Mam pięćdziesiątkę na karku i rok temu moja żona wyprowadziła się z dziećmi. Zrobiła to po cichu, kiedy mnie nie było. Wróciłem do mieszkania w Katowicach, a tam pusto, cisza jak makiem zasiał.
Parę tygodni temu dotarł do mnie list polecony: pozew o alimenty. Od tamtej pory, co miesiąc z pensji znikają mi automatycznie złotówki, zanim zdążę sobie o nich nawet pomyśleć. Nie mam nic do gadania. Nie da się negocjować, spóźnić, poprzedłużać. Haczyk, klik, pieniądze poszły.
Nie będę się wybielał zdradzałem. Kilka razy. Nigdy tego nie kryłem jakoś szczególnie, ale i nie postawiłem sprawy jasno. Żona powtarzała, że przesadza, że się jej wydaje. Ja milczałem, a ona się domyślała. Klasyk.
Charakter miałem nie za ciekawy. Krzyczałem, miałem krótką zapalniczkę. W domu robiło się to, co ja chcę, i wtedy, kiedy ja uznam za słuszne. Jeśli coś nie grało ton głosu mówił wszystko. Czasem coś strzeliłem przez pokój. Ręki nie podniosłem, ale strach był wystarczająco wyczuwalny.
Dzieci mnie się bały, dosłownie. Dotrarło do mnie to dopiero, gdy już było pozamiatane. Wracam z roboty, a w mieszkaniu cicho, każdy gdzieś znika do pokoju. Słowo głośniej i już zaszywają się za drzwiami. Żona chodziła na palcach, każde zdanie ważyła, konflikty omijała szerokim łukiem. Myślałem, że to szacunek. Dziś doskonale wiem: to był czysty strach.
Wtedy miałem to w nosie. Przecież to ja zarabiałem, to ja byłem głową domu, to ja ustalałem reguły gry.
Kiedy się wyprowadziła, poczułem się zdradzony jak w tanim serialu. Myślałem, że się zamachuje na moje przywileje. I właśnie wtedy zrobiłem kolejną głupotę postanowiłem nie dawać jej ani grosza. Nie ze względu na brak pieniędzy, ale z czystej złośliwości. Kara, ot co.
Mniemałem, że w końcu wróci. Że się zmęczy, zrozumie, że beze mnie ani rusz. Oświadczyłem jej: chcesz pieniędzy wracaj do domu. Nikogo na odległość utrzymywać nie będę.
Nie wróciła, oczywiście. Poszła po rozum do głowy, od razu do prawnika. Złożyła wniosek o alimenty, dołączyła wszystko jak należy: zarobki, wydatki, faktury, nawet screeny. Sąd specjalnie się nie rozwodził od razu automatyczne zajęcie z pensji.
Od tego momentu co miesiąc tracę połowę dochodu, zanim powącham wypłatę. Nic się nie ukryje. Nie ma manewrów, nie ma kombinowania. Złote, nie moje.
Dziś? Nie mam żony, dzieci na oczy prawie nie widuję. Jak już są, to zupełnie obce. Nic nie powiedzą, zachowują dystans. Jasny przekaz: nie jesteś tu mile widziany.
Na kasie jestem jak nigdy wcześniej przyciśnięty: czynsz, alimenty, długi zostaje na bułkę i serek. Czasami mam ochotę wyć, czasem aż mi wstyd.
Moja siostra Grażyna powiedziała prosto z mostu: sam sobie zrobiłeś taki los, i raczej nie będziesz miał happy endu.
