Mamo, wychodzę za żonę! – radośnie oznajmił syn. – Cieszę się – bez większego entuzjazmu odpowiedziała pani Zofia. – Mamo, co ty taka? – zdziwił się Wiktor. – Nic… A gdzie zamierzacie mieszkać? – zapytała mama, mrużąc oczy. – Tutaj. Przecież nie masz nic przeciwko? – odparł syn. – Mamy trzy pokoje, jakoś się pomieścimy. – A czy ja mam wybór? – spytała mama. – Przecież nie będziemy wynajmować – mruknął syn. – Czyli nie mam wyboru – powiedziała pani Zofia z rezygnacją. – Mamo, teraz takie ceny za wynajem, że na jedzenie nam nie starczy. Poza tym to nie na zawsze, będziemy pracować i oszczędzać na swoje mieszkanie. Tak pójdzie szybciej. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Oby… – powiedziała. – No dobrze, zamieszkacie, ile będziecie potrzebować, ale mam dwa warunki: rachunki za media dzielimy na trzy i nie zostaję gosposią. – Dobrze, mamo, jak sobie życzysz – od razu zgodził się Wiktor. Młodzi urządzili skromne wesele i wszyscy zaczęli mieszkać razem w jednym mieszkaniu: pani Zofia, Wiktor i synowa Irena. Od pierwszego dnia po przeprowadzce młodych, mama zaczęła mieć nagle pilne sprawy. Nowożeńcy wracali po pracy – a mamy nie było w domu, garnki puste, wszędzie bałagan, tak jak zostawili, tak wszystko leżało na miejscu. – Mamo, gdzie byłaś? – pytał zdziwiony syn wieczorem. – Wiesz, Wiktorku, zadzwonili z Domu Kultury, zaprosili mnie do chóru pieśni ludowej, przecież mam głos, sam wiesz… – Serio? – zdziwił się syn. – No tak! Po prostu zapomniałeś, a mówiłam ci kiedyś. Tam są tacy sami seniorzy jak ja, razem śpiewamy. Tak mi tam dobrze było – jutro też idę! – ożywiona mówiła pani Zofia. – A jutro znowu chór? – pytał syn. – Nie, jutro wieczór literacki, będziemy czytać Mickiewicza. – odpowiedziała pani Zofia. – Wiesz, jak bardzo kocham Mickiewicza. – Serio? – ponownie zdziwił się syn. – No tak! Przecież ci mówiłam! Jaki ty jesteś nieuważny dla własnej mamy! – powiedziała pani Zofia z lekkim wyrzutem. Synowa milcząco przysłuchiwała się rozmowie. Odkąd syn założył rodzinę, pani Zofia jakby dostała nowe życie: chodziła na wszelkie zajęcia dla seniorów, do starych koleżanek dołączyły nowe, które regularnie, całą wesołą kompanią, wpadały z wizytą, zajmowały kuchnię do późnej nocy, piły herbatę, chrupały ciastka, grały w bingo, a czasem spacerowała, albo oglądała seriale, tak wciągnięta, że nawet nie słyszała, gdy dzieci wracały z pracy i ją witały. Do domowych obowiązków pani Zofia nie zamierzała się dotykać, zrzucając całą pracę na synową i syna. Na początku nie narzekali, potem synowa zaczęła się krzywić, później szeptali z niezadowoleniem, w końcu syn zaczął głośno wzdychać. Ale Zofia wcale tego nie zauważała, dalej prowadząc aktywne życie jak na swój wiek. Aż pewnego dnia wróciła do domu bardzo szczęśliwa, nucąc pod nosem „Szła dzieweczka…”. Weszła do kuchni, gdzie młodzi ze smutkiem jedli świeżo ugotowaną zupę i z radością oświadczyła: – Kochani, możecie mi pogratulować! Poznałam wspaniałego pana i jutro jedziemy razem do sanatorium! Prawda, że dobra wiadomość? – Prawda – skinęli syn i synowa zgodnie. – I jak, to poważne? – zapytał syn z ostrożnością, obawiając się kolejnego domownika. – Jeszcze nie wiem, może po sanatorium wszystko się wyjaśni – stwierdziła pani Zofia, nalała sobie zupy i ze smakiem zjadła, a potem sięgnęła po dokładkę. Po powrocie z sanatorium pani Zofia była rozczarowana. Powiedziała, że pan Aleksy to nie jej poziom i się rozstali, ale od razu dodała, że jeszcze wszystko przed nią. Zajęcia, spotkania i spacery trwały dalej. W końcu, gdy młodzi po raz kolejny przyszli do nieposprzątanego mieszkania, z pustymi garnkami, synowa nie wytrzymała i grzmotnęła drzwiczkami lodówki, mówiąc zirytowana: – Pani Zofio! Czy nie mogłaby się pani zająć również obowiązkami domowymi? Jest bałagan! W lodówce pusto! Dlaczego my wszystko tu robimy, a pani nie?! – Skąd ta wasza złość? – zdziwiła się pani Zofia. – A gdybyście mieszkali sami, kto by za was wszystko sprzątał? – Ale przecież pani tu jest! – argumentowała synowa. – Ja tu nie jestem żadną służącą, żeby dogadzać wam przez całe dni. Już swoje się napracowałam, wystarczy! I zresztą, ostrzegałam Wiktora, że nie będę gosposią, to był mój warunek. A że on ci nie powiedział, to nie moja wina – odpowiedziała pani Zofia. – Myślałem, że żartowałaś – odparł Wiktor zdezorientowany. – Czyli chcecie sobie wygodnie mieszkać i żebym jeszcze za wszystkich sprzątała i gotowała obiady? Nie! Powiedziałam, że nie będę, to nie będę! A jak coś przeszkadza albo się nie podoba, zawsze można zamieszkać osobno! – stwierdziła pani Zofia i poszła do swego pokoju. A następnego dnia, jak gdyby nigdy nic, nucąc „O mój rozmarynie…”, założyła elegancką bluzkę, pomalowała usta na czerwono i wyruszyła do Domu Kultury, gdzie czekał ją Chór Pieśni Ludowej…

