Dzień dobry, kochane panie! O czym plotkujemy? Przesuńcie się trochę, chcę posłuchać wiadomości. Takich rzeczy na pewno nie zobaczycie w telewizji rzucił Robert, wesoły jak zawsze. Kobiety roześmiały się i zrobiły mu miejsce.
Gdzie byłeś? zapytała moja ciotka. W sklepie. Miałem wypadek, żona mnie zostawiła…
Stara kobieta krzyknęła: Jak to, synku? Odeszła do mojego przyjaciela. Powiedziała, że nie jestem mężczyzną, skoro nie mam pracy.
Ciotka była zdziwiona: Ale przecież on też nie pracuje. Jaka między wami różnica?
Robert pokręcił głową: Sam już nie wiem.
Robert odszedł, a ciotka westchnęła: O, przychodzą mężczyźni! Nic nie robią, a chcą żyć na utrzymaniu kobiety. Robert… Kiedyś to był mężczyzna! Przystojny jak z obrazka! Gdy żona i dziecko go opuściły, bardzo się zmienił. A jego przyjaciel? Pierwszy gospodarz we wsi! A Maria, kucharka z prawdziwego zdarzenia! Jej mąż uciekł, więc żyje tylko dla swoich dzieci. Ale nie, skacze od jednego do drugiego, coś od nich oczekuje. A oni?
Nie, żeby ogrodzić podwórko albo pobielić ściany… Rywalizują ze sobą. Co się dzieje teraz w naszej wsi? Dawniej mężczyźni chodzili na spacery, ale byli pracowici. Teraz? Bez pracy, bez rodziny! Inni wyjeżdżają z wioski. Oczywiście, szukają lepszego życia.
Nie mówcie mi dodała staruszka moje dzieci rozjechały się po całej Polsce. Odwiedzają mnie raz na pół roku. Wnuki widzę tylko na zdjęciach. Kiedyś mieszkaliśmy razem. Rodzice, dzieci… Wszyscy byli szczęśliwi. Śpiewy, rozmowy do późna. Razem robiliśmy siano, cała rodzina i sąsiedzi. Albo kopaliśmy ogród w jeden dzień cały ogród był gotowy. Siedzieliśmy do wieczora, a następnego dnia wracaliśmy do pracy. Teraz każdy sam na swoim gospodarstwie.
Maria przechodziła właśnie obok. Taszczyła ciężkie worki, za nią biegło dwoje dzieci. Przeprowadzasz się gdzieś? spytała jej ciotka. Maria ciężko westchnęła.
Tak, do Michała. Jak mogłoby być inaczej? Przynajmniej on ma emeryturę. A Robert? Co się z nim dzieje? Nic nie robi. Muszę postawić dzieci na nogi. Nie mam pieniędzy. Nie da się żyć z zasiłków dla dzieci. Dawno już powinnam pytać o pomoc. Wiosną pewnie pojadę do miasta. Kupię mały domek i bez żadnego mężczyzny. Mam już dosyć. Nic nie zrobią, jeśli im się nie każe. Ale jeść chcą. Nie mam już czego szukać we wsi. Najstarszy niedługo pójdzie do szkoły. Kto go odprowadzi? Córka pójdzie do przedszkola. Znajdę sobie pracę. Żal mi wyjeżdżać, tu się urodziłam i wychowałam. Ale muszę. Dobrze, idę. Zanim Michał zacznie mnie szukać po całej wsi. Do widzenia, panie powiedziała Maria, zabrała swoje torby i wyszła.
Chyba miała rację. Maria jest młoda, jeszcze musi wychować dzieci. Sama też bym podobnie zrobiła. A teraz dokąd mam iść? Szkoda zostawiać dom… Mój świętej pamięci mąż go zbudował. Myślał, że dzieci będą z nami mieszkać. Kiedyś poszłam z nimi na grzyby i się zgubiłam. Ludzie chodzili dawniej ścieżkami, dziś wszystko zarośnięte. Tak nam przyjdzie tu żyć. Przynajmniej emerytura się pojawia w domu. Idę powiedziała ciotka, wstając gospodarstwo nie poczeka. Muszę wydoić krowę i nakarmić kury. Do jutra!
Staruszka długo siedziała sama. Wspominała dawne czasy, jak wychowywała dzieci. Lata mijały. Tylko Pan Bóg wie, ile jej jeszcze zostało. Gdy zrobiło się ciemno, weszła do domu. Nawet nie zapaliła światła, od razu poszła do łóżka. Nie potrzebowała go. Babcia od trzech lat już nic nie widziała.
Maria nigdy nie wyjechała z wioski. Została tutaj. Nie miała odwagi zmienić życia. Dopóki są tu ludzie, wieś żyje. Tyle polskich wiosek teraz pustych zostały tylko stare domy i cmentarz, a ludzie przyjeżdżają raz do roku.
