Mam już trzydzieści lat. Wiek, w którym niektórzy mają dzieci, kredyt hipoteczny i własne decyzje, a ja wciąż nie mam nic z powyższego. Ani wolności, ani przestrzeni, ani własnego zdania. Bo jest mama. Mama, która nie odpuszcza. Mama, która pilnuje każdego mojego kroku. I ja na to pozwalam. Wiem, że to mój błąd. Nie nauczyłam się mówić „nie”.
Mój tata zniknął z naszego życia na długo przed moim narodzeniem. Mama nigdy o nim nie wspominała — cisza, jakby go w ogóle nie było. Od dziecka chorowałam: zapalenie oskrzeli, odra, koklusz, ospa. Do przedszkola nie chodziłam — mama opiekowała się mną w domu. Mieszkaliśmy z babcią i dziadkiem, którzy nas utrzymywali. Mama z wykształcenia była nauczycielką gry na fortepianie, ale pracować zaczęła dopiero, gdy skończyłam piętnaście lat.
Byłam jej całym światem. Żyła mną, oddychała mną, chroniła przed wszystkim. Przewróciłam się? Koniec spacerów. Przeziębienie? Lody odpadają. Każda drobnostka była zagrożeniem. Krok w bok — panika. I ja się do tego przyzwyczaiłam.
Skończyłam szkołę muzyczną, poszłam na pedagogikę, zostałam nauczycielką fortepianu — zupełnie jak mama. W dzieciństwie nie miałam prawie żadnych przyjaciół. Mama nie pozwalała mi się z nikim zadawać — wszyscy byli „nieodpowiedni“. Za to razem chodziłyśmy do teatru, na koncerty, czytałyśmy książki. Żyłam jak bohaterka starej powieści, tylko bez balów i adoratorów.
Na studiach niewiele się zmieniło. Dziadek pomógł mi dostać pracę w szkole muzycznej. Praca była fajna, dzieciaki cudowne, mama zadowolona — wokół same dorosłe kobiety, żadnej „złej kompanii“. Przyjaciółek prawie nie miałam. Dwie dziewczyny, z którymi próbowałam się zaprzyjaźnić, zniknęły — nie mogłyśmy się spotykać, bo mama nie aprobowała.
Pięć lat temu pojawił się on — nauczyciel gitary. Nowy. Miły. Mądry. Przystojny. Prawdziwy bohater mojej historii. Poszliśmy na randkę. Byłam szczęśliwa, ale krótko.
Pierwszy wieczór — mama dzwoniła co dziesięć minut, doprowadziła mnie do histerii, chłopak się wystraszył. Drugi — wyłączyłam telefon. Gdy wróciłam, pod domem stała karetka. Mama obdzwoniła szpitale, policję, moich znajomych z pracy. Zabrało ją pogotowie. Trzeciej randki nie było. Po raz pierwszy poczułam złość. Wyprowadziłam się do koleżanki. Powiedziała: „Nie wracaj. Inaczej nigdy się nie uwolnisz“.
Nie odbierałam telefonów od mamy — pisałam, że wszystko w porządku. Przychodziła do mojej pracy, urządzała sceny, znów trafiła do szpitala. Nie wytrzymałam — wróciłam. Z poczuciem winy, które od tamtej pory siedzi we mnie jak drzazga. Koleżanka błagała, żebym została. Nie posłuchałam. I od tamtej chwili wszystko zamarło.
Teraz mam trzydzieści lat. Z mamą chodzimy do teatru, jeździmy do sanatorium, w weekendy jadamy razem obiady. Nie mam związku, przyjaciół, wolności. Każda próba wyrwania się z tego kręgu kończy się paniką. Boję się. Boję, że mama nie przeżyje mojego odejścia. Że jeśli się odważę — stanie się najgorsze. A ja sobie tego nie wybaczę. Stanę się przyczyną jej śmierci.
Chcę żyć po swojemu. Ale nie umiem. Nie potrafię być twarda. Nie umiem wybierać siebie. Boję się, że powtórzę jej los — samotny, zamknięty, złamany. Coraz częściej myślę, że po prostu nie ma wyjścia…