Mamo, zamierzam się ożenić! zawołał wesoło syn.

Bardzo się cieszę odparła bez większego zaangażowania Zofia Majewska.

Co się stało, mamo? zdziwił się Wiktor.

Nic szczególnego… Gdzie będziecie mieszkać? zapytała, mrużąc oczy.

U Ciebie. Nie masz przecież nic przeciwko? Przecież mieszkanie jest trzypokojowe, spokojnie się pomieścimy odpowiedział syn.

A czy ja właściwie mam wybór? westchnęła matka.

Przecież wynajmowanie teraz mieszkania w Warszawie to koszmar, same wydatki powiedział syn ponuro. Zrobimy tak, że popracujemy, będziemy odkładać na własne lokum, wtedy pójdzie nam dużo szybciej.

Zofia wzruszyła ramionami.

Mam nadzieję mruknęła. Skoro tak, to w porządku, zamieszkajcie ile potrzeba, tylko dwa warunki: rachunki za prąd i wodę dzielimy na trzy osoby, a gosposią być nie zamierzam.

OK, mamo, jak sobie życzysz! zgodził się momentalnie Wiktor.

Wzięli skromny ślub i zaczęli żyć we trójkę w jednym mieszkaniu: Zofia Majewska, Wiktor i jego żona Milena.

Od pierwszego dnia, gdy młodzi się wprowadzili, Zofia zaczęła nagle mieć mnóstwo pilnych spraw. Gdy młodzi wracali z pracy do domu, matki nie było, w garnkach pustka, wszędzie nieład tak, jak zostawili rano, wszystko porozrzucane nadal tkwiło na swoim miejscu.

Mamo, gdzie byłaś? dopytywał wieczorem syn.

Widzisz, Wiktorku, zadzwonili dziś z Domu Kultury, zaprosili mnie do Chóru Pieśni Ludowej, przecież wiesz, jaki mam głos

Naprawdę?! zdziwił się syn.

Ależ tak! Po prostu zapomniałeś, a ja Ci przecież mówiłam. Tam zbierają się emeryci jak ja, razem śpiewamy. Tak miło czas tam upłynął, jutro znowu idę! zaśmiała się Zofia.

A jutro też chór? spytał syn.

Nie, jutro mamy wieczór poetycki recytujemy Mickiewicza. Przecież wiesz, jak lubię Mickiewicza.

O, czyli to prawda mruknął syn z niedowierzaniem.

Widzisz, mówiłam Ci kiedyś! Jaki z Ciebie nieuważny syn dla własnej matki! westchnęła lekko z wyrzutem Zofia.

Milena tylko patrzyła i nie mówiła nic.

Od dnia ślubu, jakby drugie życie narodziło się w Zofii: chodziła na wszelkie możliwe zajęcia dla seniorów, do starych przyjaciółek dołączyły nowe, i razem wpadały wesołą gromadką w gości, okupowały kuchnię do późna, piły herbatę z ciastkami kupionymi w pobliskiej cukierni i grały w bingo; czasem szła na spacer, a czasem tak zapadała w serial, że nie zauważała młodych wracających i w ogóle nie odpowiadała na ich powitanie.

