Kacper wziął ślub, mając dwadzieścia cztery lata. Jego żona, Grażyna, miała dwadzieścia dwa. Była jedynaczką, jedyną i ostatnią córką profesora i nauczycielki. Najpierw przywitali na świecie dwóch małych chłopców, trochę później przyszła dziewczynka.
Teściowa, Maria Antonina, przeszła na emeryturę i od razu wzięła się za wnuki. Kacper i ona mieli dość dziwne relacje on nazywał ją jedynie imieniem i patronimikiem: Maria Antonino, ona zaś odpowiadała chłodnozimnym pan Kacper, używając pełnego imienia. Nie kłócili się, ale przy niej Kacper zawsze czuł się niepewnie i zimno. Trzeba przyznać, że teściowa nigdy nie wtrącała się w ich sprawy, rozmawiała z nim z wyraźnym szacunkiem i zachowywała neutralność wobec małżonków.
Miesiąc temu firma, w której Kacper pracował, zbankrutowała i zwolniła go. Przy kolacji Grażyna rzuciła:
Na twoją emeryturę i moją pensję nie wytrzymamy, Kacper. Szukaj pracy.
Łatwo powiedzieć szukaj! Trzydzieści dni krąży po drzwi, a nic.
Z irytacji Kacper kopnął stojącą pod stolikiem puszkę po piwie. Na szczęście teściowa chwilowo milczała, ale rzucała znaczące spojrzenia. Przed ślubem przypadkowo podsłuchał rozmowę matki z córką:
Grażynko, jesteś pewna, że to ten człowiek, z którym chcesz spędzić całe życie?
Mamo, oczywiście!
Wydaje mi się, że nie doceniasz całej odpowiedzialności. Gdyby ojciec żył
Mamo, przestań! Kochamy się i wszystko będzie dobrze!
A dzieci? Czy zapewni im byt?
Poradzi sobie, mamo!
Nie jest jeszcze za późno, Grażyno, pomyśl. Jego rodzina
Mamo, kocham go!
Och, nie musiałabyś łamać sobie łokcie!
Nadszedł czas na gryzienie, wymamrotał Kacper z niezbyt radosnym uśmiechem. Teściowa patrzyła, jakby w wodzie się odbijała. Nie chciało mu iść do domu. Wydawało mu się, że żona udaje pocieszenie, mówiąc: Jutro się uda, a matka tylko wzdycha, patrząc surowo, a dzieci drwią: Tato, znalazłeś pracę?. Słuchać tego w kółko stało się nie do zniesienia.
Poszedł nad Wisłę, usiadł na ławce w parku, a później, gdy zapadła noc, pojechał na wieś, gdzie od maja do października przebywała rodzina. W chacie przy Krakowie paliło się jedno okno w sypialni Marii Antoniny. Kacper skradał się po ścieżce, zasłona drgnęła, a on usiadł na pniu drzewa.
Maria Antonina wyjrzała:
Kacper od dawna nie wraca. Dzwoniłaś, Grażyno?
Tak, mamo, numer nieaktywny. Pewnie znów nie znalazł pracy, więc gdzieś się włóczy.
Jej głos przybrał lodowaty ton:
Grażyno, nie odzywaj się tak o ojcu naszych wnuków!
Ojej, mamo, serio? Po prostu wydaje mi się, że Kacper jest głupi i nie szuka pracy. Już miesiąc siedzi w domu na moim karku!
Po raz pierwszy od sześciu lat usłyszał, jak teściowa głośno stuka pięścią w stół i podnosi głos:
Nie odzywaj się tak o mężu! Co obiecałaś, kiedy się żeniłaś? w chorobie i w nieszczęściu! być przy nim i wspierać!
Grażyna odpowiedziała zamglonym językiem:
Mamusiu, przepraszam. Nie martw się, naprawdę wykończyłam się, jestem zmęczona. Przepraszam, kochana.
Dobrze, idź spać zmęczona machnęła ręką Maria Antonina.
Światła zgasły. Teściowa przeszła po pokoju, odsunęła zasłonę, wpatrując się w ciemność, a potem, podnosząc oczy ku niebu, gorliwie przekrzyżowała się:
Panie Boże, Wszechmogący i Litościwy, proszę, chroń ojca moich wnuków, męża mojej córki! Nie pozwól mu stracić wiary w siebie! Pomóż mu, Boże, mój synu!
Szepnęła i przekrzyżowała się, a po jej policzkach spłynęły łzy.
W sercu Kacpra rosło gorące uczucie. Nikt nigdy nie modlił się za niego! Nie jego surowa matka, pracująca w urzędzie miejskim, ani ojciec, którego ledwo pamiętał zniknął, kiedy Kacper miał pięć lat. Dorastał w żłobku i przedszkolu, potem w szkole i popołudniowych zajęciach. Po studiach od razu wziął pracę, bo matka nie tolerowała bezczynności i uważała, że Kacper sam musi się utrzymać.
Gorączka wzbierała, wypełniała wnętrze i wyciekała niechcianymi łzami. Przypomniał sobie, jak teściowa rano wstawała najwcześniej, piekąc ciasta, które uwielbiał, gotując pyszne zupy, a pierogi i knedle w jej rękach były po prostu cudami. Dbała o dzieci, sprzątała dom, uprawiała ogródek, warzyła konfitury, marynowała ogórki i kapustę na zimę.
Dlaczego nigdy o tym nie myślał? Dlaczego nie pochwalił jej? Pracowali z Grażyną, rodząc dzieci, i tak mieli żyć. A może tak naprawdę tak myślał? Przypomniał sobie, jak kiedyś cała rodzina oglądała telewizję, program o Australii, a Maria Antonina wspomniała, że marzyła całe życie pojechać tam. Kacper zaśmiał się, że tam jest za gorąco i nie przepuszczą damę w lodowej zbroi…
Kacper jeszcze długo siedział pod oknem, obejmując głowę dłońmi. Rano razem z Grażyną zeszli na werandę na śniadanie, spojrzeli na stół ciasta, dżem, herbata, mleko, dzieci z uśmiechami. Uniósł wzrok i delikatnie powiedział:
Dzień dobry, mamo!
Teściowa zadrżała, chwilę się zastanowiła i odpowiedziała:
Dzień dobry, Kacperek!
Po dwóch tygodniach Kacper znalazł pracę, a po roku wysłał Marię Antoninę na wakacje do Australii, mimo jej uporczywego sprzeciwu.
