomniały się słowa syna ze snu.
Jak więc odmówić? To człowiek w potrzebie, a jeszcze była synową.
Wejdź westchnęła Maria. Pokój Jerzego jest wolny.
Pierwsze dni Natalia zachowywała się cicho. Pomagała w domu, gotowała, nawet chodziła do sklepu. Maria zaczęła myśleć, że jej podejrzenia były niezasadne. Może żal ją odcisnął?
Jak pięknie u was, Mario Mikołajewno mówiła Natalia przy kolacji. Cicho i spokojnie. W mieście hałas, a tu jak w niebie.
Dom duży, każdy się zmieści odpowiedziała Maria. Mieszkaj, ile potrzebujesz.
Po tygodniu Natalia zmieniła zachowanie. Przestała pomagać, leżała cały dzień na kanapie z telefonem, domagała się specjalnego jedzenia.
Mario Mikołajewno, czy mogę przenieść telewizor do mojego pokoju? Nie chce mi się ciągle do salonu iść.
Bierz z mojej sypialni, nie patrzę.
A dokumenty do domu sprawdziłabyś. Może gdzieś błąd. Mogę pomóc, pracowałam w kancelarii.
Maria poczuła niepokój. Po co Natalia dokumenty?
Dzięki, nie potrzebuję. Wszystko w porządku.
Natalia zmarszczyła brwi i poszła do swojego pokoju. Nocą znowu przyśnił się Marii Jerzy.
Mamo, ona knuje zło. Bądź ostrożna. Nie jedz i nie pij tego, co przygotowuje. Chroń się, mamo.
Jerzy, co mam zrobić? Jak ją wyrzucić? To matka Andrzejka.
Andrzejek jest bezpieczny. Ty jesteś w niebezpieczeństwie. Pamiętaj moje słowa.
Rano Maria obudziła się z ciężkim głową. W kuchni już gotowała Natalia.
Dzień dobry! Zrobiłam kaszę, zaparzyłam kawę. Siadajcie do śniadania.
Dziękuję, najpierw pogłaszczę kury.
Maria wyszła na dwór i zamyśliła się. Czy naprawdę Natalia coś knuje? Co? Wtedy pod ogrodzenie podszedł Piotr Wasiljewicz.
Cześć, sąsiadko! Dlaczego tak cicho?
Myślę.
Słyszałem, że twoja synowa wróciła. Jak się ma?
Mieszka jeszcze. Mówi, że spłonął jej dom.
Piotr zmarszczył brwi.
Dziwne. Byłem w mieście, spotkałem Kolka Rudego pracował w tej samej firmie, w której Natalia była. Powiedział, że pół roku temu zwolniono ją za kradzież.
Nie było pożaru. Mieszkała u jakiegoś mężczyzny, który ją wyrzucił. I podarła się do ciebie.
Maria zamarła. Czy sny były przepowiedniami? Jerzy ostrzegał przed niebezpieczeństwem.
Dzięki, Piotrze, za informację.
Bądź ostrożna z nią, Mario. Nie ma w niej nic dobrego.
Kolejne dni Maria była czujna. Gotowała sama, obserwowała Natalię z ukrycia. Dziewczyna stawała się coraz śmialszą. Rozkazywała w domu, przestawiała meble, zapraszała znajome.
Mario Mikołajewno, macie duży dom. Może wynajmować pokoje? To dochód przyniosłoby.
Nie potrzebuję dochodu. Potrzebuję spokoju.
Coż, spokój! Trzeba żyć! Może wyjdziesz za mąż? Na Piotra Wasiljewicza. On wdowiec, a ty wiesz…
Maria milczała, ale w myślach liczyła: Natalia chce ode mnie domu. Jak jej odmówić?
Odpowiedź przyszła nieoczekiwanie. Rano Piotr Wasiljewicz przybiegł zdenerwowany.
Mario, szybko! Właśnie w sklepie widziałem twoją synową. Kupowała truciznę na szczury. Dwie paczki! Mówi, że myszy pojawiły się. A ja wiem, że nie masz żadnych myszy!
Maria poczuła, jak nogi się podciągają. Oto to! Myślała, że sam posprząta dom!
