Zmęczona nieustanną kontrolą teściowej
Gdy wychodziłam za mąż, naiwnie wierzyłam, że największymi wyzwaniami w życiu będą kredyt mieszkaniowy, dzieci i codzienne obowiązki. W praktyce okazało się jednak, że prawdziwym sprawdzianem mojej cierpliwości nie był brak pieniędzy ani niewyspanie po nocach przy dziecku. Najcięższym brzemieniem okazała się… teściowa.
Nasze relacje od samego początku nie układały się dobrze. Drażniło ją dosłownie wszystko: mój styl ubierania się, gotowanie, wychowanie dziecka, sprzątanie. A przede wszystkim to, że nie milczę, gdy mam swoje zdanie. Nie należę do kobiet, które gryzą się w język. Nie znoszę bezczynnego przyzwalania. I chyba właśnie to ją wkurzało najbardziej.
Najpierw przyczepiła się do moich umiejętności kulinarnych. No bo nie potrafię piec! Nie lubię babrać się z ciastem, nie mam ani ochoty, ani talentu do tego. Poza tym szczerze mówiąc – nie uważam słodkich wypieków za zdrowe, więc po co tracić czas na coś, czego nawet nie jem? Ale dla teściowej to było jak zbrodnia.
— Jeśli nie umiesz piec, to nie jesteś gospodynią! — powtarzała, wchodząc do domu z kolejnym ciastem. — Przynajmniej matka upiecze synowi, skoro żona ma dwie lewe ręce.
Mąż oczywiście brał te ciasta. I nawet dziękował. Potem opowiadał, jak w pracy koledzy w mig wszystko znosili. A teściowa chodziła dumna, jakby order sobie przypięła. Było mi przykro – ale milczałam. Na razie.
Ale jedzenie to były dopiero początki. Potem poszło już na całego. Wkurzało ją, jak sprzątam mieszkanie. Według niej podłogi trzeba myć tylko ręcznie, mopa nazywała „narzędziem leniuchów”. Bielizny nie wolno prać w pralce – tylko ręcznie. Prasować trzeba wszystko – nawet pościel i skarpetki! Bo ona, widzisz, „całe życie tak robiła”. A ja? Ja uważam, że w XXI wieku katowanie się sprzątaniem do upadłego to, delikatnie mówiąc, przesada.
Pralka i suszarka to moi najlepsi przyjaciele. Ubrania składam starannie i wkładam do szafy. Tak, jeśli coś się mocniej pogniotło – uprasuję. Ale tylko wtedy, gdy to naprawdę konieczne. Uważam, że kobieta nie musi zamieniać się w praczkę i sprzątaczkę. Zwłaszcza jeśli pracuje na równi z mężem.
A potem teściowa zabrała się za mój wygląd.
Dostałam awans, zarabiam więcej i w końcu pozwoliłam sobie trochę o siebie zadbać. Zaczęłam chodzić do sklepów kosmetycznych – pielęgnuję skórę, robię masaże, ćwiczę na sił. Wydawałoby się, normalne rzeczy. Ale teściowa prawie się nie udusiła ze złości:
— Po co te wasze salony? Wody w domu nie ma? Kefir w lodówce się skończył? Za moich czasów myłyśmy się mydłem, a włosy płukałyśmy octem – i byłyśmy piękne!
NajgorAle ja już nie jestem gotowa żyć w tych starych schematach i nie ustąpię ani o krok.
