Mam pięcioletnią córkę i jak to bywa z dziećmi, szybko wyrasta ona z ubrań. W szafie zebrało się już sporo sukienek, kurtek, butów i innych rzeczy, które były założone zaledwie raz czy dwa dzieci rosną błyskawicznie. Nigdy nie należałem do osób, które chomikują ubrania na pamiątkę. Pewnego weekendu, na spokojnie usiadłem, wyciągnąłem wszystko z szafy, przejrzałem ubranie po ubraniu i odłożyłem te w bardzo dobrym stanie. Sporo rzeczy wyrzuciłem poplamione, porozciągane czy mocno znoszone. Nigdy nie oddaję nikomu byle czego, to dla mnie oczywiste.
Pomyślałem o mojej bratanicy córce mojej szwagierki. Ma prawie cztery lata i zawsze chodzi w bardzo prostych ubraniach, nierzadko w tych samych, ale nie dlatego, że źle im się powodzi, tylko szwagierka po prostu nie zwraca na to większej uwagi. Nic nie mówiłem. Spakowałem porządną torbę wyjściowych rzeczy śliczne sukienki, prawie nowe komplety, kurtkę, którą moja córka miała dwa razy i kilka niemal nienoszonych butów. Żadnych starych ani znoszonych ubrań. Wszystko wyprałem, starannie poskładałem i przekazałem jej z najlepszymi intencjami, mówiąc:
Marysi już są za małe, ale może twojej Zosi się przydadzą.
Uśmiechnęła się wtedy, podziękowała i uznałem, że wszystko jest w porządku. Jednak dwa dni później zacząłem zauważać coś dziwnego. Moja teściowa napisała do mnie, pytając, dlaczego się wywyższam ubraniami i sprawiam, że inni czują się niezręcznie. Kuzynka mojej żony inaczej na mnie patrzyła podczas rodzinnego spotkania i nie przywitała się jak zwykle. Nie rozumiałem, o co chodzi.
Później dowiedziałem się od drugiej szwagierki, że matka dziecka opowiadała, że ją upokorzyłem, że przyniosłem jej resztki, że chciałem ją postawić w roli biednej przed rodziną i zachowuję się, jakbym był lepszy od niej. Nawet miała mówić, że przyszedłem z wielkimi torbami, żeby pokazać wszystkim, co to mam. Kiedy się o tym dowiedziałem, poczułem zarówno złość, jak i smutek, bo nie taki był mój zamiar.
Sytuacja zaogniła się, kiedy podczas obiadu rodzinnego szwagierka powiedziała głośno przy wszystkich:
Niektórzy myślą, że jak oddają używane rzeczy, pomagają, a w rzeczywistości tylko poniżają innych.
Zamarłem. Żona mnie spojrzała, teściowa zamilkła, nikt nic nie powiedział. Wtedy zrozumiałem, skąd idą te wszystkie komentarze.
Odpowiedziałem jej spokojnie, ale stanowczo. Powiedziałem, że nie dałem jej rzeczy zniszczonych, że wybrałem tylko najlepsze, wiele rzeczy tych, które się nie nadawały po prostu wyrzuciłem. Jeśli korzystanie z ładnych ubrań po kimś jest dla niej upokarzające, to następnym razem nie będę przynosił nic. Dodałem też, że nie pozwolę, żeby robiono ze mnie złego człowieka, bo jedyne co chciałem, to dobrze dla jej dziecka.
Od tej pory atmosfera w rodzinie się zmieniła. Szwagierka już ze mną nie rozmawia normalnie, tylko mówi dzień dobry z obowiązku. Teściowa próbuje pozostać neutralna, ale widać, że jej nieswojo. Zostało mi bardzo przykre uczucie, bo człowiek robi coś z serca, a ląduje w środku konfliktu, na który nie zasłużył.
Jak wy byście się w takiej sytuacji zachowali?
