Nazywam się Jan Kowalski, mam 45 lat i nie przyjmuję już gości w moim mieszkaniu w Warszawie. Niektórzy ludzie zapominają, że jesteśmy gośćmi, zachowują się niegrzecznie, dawkują polecenia i nie spieszą się, by wrócić do domu.
Kiedyś byłem bardzo gościnny, lecz po przekroczeniu czterdziestki zmieniłem nastawienie. Nie zapraszam nikogo po co ciągłe zmagania z niechcianymi gośćmi? Są uciążliwi.
Ostatnie urodziny świętowałem w restauracji w Krakowie. Było to dla mnie przyjemne rozwiązanie i zamierzam tak postępować dalej. Dlaczego? Przygotowanie przyjęcia w domu jest kosztowne. Nawet skromna kolacja wymaga kilku tysięcy złotych, a świąteczna impreza może pochłonąć jeszcze większy budżet. Goście przynoszą drobne upominki, bo czasy są trudne, a potem siedzą do późna, zostawiając po sobie stertę naczyń do zmywania i sprzątania. Wolę wypoczynek, nie szczygielkę po brudnych talerzach.
Teraz czekam w swoim mieszkaniu na nikogo. Sprzątam i gotuję, kiedy mam na to ochotę. Jeszcze niedawno po świątecznych spotkaniach czułem się zmęczony i przygnębiony, dziś po świętach mogę wziąć długą kąpiel i położyć się wcześnie spać.
Mam mnóstwo wolnego czasu i wykorzystuję go po swojemu. Przyjaciele mogą wpaść na herbatę, a ja nie martwię się, że zabraknie słodyczy. Mogę swobodnie wyrażać swoje myśli. Gdy chcę odpocząć, po prostu wskazuję wyjście. Nie wygląda to może najładniej, ale nie przejmuję się tym najważniejsze jest moje samopoczucie.
Co ciekawe, osoby, które lubią wędrować po cudzych domach, rzadko zapraszają gości do własnych. Dla nich łatwiej jest zapewnić innym poczęstunek, nie tracąc czasu na sprzątanie i gotowanie.
Czy jesteś gościnnym człowiekiem? Czy naprawdę warto zmuszać się do przyjmowania gości kosztem własnego spokoju? Lepiej dbać o własny komfort i zdrowy rozsądek niż nieustannie spełniać oczekiwania innych.
