Mam 25 lat i od dwóch miesięcy mieszkam z babcią. Ciocia – jej jedyna żyjąca córka

Mam 25 lat i od dwóch miesięcy mieszkam z babcią.
Moja ciocia jej jedyna żyjąca córka zmarła nagle dwa miesiące temu. Do tej pory babcia mieszkała właśnie z nią. Dzieliły jeden dom, codzienność, milczenia. Odwiedzałem je często, bywałem, ale każda z nas miała własne życie. Wszystko zmieniło się w chwili, gdy babcia została sama.
Strata nie jest mi obca. Moja mama zmarła, gdy miałem 19 lat. Od tej pory nauczyłem się żyć z nieobecnością jako stałym elementem każdego dnia. Nigdy nie poznałem ojca. Nie ma żadnej tajemnicy, żadnej nieopowiedzianej historii po prostu go nie było. Dlatego gdy odeszła ciocia, zrozumiałem jedno: zostaliśmy tylko ja i babcia.
Pierwsze dni po pogrzebie były dziwne. Babcia nie płakała cały czas, ale ból był widoczny w drobnych rzeczach wstawała powoli, zapominała gasić światła, siadała i długo patrzyła w pustkę. Powiedziałem sobie, że zostanę na kilka dni. Te kilka dni przerodziło się w tygodnie. Aż któregoś dnia ułożyłem ubrania w szafie i uświadomiłem sobie, że nigdzie się już nie wybieram.
Od tamtej pory nie zabrakło opinii otoczenia. Zawsze są ludzie, którzy wiedzą lepiej.
Jedni mówią, że postępuję właściwie bo jak można zostawić starszą kobietę, która właśnie straciła córkę, samą. Inni twierdzą, że marnuję młodość, że w wieku 25 lat powinienem podróżować, wychodzić, mieć dziewczynę, żyć pełnią życia. Pytają, czy nie jest mi ciężko, czy nie czuję się uwięziony, czy nie boję się, że potem zostanę sam.
Prawda jest taka, że ja widzę to inaczej.
Pracuję, oszczędzam, dbam o dom, towarzyszę babci u lekarza, gotujemy razem, wieczorami oglądamy telewizję. Nie czuję, że z czegokolwiek rezygnuję. Czuję, że wybieram. Teraz nie mam partnerki, nie myślę o dzieciach ani o wyjeździe za granicę. Myślę o stabilności, o obecności, o tym, by nie powielać historii porzucenia, którą aż za dobrze znam.
Babcia jest ostatnią osobą z mojego najbliższego rodziny. Nie mam mamy, nie mam cioci, nie mam ojca. Nie chcę, żeby przeżywała ostatnie lata życia z poczuciem, że jest ciężarem lub przeszkodą. Nie chcę, żeby codziennie jadła sama i żeby zasypiała z myślą, że nie ma nikogo.
Może później moje życie potoczy się inaczej. Może będę podróżował, zakocham się, wyjadę. Ale dziś moje miejsce jest tutaj. Nie z obowiązku. Nie z poczucia winy. Bo kocham swoją babcię i bo kocham siebie przy niej.
A wy, co byście wybrali?