**Dziennik Marii**
Wciąż nie mogłam uwierzyć w to, co się stało. Wreszcie mieliśmy swoją działkę! Marzyliśmy o tym przez długie dziesięć lat, ale życie wciąż rzucało nam kłody pod nogi: kredyt mieszkaniowy, dzieci i ich szkoła, kolejny kryzys A teraz spojrzeliśmy na nasze oszczędności i postanowiliśmy: czas działać teraz albo nigdy.
Mój mąż, Wojciech, pracował w firmie ubezpieczeniowej nic nadzwyczajnego. Ja byłam masażystką dziecięcą. Zarabiałam nieźle, ale do kupna domu za miastem było daleko. Los jednak zrządził, że niemal równocześnie odeszły moja babcia i babcia Wojtka. Każda zostawiła w spadku mieszkanie w małych miasteczkach.
Po długich rozmowach zdecydowaliśmy się sprzedać oba mieszkania, dodać pieniądze i spełnić marzenie kupić kawałek ziemi.
Oferta znalazła się szybko. Zimą mało kto chce pozbywać się nieruchomości, wszyscy wolą czekać na sezon letni. Ale Wojtek był nieugięty.
Potem się rozmyślimy, znajdziemy milion wymówek i zostaniemy bez działki burczał.
Zgodziłam się w pełni. Wszystko układało się idealnie!
Działka okazała się wymarzona. Prąd, gaz, przyłącza wszystko już było. Pozostało tylko postawić mały dom, choćby na lato.
Zdecydowaliśmy, że gdy tylko zrobi się cieplej, Wojtek weźmie urlop i razem z przyjacielem, Darkiem, zabierze się za budowę.
Pracowali sprawnie, bez zbędnych przerw. Już po miesiącu mogliśmy świętować nowe lokum.
Śpiąc na dmuchanych materacach i pod ciepłymi kocami, czuliśmy się jak w raju. Najważniejsze, że była kuchenka i woda. Resztę można było dokończyć później.
No to gratulacje, Wojtek! Darko wzniósł toast.
Mężczyźni wychylili kieliszki, wzięli kawałki kiełbasy z rusztu, obficie posypali cebulą i polali keczupem.
Kto by pomyślał, że wszystko się tak szybko ułoży! zachwycałam się. Jeszcze przy wigilijnym stole nawet nie marzyłam o własnej działce, a teraz proszę! wskazałam na dom.
Choć zapadał zmrok, nie spieszyliśmy się do środka, kontynuując improwizowane grillowanie.
Halo, synku, jak tam u was? miękkim głosem zapytała Grażyna Stanisławowa.
A jeśli była tak słodka, to na pewno coś knuła.
Mamo, wszystko świetnie! ucieszył się Wojtek.
Wiem. Wnuki mówiły, że kupiliście działkę?
Tak! Nie byle jaką prawdziwą rezydencję! pochwalił się.
Oj, ty też coś wymyślisz zaśmiała się teściowa, ale głos jej zgasł. No cóż, brawo
A u ciebie jak, mamo? ocknął się Wojtek.
W moim wieku jakie mogą być sprawy Lekarze mówią, że potrzebuję spokoju, zero stresu. Może wtedy organizm się zregeneruje Ale gdzie takie miejsce znaleźć? Sanatoria drogie, mnie nie stać dodała znacząco.
Mamo, przyjedź do nas! zaproponował syn.
Ależ skąd! Jakby wam tam bez mnie było nudno! A Małgosia na pewno będzie przeciw zaczęła wymigiwać się Grażyna.
Mamo, przestań. Przyjeżdżaj i koniec!
Dobrze, Wojtusiu, przyjadę, skoro nalegasz. Upiekę szarlotkę, twoją ulubioną.
Gdy Wojtek powiedział mi o przyjeździe matki, nie byłam zachwycona.
Więc mamy działkę, a lekarze nagle zalecili jej wypoczynek na łonie natury? spytałam sarkastycznie.
No tak odparł krótko.
Wcale nie podejrzane, co?
Nie, ma przecież nadciśnienie.
Wojtek, nie rozumiesz. Ona nie przyjeżdża leczyć zdrowia, tylko obejrzeć nową działkę!
Daj spokój. Popatrzy, pobędzie tydzień i wróci.
Zapomniałeś, co było przy jej ostatniej wizycie?
Wojtek zapomniał, ale ja pamiętałam doskonale. Grażyna zrobiła wtedy wszystko, by zniszczyć nasze małżeństwo: plotki, próby poróżnienia nas, aluzje, że syn nie tej krwi. Nie gardziła też drobnymi podłościami przesalała zupę, zamiast cukru pudru sypała sodę. Wtedy odesłałam ją pierwszym możliwym pociągiem.
Nie wątpiłam, że i tym razem urządzi nam miłe chwile. Ale nie chciałam nastawiać Wojtka przeciw matce. Może tym razem się uda?
Och, jak tu u was pięknie! Prawdziwy raj! Powietrze, drzewa, ten uroczy domek wychwalała Grażyna. To pewnie Małgosia wszystko wymyśliła! Taka z ciebie złota dziewczyna! Trzymaj się jej, Wojtek, taką żonę trudno znaleźć!
Coś nowego, Grażyno Stanisławowo, skąd ta zmiana? zdziwiłam się.
Zawsze byłaś moją ulubienicą. Syn co prawda gapa, ale synowa złota. Bywały trudności, ale przetrwaliśmy. Kto przeszłość wspomina
Czyli ja jestem gapa? roześmiał się Wojtek.
Tak, ale kochany uśmiechnęła się teściowa. A co na kolację?
Codziennie grillujemy! odparłam. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?
Z przyjemnością zjem. Ostatni raz jadłam kiełbasę z rusztu w Krynicy, gdy Wojtek chodził do szkoły. Wyobrażasz sobie, jak dawno to było?
No to, Wojtek, zajmij się rusztem. A ja tymczasem po mięso do lodówki.
Mogę z tobą? Chcę jeszcze raz zobaczyć dom.
Oczywiście!
Tym razem Grażyna wydawała się inną osobą. Była miła, żartowała, szczególnie ciepło zwracając się do mnie. Pomyślałam, że czas zmienia ludzi. Może konflikty dały jej do myślenia. Po co miałaby psuć nasz związek? Jesteśmy razem tyle lat, mamy dorosłe dzieci, teraz działkę. A ja jestem dobrą synową: gospodarna, wierna, pracuję i dobrze gotuję.
Gdy Wojtek z matką poszli po talerze, telefon zadzwonił i leżał ekranem do góry. Przypadkiem zobaczyłam wiadomość i nie mogłam oderwać wzroku.
*Kiedy wracasz do miasta? Powiedziałeś jej o nas? Czekam na wiadomość. Całuję.*
Wypuściłam telefon, który miękko upadł na trawę. Myśli wirowały.
*Jak powiedzieć dzieciom? Jak podzielić mieszkanie? Kim jest ta kobieta? I najważniejsze jak Wojtek mógł mi to zrobić?*
Talerze są! Wojtek postawił je na stole.
Muszę na chwilę odejść
