Zuzanno, ten twój Kamil naprawdę mi się nie podoba wydaje ostateczną ocenę matka po spotkaniu z narzeczonym córki.
Posłuchaj więc, Zuzanno, matczynych rad albo przynajmniej zapytaj, co w tym wybrańcu nie zagrało zdarza się, że po prostu nie lubi się kogoś, a innym razem w zachowaniu pojawiają się niepokojące sygnały, które zakochana dziewczyna może przeoczyć. Gdybyś wtedy zatrzymała się i przyjrzała, historia potoczyłaby się inaczej.
Jednak Zuzanna odrzuciła uwagi matki, broniąc się słowami, które wydawały się jej całkiem słuszne.
Nigdy nie znajdziesz kogoś, kto ci naprawdę podoba. Dlatego skończyłaś sama, choć mogłabyś wyjść za mąż nawet ze mną w duecie odparła Maria Ignacewna.
Dużo rozumiesz westchnęła Zuzanna.
Skąd wziąłeś, że nic nie rozumiem? Bo jestem młodsza? zapytała.
Nie jestem ślepa: widzę, że mężczyźni wykazywali wobec ciebie zainteresowanie, a jednocześnie niektórzy wydawali się przyzwoici. Ty za to odrzucałaś ich, nie patrząc w oczy.
Nie patrząc? odparła filozoficznie matka, po czym przerwała spór. Wystarczy, Zuzanno, zakończmy tę dyskusję.
Powiedziałam ci swoją opinię, skoro przyprowadziłaś Kamila, a dalej decyduj, czy go posłuchać, czy samodzielnie wybrać, kto cię zasługuje, a kto niekoniecznie.
Mamo, przypominam, że już jest za późno na decyzje. Jestem w ciąży z Kamilem. A skoro tak, to nasze dziecko nie wyrośnie bez ojca.
Część żalu Anieli wobec matki wynikała z braku ojcowskiej postaci w jej życiu. W szkole była jedyną dziewczynką, której nie było ojca z powodu rozwodu, a nie śmierci. Dwie koleżanki straciły ojców, ale to nie to samo, co ich nie mieć od początku.
Aniela od pierwszych lat miała ojca, ale gdy skończyła trzy lata, rodzice się rozstali i ojciec po prostu o niej zapomniał. Mówiła, że gdyby Anelia urodziła mu syna, mogliby rozważyć wspólne wychowanie, ale nie chciała obowiązków męża. Na szczęście tata regularnie płacił alimenty, choć w jej życiu nie pojawiał się i nie interesował jej losem.
Aniela była przekonana, że brak ojca w jej życiu to wina matki. Mogła przyprowadzić do domu ojczyma, żyliby się dobrze, choć nie kochałby jej tak, jak niektórzy ojcowie kochają swoje córki. Przynajmniej w domu byłby mężczyzna, a nie ten pogardzany status niewypełnionej rodziny, którego nadawali im koleżanki w starszej klasie.
Zadecydowała więc, że ojciec jej dziecka będzie w każdym razie. Kamil może nie jest ideałem, ale kocha Anielę i będzie kochał ich dziecko.
Kiedy wynik testu ojcostwa potwierdził paternidad, Kamil od razu zaproponował jej małżeństwo, obiecując przekształcić drugie pomieszczenie w mieszkaniu w pokój dziecięcy. Takie zachowanie przyszłego męża rozczulało Anielę do łez, a słowa matki o czymś nieodpowiednim w Kamilu nie mogły zepsuć tej wizji.
W końcu nie zmuszą matkę i Kamila do wspólnego życia.
Co konkretnie w Kamilu nie podobało się mamie, Aniela zrozumiała dopiero, gdy jej dziecko skończyło rok. Mąż chodził do pracy, ale nie było mowy o choćby minimalnej pomocy przy małej Kasi.
Podkręcała tę sytuację matka Helenka Władysławowa, ciągle opowiadając, jak ona z dwójką dzieci ogarnia wszystko, utrzymuje dom w porządku i zaraz po porodzie wróciła do pracy. Nie miała w swoim życiu nowoczesnych gadżetów, które wypełniały mieszkanie Anieli i Kamila.
Jednak Helenka nie liczyła na jeden szczegół: po kilku tygodniach od narodzin obojga dzieci od razu posyłała je do żłobka, a w żłobku opiekowała się nimi wykwalifikowana kadra. Rola szczęśliwych matek polegała tylko na przyjściu w przerwie i nakarmieniu dziecka. Po żłobku nastąpił przedszkole, a potem szkoła z opieką popołudniową, gdzie dzieci pomagały w lekcjach i były karmione.