Co robić, Piotrze?
Udawaj, że nic nie wiesz. Ale bądź czujna. Jeśli coś podejrzasz, od razu daj znać.
Wieczorem Natalia była wyjątkowo uprzejma.
Mario Mikołajewno, upiekłam ci ciasto z jabłkami, jak lubisz. I zaparzyłam herbatę z ziołami.
Dziękuję, kochana. Połóż na stole, zaraz przyjdę.
Maria poszła do swojego pokoju i szybko napisała SMS do Piotra: Zaczęło się. Bądź gotowy.
Na kuchni Natalia wylewała herbatę. Dwa kubki jeden dla niej, drugi dla teściowej. Ciasto pięknie ułożone na tacy.
Siadajcie, zanim ostygnie.
Maria usiadła, ale nie spieszyła się z piciem.
Wiesz, Natalia, wczoraj przyśnił mi się Jerzy.
Natalia zadrżała.
Naprawdę? Co powiedział?
Ostrzegał przed niebezpieczeństwem, że ktoś chce mi zaszkodzić.
Sny to tylko sny zaśmiała się nerwowo. Pijcie herbatę, rozgrzeje.
Zaraz, tylko cukier dodać.
Maria wstała, jakby po cukiernik, i w drodze podmieniła kubki. Wróciła, wsypała cukier.
Za co pijemy? zapytała z uśmiechem.
Za zdrowie! wymamrotała Natalia.
Za zdrowie, tak za zdrowie.
Obie podniosły kubki do ust. Maria udawała, że pije, ale uważnie obserwowała Natalię. Wypiła duży łyk, potem kolejny.
Nagle jej twarz zbledła. Chwyciła się za gardło.
Co co się stało? Zmieniliście kubki!
Co z herbatą nie tak, Natalko? Przecież sama ją zaparzyłaś.
Natalia próbowała wstać, lecz nogi jej nie trzymały.
Bestia! Stara czarownica! Chcę wszystko! Dom, pieniądze! Tyle lat znosiłam twojego Jerzego, a on ciągle… i w końcu rozbił się, nieudany!
Zadzwonić po karetkę? spokojnie zapytała Maria, wyjmując telefon.
Tak, szybciej
Maria wezwała karetkę i policję, a potem SMSem powiadomiła Piotra. Ten przybiegł w minutę przed przyjazdem służb. Natalię przewieziono, po uprzednim przepłukaniu żołądka.
Dawka trucizny była mała, nie zagrażała życiu, ale wystarczyła, by wywołać poważny kryzys.
Na stole w domu pozostały dowody puszka z trucizną w koszu, kubki z resztką herbaty.
Skąd wzięliście pomysł na zamianę kubków? zapytał śledczy.
Syn ostrzegł. We śnie odpowiedziała po prostu Maria.
Młody śledczy uśmiechnął się, lecz nie wpisał tego do protokołu. Zanotował: Działała intuicja.
Po tych wydarzeniach Maria długo nie odzyskała równowagi. Dom stał się jeszcze bardziej pusty. Nawet obecność wrogiej Natalii tworzyła iluzję, że nie jest sama.
Piotr Wasiljewicz codziennie zaglądał, przynosząc jedzenie i pomagając w domu.
Mario, może naprawdę się ożeniemy? W naszym wieku mamy prawo być razem. Ja wciąż silny, gospodarstwo znam. Nie będę ci szkodził.
Maria patrzyła na niego, myśląc. Piotr był dobrym, pracowitym człowiekiem. Byli przyjaciółmi po stracie męża. Lecz co z pamięcią o mężu?
Piotrze, co ludzie powiedzą? W naszym wieku
Niech mówią! Czyżbyśmy żyli dla nich? Mam córkę w stolicy, nie zobaczę wnuków. A tu jest Waria Może przygarnąć ją jako córkę? W dwójkę pewnie zgodą się szybciej.
Serce Marii zabiło mocniej. Waria! Czy naprawdę o tym nie pomyślała?
Naprawdę chMaria przyjęła Warę pod swoją opiekę i wreszcie odnalazła spokój.
– Mario, pilnie! Właśnie w sklepie widziałem Twoją synową.