Mam 56 lat i nigdy nie byłam zamężna. Nie, nie jestem starą panną. Mam cudowną córkę, która jest mężatką, zna pięć języków i pracuje w dużej firmie IT. Ale męża nigdy nie miałam. A moja córka, niestety, nie znała swojego biologicznego ojca. Nawet nie wiemy, czy jeszcze żyje.
To było młodzieńcze zauroczenie. Przyjechał do Polski z Włoch na wymianę studencką, uczył się polskiego. Spotkaliśmy się przypadkiem na jakimś wydarzeniu w mojej uczelni, gdzie studiowałam filologię.
Wtedy młodzi ludzie szybko się zaprzyjaźniali, zwłaszcza studenci. Przynajmniej teraz tak mi się wydaje.
Bardzo mnie rozgrzewało to, że był Włochem. Do dziś, mimo wszystko, kocham Włochy. Z córką zwiedziłyśmy cały „but” — od Wenecji po Apulię.
Nie będę rozpisywać się o naszym romansie. Tak naprawdę, to nawet nie był romans. Dużo spacerowaliśmy po Krakowie. Pokazywałam mu moje rodzinne miasto, a on delikatnie obejmował mnie w pasie.
Wszystko wydarzyło się szybko, spontanicznie i zwyczajnie. Kiedy zrozumiałam, że jestem w ciąży, mojego przystojniaka, Leo z Terraciny, już nie było w kraju.
Mama wtedy bardzo mnie wsparła. Powiedziała, że nie mamy prawa odbierać życia, bo to dar z góry. A tata był wręcz niesamowicie szczęśliwy, choć miałam zaledwie 21 lat.
Miałam ogromne szczęście do rodziców, a moja córeczka do dziadków. Niestety, już ich z nami nie ma, ale zawsze będziemy o nich pamiętać.
No cóż, wspomnienia wróciły. Teraz o teraźniejszości. Nie wiem nawet, po co piszę te słowa, ale często czytam komentarze.
Wielu opisuje podobne sytuacje, czasem trafiają się ciekawe przemyślenia.
W każdym razie, pół roku temu poznałam mężczyznę. Zabawnie, że nasze spotkanie zaczęło się od kłótni. Stałyśmy w kolejce do kasy, on za mną.
Gdy kasowałam zakupy, przypomniałam sobie, że zapomniałam kawy. Sklep jest maleńki, kawa stoi tuż obok, ale i tak trzeba podejść. Ten mężczyzna w okrągłych okularach tak się wściekł, że myślałam, iż zaraz mnie uderzy.
Nie wdawałam się w konflikt. Cicho zapłaciłam i wyszłam. Nagle słyszę szybkie kroki za sobą. Odwracam się, a to on, ten cham. Tylko teraz uśmiecha się i trzyma w rękach czekoladę.
Podbiega, przeprasza za swoje zachowanie. Mówi, że ostatnio dużo pracował, nerwy mu siadły.
Uśmiechnęłam się. I tak się poznaliśmy.
Okazało się, że jesteśmy prawie sąsiadami. Jest po rozwodzie, ma dwoje dorosłych dzieci, własne mieszkanie. Pracuje w jednym z muzeów w naszym mieście.
To naprawdę mądry, kulturalny i szanowany człowiek. Po pół roku znajomości oświadczył się i zaproponował wspólne zamieszkanie.
Zgodziłam się. Nie wiem dlaczego. Może chcę zamknąć pewien etap i wreszcie zostać żoną. A może po prostu zmęczyła mnie samotność. Córka już dorosła — ma swoje życie i rodzinę, tylko wnuków jakoś nie widać.
Albo chcę coś sobie udowodnić. Chyba to już nieistotne.
Ale oto problem. Gdy złożyliśmy wniosek o ślub, a mój przyszły mąż wprowadził się do mnie, poczułam dziwne niszczenie.
Zrozumcie, żyłam sama przez wiele lat. Mam swoje przyzwyczajenia i, jak się okazuje, nie chcę ich zmieniać.
Na przykład, mój przyszły mąż głośno chrapie. To problem. I tak źle sypiam, a przy jego chrapaniu nie ma szans na sen. Potrzebuję absolutnej ciszy, tylko wtedy mogę wypocząć.
Nie odkłada butów do szafy, nie gasi światła, gdy wychodzi z pokoju.
Wiem, brzmi to jak marudzenie. Ale naprawdę przywykłam do swoich reguł.
Rano muszę w ciszy wypić kawę i poczytać wiadomości na tablecie. Teraz muszę czytać je na głos i dyskutować z nim. Czuję, że ktoś zabiera moją przestrzeń.
Nie podoba mi się, że w domu chodzi jak włóczęga, choć do pracy ubiera się jak model z wybiegu.
Może przywyknę. I do brudnych skarpet na podłodze, i do długich moralizatorskich rozmów. A jeśli nie?
