– Mamo, teraz naprawdę nie ma sensu przyjeżdżać. Zastanów się sama – długa droga, całą noc w pociągu, a Ty już nie młoda. Po co Ci ten kłopot? Poza tym wiosna, w ogrodzie na pewno masz masę pracy – mówił mi syn. – Synku, ale jak to po co? Tak dawno się nie widzieliśmy… I na Twoją żonę bardzo chcę popatrzeć, jak to mówią, trzeba się z synową bliżej poznać – odpowiedziałam szczerze. – To zróbmy tak: poczekaj jeszcze do końca miesiąca, wtedy my wszyscy przyjedziemy do Ciebie, akurat na Wielkanoc będzie więcej dni wolnych – uspokoił mnie syn. Choć byłam już gotowa wyjeżdżać, zaufałam mu i zgodziłam się czekać w domu. Niestety – nikt do mnie nie przyjechał. Kilka razy dzwoniłam do syna, ale odrzucał połączenia. Potem sam oddzwonił, tłumacząc, że jest bardzo zajęty, więc nie powinnam go już wyglądać. Bardzo mnie to dotknęło. Tak szykowałam się na przyjazd syna z synową. Ożenił się już pół roku temu, a ja własnej synowej jeszcze ani razu nie widziałam. Swojego syna, Olka, urodziłam – jak to mówią – dla siebie. Byłam już po trzydziestce, nie wyszłam za mąż, więc zdecydowałam, że przynajmniej dziecko sobie urodzę. Może to grzech, ale nigdy nie żałowałam tej decyzji, choć często miałam pod górkę – pieniędzy nie było, ledwo wiązałyśmy koniec z końcem. Zawsze podejmowałam się dodatkowych prac, byleby moje dziecko miało wszystko, co niezbędne. Syn dorósł i pojechał na studia do Warszawy. Aby go wesprzeć na początku, nawet wyjeżdżałam do pracy do Niemiec, by przesyłać mu pieniądze na mieszkanie i naukę. Moje matczyne serce cieszyło się na myśl, że mogę mu pomóc. Już na trzecim roku studiów Olek dorabiał, sam się utrzymywał. Po studiach znalazł pracę i stał się samodzielny. Do domu wpadał rzadko, raz do roku. Ja w Warszawie – wstyd się przyznać – nigdy nie byłam. Pomyślałam sobie, że jak syn będzie się żenił, na pewno się wybiorę. Na ten dzień odkładałam nawet pieniądze – uzbierałam 15 tysięcy złotych. Pół roku temu zadzwonił z długo wyczekiwaną wiadomością – bierze ślub. – Mamo, ale nie przyjeżdżaj, bo teraz tylko podpiszemy dokumenty, a wesele zrobimy później – uprzedził mnie syn. Było mi trochę smutno, ale cóż… Syn poznał mnie z synową przez wideorozmowę. Dziewczyna wydaje się sympatyczna. Bardzo ładna. I bogata. Teść – jej ojciec – to jakiś wielki przedsiębiorca. Pozostało mi tylko cieszyć się, że synowi tak się powiodło. Mijały jednak kolejne miesiące, a syn nie przyjeżdżał i mnie do siebie nie zapraszał. Bardzo chciałam poznać synową i uścisnąć syna, więc w końcu spakowałam się, kupiłam bilet do Warszawy, przygotowałam jedzenie z domu – nawet sama upiekłam chleb, przygotowałam trochę przetworów – i ruszyłam w drogę. Zadzwoniłam do syna tuż przed wejściem do pociągu. – No co Ty, mamo?! Po co? Jestem w pracy, nawet Cię nie odbiorę z dworca. Dam Ci adres, weź sobie taksówkę – usłyszałam od Olka. Rano dotarłam do Warszawy, wsiadłam w taksówkę – byłam w szoku, ile kosztuje przejazd! Ale przynajmniej mogłam nacieszyć oczy pięknym widokiem porannej stolicy. Drzwi otworzyła mi synowa. Nawet się nie uśmiechnęła, nie przytuliła. Sucho zaprosiła mnie na kuchnię. Syna w domu już nie było – wcześnie wyszedł do pracy. Rozpakowałam siatki: ziemniaki, buraki, jajka, suszone jabłka, grzybki marynowane, ogórki, pomidory, kilka słoików dżemów. Synowa patrzyła bez słowa, po czym oznajmiła, że niepotrzebnie to wszystko przywiozłam – oni takiego jedzenia nie jedzą, a gotować i tak nie