Krzysztof ma dwadzieścia cztery lata. Jego żona, Grażyna, ma dwadzieścia dwa. Jest jedynaczką w rodzinie profesora i nauczycielki. Najpierw rodzą się dwaj chłopcy nieco później córka.
Jego teściowa, Natalia Antonina, przeszła na emeryturę i zajmuje się wnukami. Krzysztof i ona mają dziwne relacje: on zwraca się do niej tylko imieniem i patronimkiem, Natalio Antonino, a ona odpowiada chłodnozimnym pan i nazywa go pełnym imieniem. Nie kłócą się, lecz w jej obecności Krzysztof czuje się zimno i nieprzyjemnie. Mimo to teściowa nigdy nie wyciąga wniosków, rozmawia z nim podkreślonym szacunkiem i zachowuje neutralność wobec jego małżonki.
Miesiąc temu firma, w której Krzysztof pracuje, zbankrutowała i został zwolniony. Przy kolacji Grażyna wpada w słowa:
Na emeryturę mamy i na moją pensję nie przetrwamy, Krzyś. Szukaj pracy.
Łatwo powiedzieć szukaj! Trzydzieści dni przemierza drzwi, a nic nie znajduje!
Z irytacji Krzysztof kopie pustą puszkę po piwie. Na szczęście teściowa milczy, choć rzuca znaczące spojrzenia. Przed ślubem podsłuchał rozmowę matki i córki:
Grażynko, jesteś pewna, że to ten człowiek, z którym chcesz spędzić całe życie?
Mamo, oczywiście!
Wydaje mi się, że nie zdajesz sobie sprawy z odpowiedzialności. Gdyby ojciec żył
Mamo, dość! Kocha nas i wszystko będzie dobrze!
A dzieci? Czy zapewni im przyszłość?
Poradzi sobie, mamo!
Nie jest jeszcze za późno, Grażyno, pomyśl. Jego rodzina
Mamo, kocham go!
Och, nie musiałabyś łamać sobie łokcie!
Nadszedł czas na gryzienie, mruga Krzysztof z niechęcią. Teściowa patrzy, jakby w wodzie!
Nie chce wracać do domu. Ma wrażenie, że żona udaje pocieszenie: Nic, jutro się uda!, a matka wzdycha i milczy osądzająco, a dzieci z szyderczym pytaniem: Tato, znalazłeś pracę? słuchać tego po raz kolejny jest nie do zniesienia.
Krąży po bulwarze, siada na ławce w parku i, pod wieczór, jedzie na wieś, gdzie od maja do października mieszka rodzina. Na wsi w jednym pokoju płonie światło w sypialni Natalii Antoniny. Skrada się po ścieżce, kurczy zasłonę, a Krzysztof siada, łapiąc się za pięty przy pniu.
Teściowa wyłania się:
Krzysztof od dawna nie ma się gdzie. Dzwoniłaś, Grażyno?
Tak, mamo, numer nieczynny. Pewnie znów nie znalazł pracy i gdzieś krąży.
Głos Natalii zatopiony w lodzie:
Grażyno, nie odważaj się tak mówić o ojcu swoich dzieci!
Ojej, mamo, serio? Wydaje mi się, że Krzysio się leniwy i nie szuka wcale. Już miesiąc siedzi na moim karku!
Po raz pierwszy od sześciu lat teściowa głośno stuka pięścią w stół i podnosi głos:
Nie odważaj się! Nie mów tak o mężu! Co obiecałaś, gdy wchodziłaś w związek? w chorobie i w smutku! być przy nim i wspierać!
Żona wypluwa szybko:
Mamo, przepraszam. Nie martw się, dobra? Po prostu jestem zmęczona. Przepraszam, kochana.
Dobrze, idź spać zmęczona gestem macha Natalia Antonina.
Światło gaśnie. Teściowa chodzi po pokoju, przesuwa zasłonę, wpatrując się w ciemność, a potem podnosi oczy do nieba i gorliwie krzyżuje się:
Panie Wszechmogący, uratuj i zachowaj ojca moich wnuków, męża mojej córki! Nie pozwól, by stracił wiarę w siebie! Pomóż mu, Boże, mój synu!
Szepcze i krzyżuje się, łzy spływają po policzkach.
W sercu Krzysztofa rośnie kulka gorąca. Nikt nigdy nie modlił się za niego! Ani matka, surowa kobietą z partią, ani ojciec którego Krzysztof ledwie pamięta, zniknął, gdy miał pięć lat. Dorastał w żłobku i przedszkolu, później w szkole i świetlicy. Po studiach od razu podjął pracę matka nie tolerowała bezczynności i uważała, że Krzysztof musi się utrzymać sam.
Gorączka wzbiera, wypełnia wnętrze i chce się wylewać łzami. Przypomina sobie, jak rano teściowa wstawała najwcześniej, piekła ciasta, które uwielbiał, gotowała aromatyczne rosół, a pierogi i kluski były prawdziwym cudem. Dbała o dzieci, sprzątała dom, sadziła w ogródku, robiła konfitury, zamrażała chrupiące ogórki i kapustę, różne warzywne przetwory
Dlaczego nigdy nie interesował się tym? Dlaczego nie pochwalał jej? Pracowali z Grażyną i rodzą dzieci, myśląc, że tak powinno być. Czy on tak uważał? Przypomniał sobie, jak kiedyś cała rodzina oglądała telewizję i program o Australii, a Natalia Antonina powiedziała, że całe życie marzyła, by tam pojechać. On zaśmiał się, że tam jest za gorąco i nie przepuścą lady w lodowej zbroi
Krzysztof jeszcze długo siedzi pod oknem, obejmując głowę rękami.
Rankiem razem z żoną schodzą na taras na śniadanie, spoglądają na stół ciasta, konfitury, herbata, mleko. Dzieci z uśmiechami i radością w oczach. Krzysztof podnosi wzrok i mówi łagodnie:
Dzień dobry, mamo!
Teściowa drży i po chwili odparowuje:
Dzień dobry, Krzysiu!
Po dwóch tygodniach Krzysztof znajduje pracę, a po roku wysyła Natalię Antoninę na wypoczynek do Australii, mimo jej ostrej oporu.
