Mam 58 lat i już naprawdę nie wiem, co robić z moją sąsiadką. Mieszka dokładnie naprzeciwko i wydaje się, że jej głównym zajęciem jest pilnowanie każdego mojego ruchu. Zna dokładnie godzinę dostawy zakupów, rozpoznaje, czy to dowóz obiadu, czy cotygodniowe zakupy; wie, ile siatek wnosimy i kto je przynosi do mieszkania. Jeśli kurier się spóźni dwie minuty następnego dnia już słyszę komentarz, jakby chodziło o jakąś sensację z pierwszych stron gazet.
Na tym jej kontrola się nie kończy. Obserwuje, kiedy wyrzucam śmieci, ile worków wynoszę i w który dzień tygodnia. Jeśli jednego tygodnia wyrzucę dwa worki, a w kolejnym trzy zwraca mi uwagę. Kiedy jednego dnia w ogóle nie wyniosę śmieci, bo po prostu się nie zebrało również wyłapuje i potrafi o tym powiedzieć. Raz nawet zapytała mnie zupełnie wprost, czy wyrzucam resztki jedzenia bez żadnego wstydu, jakby to była jej sprawa. Stałem wtedy kompletnie zaskoczony, nie rozumiejąc, od kiedy moje śmieci są tematem społecznym.
Mój pies to następny problem w oczach sąsiadki. Nie jest duży ani agresywny, ale szczeka, gdy ktoś przechodzi zbyt blisko bramy. Każdy szczek to dla niej powód do narzekania. Potrafi przyjść do mnie do drzwi i mówić, że pies szczekał całymi godzinami, kiedy byłem w pracy. A co najdziwniejsze, ona zawsze wie dokładnie, o której godzinie szczekał, ile razy i z jakiego, według niej, powodu. Czasami mam wrażenie, że ona zna rytm mojego domu lepiej ode mnie samego.
Nie omija także mojego żony. Jeśli wróci później z pracy następnego dnia usłyszymy: Wczoraj długo nie gasiliście światła, albo mąż wrócił prawie o północy. Jeśli zdarzy się wrócić wcześniej zaraz pyta, czy nie jest chora lub czy nie straciła pracy. Obserwuje wszystko. Wszystko komentuje. I nie zawsze robi to wprost czasem plotkuje z innymi sąsiadami, a po pewnym czasie informacje wracają do nas, już zniekształcone.
Moja szesnastoletnia córka również jest przez nią śledzona. Jeśli córka wyjdzie ze znajomymi, sąsiadka liczy, ile osób wchodzi do mieszkania i ile wychodzi. Jeśli ktoś przyjdzie w odwiedziny, sąsiadka patrzy, kto, o której godzinie i kiedy wychodzi. Kiedyś opowiedziała innej sąsiadce, że ta dziewczyna to ciągle gdzieś wychodzi, jakby rozmawiała o swoim własnym dziecku. Musiałem ją skonfrontować, bo potraktowałem to jako olbrzymią bezczelność.
Najtrudniejsze w tym wszystkim jest to, że to nie jest ktoś, kto wprowadził się niedawno. Ona mieszka tu od zawsze tak samo jak ja. Dom odziedziczyłem po mojej mamie, świętej pamięci, która zostawiła mi ten dom, bo jestem jedynakiem. Nie mam zamiaru się przeprowadzać. Kocham swój dom, swoją historię, swoją przestrzeń. Problem nie leży w miejscu problem leży w wymuszonym sąsiedztwie z osobą, która nie rozumie pojęcia granic.
Dzisiaj już sam nie wiem, co robić. Próbowałem ją ignorować, byłem uprzejmy, potem bardziej stanowczy nic nie działa. Ona zawsze tam jest, obserwuje, komentuje, wyciąga wnioski. Chciałbym więc zapytać: jak radzić sobie z takim sąsiadem, nie tracąc przy tym spokoju i nie pakując się w konflikt, ale też nie pozwalając, aby ktoś traktował moje życie jak swoją własność?
Może macie jakieś rady?
