Mam trzydzieści lat, ale wciąż nie żyję własnym życiem: mama decyduje za mnie o wszystkim, a ja nie potrafię się wyrwać.
Trzydzieści lat — wiek, w którym niektórzy mają już dzieci i kredyt, a ja nie mam ani wolności, ani przestrzeni, ani prawa głosu. Bo obok jest mama. Mama, która nie puszcza. Mama, która kontroluje każdy mój krok. I ja jej na to pozwalam. Wiem, że to mój błąd. Nie nauczyłam się mówić „nie”.
Mój ojciec zniknął z naszego życia na długo przed moim narodzeniem. Mama nigdy o nim nie wspominała — tylko milczenie, jakby go w ogóle nie było. Od dzieciństwa chorowałam: zapalenie oskrzeli, odra, koklusz, ospa. Do przedszkola nie chodziłam — mama opiekowała się mną w domu. Mieszkałyśmy z babcią i dziadkiem, którzy nas utrzymywali. Mama z wykształcenia była nauczycielką fortepianu, ale pracę podjęła dopiero, gdy skończyłam piętnaście lat.
Byłam jej sensem. Żyła mną, oddychała mną, chroniła przed całym światem. Upadłam? Znaczy, wyjść na dwór nie wolno. Złapałam katar? Zero lodów. Każda drobnostka była zagrożeniem. Krok w lewo — panika. I przywykłam.
Skończyłam szkołę muzyczną, poszłam na pedagogikę, zostałam nauczycielką fortepianu — tak jak mama. W dzieciństwie prawie nie miałam przyjaciół. Mama nie pozwalała mi się z nikim zadawać — wszyscy byli „nieodpowiedni”. Za to razem chodziłyśmy do teatru, na koncerty, czytałyśmy książki. Żyłam jak bohaterka staroświeckiej powieści, tylko bez balów i adoratorów.
Na studiach niewiele się zmieniło. Dziadek pomógł mi dostać pracę w szkole muzycznej. Praca mi się podobała, dzieci cieszyły, mama była zadowolona — wokół same dorosłe kobiety, zero „złego towarzystwa”. Przyjaciółek prawie nie miałam. Dwie dziewczyny, z którymi próbowałam się zaprzyjaźnić, zniknęły — nie mogłyśmy się spotykać, bo mama nie aprobowała.
Pięć lat temu pojawiPrzyszedł nowy nauczyciel gitary, Jacek Kowalski, i przez jeden krótki moment pomyślałam, że może jest jeszcze nadzieja—ale mama znów wszystko zniszczyła, jak zawsze.