Do domowych spraw Zofia nie brała się absolutnie, przerzucając wszystko na barki syna i synowej. Najpierw młodzi nie narzekali, później Milena zaczęła dziwnie patrzeć, aż w końcu w ich szeptach pojawiło się niechęć, a syn zaczął głośno wzdychać. Zofia jednak zupełnie na to nie zwracała uwagi; prowadziła życie coraz aktywniejsze, jakby młodniała z każdym dniem.

Aż pewnego dnia wróciła szczęśliwa, podśpiewując pod nosem Szła dzieweczka do laseczka. Wkroczyła do kuchni, gdzie młodzi w ciszy jedli świeżo ugotowaną zupę i radośnie ogłosiła:

Kochane dzieci, gratulujcie mi! Poznałam cudownego pana i jutro jedziemy razem do sanatorium! Prawda, że fantastyczna wiadomość?

Pewnie! powiedzieli chórem syn i synowa.

I jak to wygląda, jesteście ze sobą poważnie? dopytywał syn z ostrożnością, bo obawiał się kolejnego lokatora.

Na razie zobaczymy, może po wyjeździe wszystko się wyklaruje powiedziała Zofia, nalała sobie porcję zupy, zjadła z apetytem i jeszcze poprosiła o dokładkę.

Po powrocie z sanatorium Zofia była rozczarowana. Stwierdziła, że pan Andrzej jednak nie dorównuje jej poziomem, rozstali się, ale zaraz dodała, że jeszcze wszystko przed nią. Kółka, spacery i spotkania trwały w najlepsze.

W końcu, gdy młodzi wrócili znów do nieposprzątanego mieszkania, z pustymi garnkami, Milena nie wytrzymała huknęła pustą lodówką i powiedziała zirytowana:

Pani Zofio! Czy nie mogłaby się pani też zająć domem? Wszędzie bałagan! W lodówce nic! Czemu my ciągle musimy wszystko robić, a pani nie?

Ale dlaczego jesteście tacy naburmuszeni? zdziwiła się Zofia. Gdybyście żyli sami, kto by za Was sprzątał i gotował?

Ale pani tutaj mieszka! argumentowała Milena.

Ja tu nie jestem żadną służącą na etacie. Swoje już w życiu nadsłużyłam, wystarczy! Poza tym, od razu Wiktorowi powiedziałam, że nie będę gosposią, to był warunek. Że on Ciebie nie ostrzegł, to nie moja rzecz odparła Zofia.

Myślałem, że żartowałaś powiedział zdezorientowany Wiktor.

Czyli chcecie tu żyć wygodnie, a żebym jeszcze zamiatała, sprzątała i gotowała? Nie! Powiedziałam, i nie zmienię zdania! Jeśli Wam coś przeszkadza, można zawsze znaleźć dla siebie osobne miejsce rzuciła, po czym zniknęła w swoim pokoju.

Następnego ranka, jak gdyby nigdy nic, nucąc Hej, bystra woda, włożyła elegancką bluzkę, podkreśliła usta czerwoną szminką i wesoło ruszyła do Pałacu Kultury, gdzie już czekał na nią Chór Pieśni LudowejPrzez chwilę w mieszkaniu zaległa cisza. Milena spojrzała na Wiktora, a on tylko bezradnie wzruszył ramionami. Nie przyszli tu po wygodę tak sobie tłumaczyli tylko z rozsądku, ale codzienna rzeczywistość trochę ostudziła ich zapał.

Tego wieczoru długo jeszcze siedzieli przy stole, rozmawiając szeptem, aż w końcu podjęli decyzję.

Kilka dni później, gdy Zofia wróciła do domu, zastała na stole kopertę z liścikiem: Mamo, dziękujemy za wszystko, ruszamy na swoje. Trzymaj kciuki, żebyśmy dali radę i niech Ci zawsze będzie wesoło!

Zofia schowała liścik do szuflady, a uśmiech rozkwitł na jej twarzy. W mieszkaniu zrobiło się cicho, ale w sercu cieplej niż kiedykolwiek. Wyszła wieczorem na balkon, spojrzała na rozświetloną Warszawę, nucąc pod nosem starą melodię. Przez chwilę podziękowała sobie w duchu za odwagę, by przeżyć własne życie na własnych zasadach.

A już następnego dnia jej kalendarz zapełnił się na nowo: chór, bingo, spotkania, a może nawet nowa miłość… Cicho, spokojnie, wróciła do swojej kuchni, zaparzyła filiżankę herbaty, skroiła kawałek ciasta i z satysfakcją mruknęła:

I tak właśnie miało być.