Mała szara kotka siedziała przed drzwiami kliniki weterynaryjnej. Miauczała żałośnie, a u jej łapek leżał maleńki kotek
Kobieta spacerowała spokojnie ulicą, prowadząc na smyczy pieska. Był pogodny jesienny dzień: powietrze było rześkie, żółte i purpurowe liście wirowały, jakby tańczyły do melodii niewidzialnej orkiestry. Atmosfera była lekka i pełna blasku. Nagle
Nagle coś przykuło jej uwagę coś, czego nie dało się zignorować. Przed wejściem do kliniki siedziała szara kotka. Żałośnie miauczała, a obok niej leżał malutki kociak. Co jakiś czas podskakiwała i podbiegała do przechodniów, jakby błagała o pomoc. Krzyczała, prosiła, domagała się, ale ludzie tylko przyspieszali kroku.
Wszyscy byli zajęci swoimi sprawami, nie zauważając lub udając, że nie widzą tej drobnej, ledwie oddychającej istotki na chodniku. Jak często tak bywa: łatwiej jest przejść obok cudzego nieszczęścia. Ale ta kobieta zatrzymała się.
Pochyliła się i delikatnie podniosła kociaka. Był tak chudy, że można było policzyć jego żebra. Ledwie oddychał. Jedna myśl przemknęła jej przez głowę: Co robić? Gdzie biec? Wtedy matka-kotka podeszła bliżej i, patrząc kobiecie prosto w oczy, cicho, ale uparcie miauczała: Pomóż uratuj
Na drzwiach wisiała kartka:
28. nie ma przyjęć. Wolne.
Kobieta była zdezorientowana. Taksówka? Pieniądze? Dokąd iść? Ale ulegając instynktowi, pchnęła drzwi. I nagle cud: otworzyły się.
W głębi korytarza stał wysoki, siwowłosy mężczyzna w wytartym białym fartuchu.
Proszę! zawołała kobieta. Pomóż pan! Nie mam przy sobie pieniędzy, ale oddam później. On umiera i podała wątłe cichnące ciałko.
Weterynarz ostrożnie wziął kociaka i szybko zaniósł go na stół operacyjny. Kobieta i kotka zostali na korytarzu, drżąc z niepokoju. Po chwili kobieta zauważyła, że pod fartuchem mężczyzny, między łopatkami, widać było dziwne wypukłości. Boże, biedak, garbaty przemknęło jej przez myśl.
Tak pani myśli? nagle zwrócił się do niej mężczyzna, patrząc uważnie. Potem znów zajął się kociakiem.
Minęło kilka godzin. Oddech kociaka się uregulował.
No proszę powiedział weterynarz. Będzie żył. Ale potrzebuje opieki, leków, ciepła. Na ulicę już nie może wrócić spojrzał na kobietę. Matka-kotka też wbiła w nią wzrok.
Co pan mówi! oburzyła się kobieta. Oczywiście zabiorę go do domu. I mamę też. Razem z Mruczkiem skinęła głową na spokojnie siedzącego obok psa przyjmiemy je do naszej rodziny.
Lekarz uśmiechnął się:
W takim razie dam pani wszystko, czego będzie potrzeba. Niech to będzie na mój koszt.
Kobietę zdziwiło słowo panienka dawno minęły czasy, gdy tak ją nazywano. Ale nie miała czasu się nad tym zastanawiać. Wzięła leki, kociaka i wyruszyła do domu w towarzystwie wiernego psa i kotki.
Minął miesiąc. Kobieta zebrała się na odwagę i zadzwoniła do kliniki, by podziękować lekarzowi.
Tak, słucham, doktor Nowak odpowiedział w słuchawce młody, wesoły głos.
Opowiedziała historię uratowanego kociaka i podziękowała za pomoc. Ale lekarz wyraźnie był zdezorientowany. Po chwili przeszukiwania w komputerze powiedział:
Przepraszam, ale nie pamiętam pani. Poza tym 28. miałem wolne. Byłem z rodziną za miastem. Może pani pomyliła kliniki, ale to nie ważne. Ważne, że kociak żyje i znalazł dom.
Kobieta osunęła się na krzesło, nie rozumiejąc. W tej chwili uratowany szary kotek, już silniejszy i ulubieniec rodziny, wskoczył jej na kolana. Obok na podłodze siedziała matka-kotka i uważnie ją obserwowała.
I wtedy w pokoju pojawił się On. Stary fartuch już nie krył białych skrzydeł. Anioł się uśmiechnął.
To przecież ty go uratowałaś powiedział do kobiety. Ja tylko trochę pomogłem.
Kotka spojrzała na Anioła i zaczęła cicho mruczeć.
Ja zwykle nie pomagam ludziom jakby się tłumaczył. Ale wy, koty, jesteście tak uparte No dobrze, złamię zasady jeszcze raz, ostatni.
Mrugnął do kotki, a potem rozpuścił się w powietrzu. W tej samej chwili zadzwonił dzwonek.
W drzwiach stał niezgrabny mężczyzna w starym kombinezonie, z narzędziami.
Wzywali? Jestem hydraulik Cieknie kran?
Nie, nie wzywałam uśmiechnęła się kobieta. Ale skoro już pan jest, może naprawi pan łazienkę. Zapłacę.
Znowu wszystko pomieszałem mruknął i zakłopotany wszedł do mieszkania. Klęknął i zaczął wyjmować narzędzia.
Kobieta bez słów przyniosła grubą poduszkę i podłożyła mu pod kolana.
Dziękuję powiedział cicho hydraulik, a potem nagle się uśmiechnął. Jego zmęczona, porośnięta zarostem twarz zmieniła się: pojawiło się w niej coś wzruszającego, prawie dziecięcej bezbronności. Kobieta poczuła, jak coś boleśnie kłuje ją w serce. Nagle jej go żal tego samotnego, zagubionego człowieka.
Może może podgrzeć panu trochę barszczu? Są jeszcze kotleciki z kaszą gryczaną powiedziała, sama nie wiedząc, skąd te słowa wzięły się w jej ustach.
Kotleciki westchnął głęboko mężczyzna. Boże, ile czasu już nie jadłem Podniósł wzrok na gospodynię, uśmiechnął się, trochę zawstydzony, ale z nadzieją w oczach.
No to dobrze, niech pan poczeka! zawstydziła się kobieta i pobiegła do kuchni, jakby robiła coś niezwykle ważnego.
Tymczasem hydraulik, choć starał się skupić na pracy, co chwilę łapał się na tym, że nasłuchuje zapachów z kuchni. Dom powoli wypełniał aromat smażonego mięsa i świeżego barszczu. Żeby umilić sobie naprawę, włączył stary magnetofon, i w pokoju rozbrzmiały znajome akordy Vivaldiego Cztery pory roku.
