Mam już trzydzieści lat. Trzydzieści lat to wiek, w którym niektórzy mają dzieci i kredyty mieszkaniowe, a ja nie mam ani wolności, ani prywatności, ani prawa głosu. A wszystko przez mamę. Mamę, która nie puszcza. Mamę, która kontroluje każdy mój krok. I ja na to pozwalam. Wiem, że to mój błąd. Nie nauczyłam się mówić „nie”.
Mój ojciec zniknął z naszego życia na długo przed moim narodzeniem. Mama nigdy o nim nie wspominała — tylko milczenie, jakby go w ogóle nie było. Od dzieciństwa często chorowałam: zapalenie oskrzeli, odra, koklusz, ospa. Do przedszkola nie chodziłam — mama opiekowała się mną w domu. Mieszkałyśmy z babcią i dziadkiem, którzy nas utrzymywali. Mama z wykształcenia była nauczycielką gry na fortepianie, ale zaczęła pracować dopiero, gdy skończyłam piętnaście lat.
Byłam jej sensem. Żyła mną, oddychała mną, chroniła przed całym światem. Upadłam — znaczy, nie wolno wychodzić. Przeziębienie — zero lodów. Każda drobnostka była zagrożeniem. Krok w bok — histeria. I się przyzwyczaiłam.
Skończyłam szkołę muzyczną, poszłam na pedagogikę, zostałam nauczycielką fortepianu — tak jak mama. W dzieciństwie prawie nie miałam przyjaciół. Mama nie pozwalała się z nikim spotykać — uważała wszystkich za „nieodpowiednich”. Za to razem chodziłyśmy do teatru, na koncerty, czytałyśmy książki. Żyłam jak bohaterka staromodnej powieści, tylko bez balów i adoratorów.
Na studiach niewiele się zmieniło. Dziadek pomógł mi dostać pracę w szkole muzycznej. Praca była przyjemna, dzieciaki radowały, mama zadowolona — wokół mnie same dorosłe kobiety, zero „złego towarzystwa”. Przyjaciółek prawie nie było. Dwie dziewczyny, z którymi próbowałam się zaprzyjaźnić, zniknęły — nie mogłyśmy się spotykać, bo mama nie akceptowała.
Pięć lat temu pojawił się on — nauczyciel gry na gitarze. Nowy. Miły. Mądry. Atrakcyjny. Prawdziwy bohater mojej historii. Umówiliśmy się na randkę. Byłam szczęśliwa, ale krótko.
Pierwszy wieczór — mama dzwoniła co dziesięć minut, doprowadziła mnie do histerii, chłopak się wystraszył. Drugi wieczór — wyłączyłam telefon. Gdy wróciłam, pod domem stała karetka. Mama obdzwoniła szpitale, policję, moich kolegów z pracy. Zabrało ją pogotowie z atakiem serca. Trzeciej randki nie było. Po raz pierwszy poczułam złość. Wyjechałam do przyjaciółki. Powiedziała: „Nie wracaj. Inaczej nigdy nie będziesz wolna.”
Nie odbierałam telefonów od mamy — pisałam, że wszystko w porządku. Przychodziła do mojej pracy, urządzała sceny, znów trafiła do szpitala. Nie wytrzymałam — wróciłam. Z poczuciem winy, które od tamtej pory tkwi we mnie jak drzazga. Przyjaciółka błagała, żebym została. Nie posłuchałam. I od tamtej chwili wszystko stanęło w miejscu.
Teraz mam trzydzieści lat. Z mamą chodzimy do teatru, jeździmy do sanatorium, w weekendy jadamy obiady we dwie. Nie mam związku, nie mam przyjaciół, nie mam wolności. Każda próba wyrwania się z tego kręgu wywołuje panikę. Boję się. Boję, że mama nie zniesie mojego odejścia. Że jeśli się odważę — stanie się najgorsze. A ja tego sobie nie wybaczę. Będę przyczyną jej śmierci.
Chcę żyć własnym życiem. Ale nie potrafię. Nie umiem być twarda. Nie umiem wybierać siebie. Boję się, że powtórzę jej los — samotny, zamknięty, złamany. Coraz częściej myślę, że po prostu nie ma wyjścia.
