**Tytuł: Ciężka wiadomość, a rodzice zaskoczyli mnie jeszcze bardziej**
Marek jechał starym autobusem po wyboistych drogach, kierując się do rodziców na przedmieściach Krakowa. Serce ściskało mu się z żalu. Musiał im przekazać wiadomość, która mogła przewrócić ich świat do góry nogami – o rozwodzie z żoną. Ale to, co usłyszał w rodzinnym domu, okazało się jeszcze większym ciosem. Jego starsi rodzice, których zawsze uważał za wzór trwałego małżeństwa, ogłosili, że sami się rozstają. Ta wieść przyćmiła wszystko, co miał zamiar powiedzieć. Teraz Marek stał przed wyborem, który mógł zmienić jego życie, a w duszy kłębił się strach, poczucie winy i dezorientacja.
Wiedział, że wiadomość o rozstaniu z Bogusią nie będzie łatwa. Mógł milczeć, ale plotki w ich małej miejscowości rozchodziły się szybko. Bogusia mogła zadzwonić do rodziców ze złością, a brat lub siostra mogli się przypadkiem wygadać. Marek zdecydował, że lepiej sam powie prawdę, niż później będzie się tłumaczył. Rozumiał, że życie bywa nieprzewidywalne, i każdy może popełnić błąd.
Wszedł po znanych schodach i nacisnął dzwonek. Drzwi otworzył ojciec, Stanisław Kowalski, z ponurą miną, jakby już wiedział, po co syn przyjechał.
— Cześć — burknął. — Dobrze, że przyjechałeś. Wchodź.
— Cześć, tato — odparł Marek, ale w głowie przemknął niepokój: *Czyżby już ktoś im powiedział?* — Mama jest?
— Jest, jest — odrzekł ojciec z irytacją. — Gdzie by poszła? Siedzi jak jakaś kapryśna hrabina.
— O co ci chodzi? — Marek spojrzał na niego zmieszany. — Co się stało?
— Mam tego dość! — wybuchnął nagle ojciec, odwrócił się i, sapiąc ze złości, poszedł do pokoju.
Marek, oszołomiony, podążył za nim. W salonie ojciec rzucił się na kanapę, skrzyżował ręce. Mamy, która zwykle siedziała z drutami, nie było. Marek zajrzał do sypialni i zobaczył ją – Weronikę Kowalską, stojącą przy oknie. Miała twarz ciemniejszą od chmur.
— Przyszedłeś? — spytała zimno. — Już odszedłeś od Bogusi, czy dopiero się zbierasz?
— Skąd wiecie? — serce Marka zabiło mocniej. — Dlaczego o to pytasz?
— Bo muszę wiedzieć, czy już wynająłeś mieszkanie, czy nie! — odcięła matka.
— Jakie mieszkanie? — zmieszał się.
— To, w którym będziesz mieszkał po rozwodzie! — wyrzuciła z siebie.
— Jeszcze nie — odparł Marek. — Ale skąd wiecie, że chcemy się rozwieść?
— Wiemy — mruknęła matka. — No więc słuchaj, synu, szukaj szybko mieszkania, bo ja jadę z tobą!
— Co?! — Marek zastygł, nie wierząc własnym uszom.
— Nie! — zagrzmiał z salonu głos ojca. Stanął w drzwiach, płonąc gniewem. — Z Markiem będę mieszkał ja! A ty zostajesz tutaj, mieszkanie jest na ciebie!
— Nigdy! — pisnęła matka. — Nie zostanę w tym domu, w którym wszystko przesiąknięte jest twoim uporem!
— Stop! — Marek patrzył to na jednego, to na drugiego. — O czym wy w ogóle mówicie? Gdzie wy się wybieracie?
— Tam, gdzie ty! — oświadczył ojciec. — Dobrze, synu, że w porę wpadłeś na pomysł rozwodu! Ach, jaki z ciebie mądrala!
— Dlaczego mądrala? — Marek czuł, że ziemia usuwa mu się spod nóg.
— Bo to na czasie! My z matką też się rozstajemy! — wypalił ojciec.
— Co?! — Marek oniemiał. Spodziewał się wyrzutów, a usłyszał coś zupełnie niespodziewanego.
— Koniec! — ciągnął ojciec. — Jesteś dorosły, nikomu nic nie jestem winny. Matka mi obrzydła, tak jak tobie Bogusia. Wyprowadzam się z tobą i będziemy żyć po męsku!
— Nie, z synem będę mieszkała ja! — przerwała matka. — Ty mi nie jesteś potrzebny, a jemu się przydam. Bez żony zwariuje, a ja jeszcze gotuję. Prawda, Marku? Lubisz moje kotlety?
— A ja nie umiem gotować?! — wściekł się ojciec. — Lepiej niż niejaka kucharka! Bigos, pierogi – wszystko mogę!
— Cha! — zaśmiała się szyderczo matka. — Kiedy ty ostatnio gotowałeś? Pół wieku temu?
— I co z tego? My, chłopy, damy sobie radę! Kobiety nam niepotrzebne, tylko pralka, mikrofala i lodówka, żeby zakupy trzymały miesiąc! — oznajmił ojciec.
— Czego ty syna uczysz?! — oburzyła się matka.
— Dość! — ryknął Marek, tracąc cierpliwość. — Oszaleliście?! Macie blisko osiemdziesiąt lat, a gadacie jak rozwydrzone dzieci! Spójrzcie na siebie!
— A ty sam! — krzyknęli jednocześnie rodzice. — Prawie pięćdziesiątka na karku, a zachowujesz się jak smarkacz! Nie waż się nas pouczać! Lepiej wybierz, z kim będziesz mieszkał!
— Skąd wam się wzięło, że ja się wyprowadzam? — wybuchnął Marek. — My z Bogusią mamy swoje mieszkanie!
— Jak to? — zdziwiła się matka. — Przecież się rozwodzicie!
— Kto wam powiedział? — spytał.
— Bogusia. Twoja siostra przekazała, że dzwoniłeś do niej i wszystko wyznałeś — odparła matka.
— Nie rozwodzę się! — powiedział twardo Marek. — To był żart!
— Żart?! — ojciec otworzył usta. — A my już się nastawiliśmy na nowe życie, plany układaliśmy… A ty nam to psujesz?
— Tak, Marku — burknęła matka. — Źle się tak żartuje. Rozbudziłeś w nas nadzieję na zmiany, a teraz – tylko żart… No dobrze, jeszcze trochę wytrzymamy.
— Ale pamiętaj, synu — dodała — jeśli jednak się rozmyślisz i naprawdę się rozwieziesz, my z ojcem jesteśmy pierwsi w kolejce, żeby z tobą zamieszkać. Jasne?
— Jasne — mrukliwie skinął głową Marek. Zrozumiał, że rozwód z Bogusią, o którym się zastanawiał, teraz raczej nie nastąpi. — No to idę.
— Dokąd? — poderwała się matka. — Nie przyjechałeś bez powodu. Chcesz coś zjeść?
— Nie trzeba — machnął ręką. — Chciałem was odwiedzić. I, jak widać, nie na darmo. Przestańcie się kłócić. Macie być dla nas przykładem, a wy… Dobrze, na raMarek wyszedł, zatrzymał się na chwilę na schodach i pomyślał, że może jednak warto dać Bogusi jeszcze jedną szansę, skoro nawet jego starzy rodzice potrafili się dogadać.