Udział Helenki w domowych obowiązkach sprowadzał się do przygotowania śniadania i prania. Myśl, że taki styl życia jest wzorem, stała się dla niej celem.
Problem pojawił się od razu, gdy w ich mieście, w którym mieszkają w Warszawie, nie było już żłobków. Kobiety musiały samodzielnie opiekować się dziećmi od urodzenia do trzeciego roku, pracując 24 godziny na dobę. Niektórzy mieli wsparcie mężów, inni matki, ale Maria Ignacewna mieszkała w innym mieście i nie była jeszcze na emeryturze, więc Aniela musiała radzić sobie sama.
Mimo to wciąż wierzyła, że Kamil ich kocha i rodzina jest w porządku aż do chwili, gdy pewnego dnia, podczas kąpieli, w mieszkaniu rozległ się alarm pożarowy. Dwa razy w tym roku alarm okazał się fałszywy, a Kamil nie zareagował, więc Aniela, po sforsowaniu szamponu, otuliła się szlafrokiem i ruszyła sprawdzić, co się dzieje.
Zobaczyła, że Kamila nie ma w mieszkaniu, drzwi wejściowe stoją otwarte, a z klatki schodowej wdziera się dym. Błyskawicznie podbiegła do pokoju dziecka, owinęła Kasię kocem i wybiegła.
Udało jej się wskoczyć na strych i przejść przez niego do sąsiedniego klatki. Na ulicy zobaczyła zdezorientowanego Kamila, który trzymał w drżących rękach nowy komputer do gier. Na szyi miał wisiącą pół roku temu kupioną profesjonalną kamerę, a w kieszeni kurtki wypadły tablet i telefon.
O kurcze gdyby nie Kasia w ramionach, Zuzanna prawdopodobnie zabiłaby tego nieprzytomnego mężczyznę. Zamiast tego podbiegła i kopnęła go w tył, krzycząc jak załogant w porcie.
Do tego doszło, że Kamil zamiast się przeprosić i wyjaśnić sytuację, obwiniał Anielę o szaleństwo, twierdząc, że zareagował, jak potrafił, po prostu zapomniał o żonie i dziecku zdarza się każdemu. Najważniejsze jednak było to, że jego odruchy włączyły się, by ratować najcenniejsze nie dziecko, nie żonę, a swój ukochany komputer, od którego nie chciał się rozstać.
Naturalnie po tym Aniela rozwiodła się z Kamilem. Przez kolejne pół roku teściowa próbowała ich z powrotem połączyć, przekonując, by nie rozbijać rodziny. Na szczęście matka przyjęła córkę i wnuczkę z powrotem.
Mamo, miałaś rację, nie powinnam była wchodzić w związek z Kamilem. Jak tylko zrozumiałam, że może mnie w potrzebie zostawić powiedziała.
Kochanie, pamiętasz, jak spotkałyśmy się przy wejściu i nas przywitał sąsiedni jamnik? spytała Helena. Archi? Ten pies zawsze szczeka, jego pan Tadeusz nie spuszcza go z smyczy. Choć jest przyjazny, to od strachu szczeka.
Tak, i wtedy twój Kamil uciekł w stronę drzwi, nie ochronił cię i nie wyciągnął ręki, choć wiedział, że nosisz już dziecko. To wydawało mi się dziwne dodała.
Aniela, mając już własne doświadczenia, milczała. Zrozumiała, że nie zawsze obecność ojca i męża w domu jest najważniejsza. Czasem łatwiej wychować dziecko samotnie niż żyć z kimś tylko dla ładnego obrazu.
Teraz nie zamierza tak postępować. Gdyby Kasia kiedyś zapytała matkę o to, dlaczego rosła bez ojca, Zuzanna znajdzie odpowiedź. Wyjaśni, że dziewczynka dorasta bez ojca, bo w kryzysowej sytuacji ojciec ratował swój laptop, telefon i kamerę, a nie dziecko. Zastanawia się, czy w starości technologia zastąpi opiekę, czy ojciec odważy się poprosić o pomoc przy progu. Raczej nie, a Kasia na pewno nie wybaczy takiego zachowania. Aniela już nigdy nie wybaczy.