zamierza. – To co jecie? – zapytałam zdziwiona. – Codziennie zamawiamy jedzenie z dostawą. Nie lubię gotować, bo potem w kuchni długo czuć zapach – odpowiedziała Ilona. Nim ochłonęłam po tych słowach, na kuchnię wszedł mały chłopczyk, 3–3,5 roku. – Poznajcie się. To mój syn, Daniel – przedstawiła go synowa. – Danielek? – upewniłam się. – Nie, Daniel. Nie lubię, jak ktoś przekręca imiona. – Dobrze, jak wolisz, Ilonko. – Jestem Ilona, nie Ilonka. W mieście nikt nie przekręca imion. Ale skąd Wy możecie o tym wiedzieć… Chciało mi się płakać. I to nie dlatego, że syn wziął za żonę kobietę z dzieckiem – tylko że mi o tym nawet nie powiedział. A to nie był koniec niespodzianek. Spojrzałam na ścianę – wielkie zdjęcie ze ślubu. – O, nie było wesela, ale przynajmniej pamiątkowe zdjęcia macie – zagadnęłam, by rozładować atmosferę. – Jak to nie było wesela? Było na 200 osób. Tylko Ciebie nie było – Olek mówił, że jesteś chora. Pewnie dobrze się stało, jak się stało – odpowiedziała Ilona, mierząc mnie wzrokiem od stóp do głów. – Śniadanie? – zapytała. – Poproszę… Postawiła przede mną filiżankę herbaty i kilka plasterków drogiego sera. To według niej znaczyło śniadanie. A przecież po podróży człowiek głodny, chciałam usmażyć jajecznicę, miałam domowy chleb. Ale synowa zabroniła smażyć jajka, bo „będzie śmierdziało w kuchni”. Chleba nie ruszyła – stwierdziła, że ona i Olek jedzą tylko zdrowe rzeczy. Już i ja odechciałam się jeść. Było mi przykro, że syn wstydził się zaprosić mnie na ślub, na który tyle lat czekałam i nawet zbierałam pieniądze. Siedziałam z herbatą w ręku. Cisza taka nienaturalna… Po chwili podszedł do mnie chłopiec, przytulił się. Chciałam go objąć, ale Ilona zaczęła wymachiwać rękami, że nie wolno – „bo nie wiadomo, z czym pani przyszła, a to przecież dziecko”. Dla niego nic specjalnego nie miałam, więc podałam mu słoik malinowego dżemu: „Będzie miał smakołyk do naleśników!” Synowa od razu wyrwała mi słoik, mówiąc: – Ile razy mówiłam? My jesteśmy na zdrowej diecie, nie jemy cukru! Wiedziałam, że zaraz się rozpłaczę. Nie dopiłam nawet herbaty. Wyszłam do przedpokoju i zaczęłam się ubierać. Synowa nic nie powiedziała, nie spytała, dokąd idę. Wyszłam pod blok, usiadłam na ławce i się rozpłakałam. Tak źle jeszcze nigdy się nie czułam. Po chwili widzę, jak synowa wychodzi z dzieckiem i wynosi wszystkie moje przetwory na śmietnik. Brakło mi słów. Kiedy odeszła, wzięłam wszystko z powrotem do toreb i ruszyłam na dworzec. Miałam szczęście, bo ktoś oddał bilet i mogłam kupić na wieczór powrotny. Przy dworcu była bar mleczny – zamówiłam sobie barszcz, kawałek smażonego mięsa, ziemniaki z surówką. Byłam już bardzo głodna. Zapłaciłam sporo, ale pomyślałam – czyż nie zasługuję, by zjeść coś smacznego? Toreb nie musiałam nosić – zostawiłam je w przechowalni i miałam jeszcze parę godzin, żeby pospacerować po Warszawie. Miasto naprawdę mi się spodobało. Nawet trochę zapomniałam o swojej sytuacji. W pociągu nie zmrużyłam oka. Tylko płakałam. Było mi przykro – syn nie zadzwonił nawet raz, żeby zapytać, gdzie jestem. Prędzej spodziewałabym się śniegu w lipcu, niż tego, jak mnie potraktował mój własny syn. Mój jedyny syn, w którego pokładałam tyle nadziei. Okazało się, że jestem mu niepotrzebna. I teraz zastanawiam się, co zrobić z pieniędzmi, które odkładałam na jego wesele. Dać mu te 15 tysięcy, żeby wiedział, że mama zawsze o nim pamięta? A może nie dawać nic, bo na to nie zasłużył?