Mała Zosia nigdy nie mogła zrozumieć, dlaczego rodzice jej nie kochają.
Ojciec irytował się na nią, a matka wykonywała swoje obowiązki mechanicznie jakby jedynym jej zadaniem było dopasowywać się do nastrojów męża.
Babcia od strony ojca, Halina Stanisławówna, tłumaczyła, że tata ciężko pracuje, mama też, żeby Zosieńka niczego jej nie brakowało. No i te domowe obowiązki
Prawda wyszła na jaw, gdy Zosia skończyła osiem lat i przypadkiem usłyszała kłótnię rodziców.
Iza, znowu zupa przesolona! warknął ojciec. Nic porządnie zrobić nie potrafisz!
Wiesiek, co ty? Przecież próbowałam, było w porządku tłumaczyła się matka.
U ciebie zawsze w porządku! A nawet syna urodzić nie umiała! Kolegowie się ze mnie śmieją niedorajda!
Prawda była taka, że raczej nikt się z niego nie śmiał twardy mężczyzna, zawodowy kierowca ciężarówki, który wiele w życiu widział. Ale w jego głosie czuło się taką gorycz i żal do żony za córkę, że Zosi zrobiło się przykro.
Teraz zrozumiała, dlaczego rodzice odsyłali ją do babci, gdy ojciec wracał z trasy po prostu nie mógł patrzeć na nie-syna.
U Haliny Stanisławówny Zosi było dobrze. Razem odrabiały lekcje, gotowały, szyły ubrania Mimo to bolało ją, że rodzice tak się zachowują.
A wkrótce po tej rozmowie Wiesiek i Iza nagle oświadczyli, że wyjeżdżają do dużego miasta.
Mówili, że zastało im się tutaj, że chcą nowego życia, może nawet syna na nowym miejscu. Decyzję, oczywiście, podjął ojciec, a matka tradycyjnie się z nim zgodziła.
Był tylko jeden problem Zosi nie chcieli zabrać.
Zostaniesz z babcią, a potem was zabierzemy bąknęła matka, unikając wzroku.
Ja i tak nie chcę z wami jechać, lepiej mi z babcią! wyprostowała się Zosia, choć w środku czuła, jak ściska ją żal.
Nie szkodzi! Została z kochaną babcią, przyjaciółmi, znajomymi nauczycielami.
A rodzice? Niech sobie żyją, jak chcą ona już nie będzie się przez nich przejmować!
Zosia ledwie skończyła dziesięć lat, gdy u Wieśka i Izy urodził się długo wyczekiwany syn jej brat Kacper.
Ojciec doniósł o tym uroczyście przez wideorozmowę przez te lata ani razu jej nie odwiedzili, matka dzwoniła od czasu do czasu, ojciec przekazywał pozdrowienia.
Czasem przesyłali Halinie Stanisławównie jakieś pieniądze, ale głównie babcia utrzymywała wnuczkę.
Rok później matka nagle oznajmiła, że Zosia ma do nich dołączyć. Przyjechała osobiście.
No, słoneczko szczebiotała. Teraz będziemy razem. W końcu poznasz brata Zaprzyjaźnicie się.
Nie chcę nigdzie jechać zmarszczyła brwi Zosia. Mi z babcią dobrze.
Nie marudź, córeczko! Jesteś już duża, musisz pomagać mamie.
Iza, zwolnij! wtrąciła się Halina Stanisławówna. Jeśli chcesz zrobić z Zosi darmową nianię, to się nie zgadzam!
To moja córka i sama się nią zajmę! warknęła matka.
Ale babci nie tak łatwo było zatrzymać:
Jeśli będziesz się upierać, zgłoszę was do opieki społecznej! Odbiorą wam prawa rodzicielskie wstyd na całe życie!
Kłóciły się dalej. O czym? Zosia już tego nie słyszała babcia szybko wysłała ją do sklepu ale matka więcej o przeprowadzce nie mówiła i wyjechała następnego dnia.
Przez kolejne dziesięć lat rodzice się nie pojawili. Zosia skończyła szkołę, potem technikum i dzięki pomocy starego przyjaciela babci, Tadeusza Wojciechowicza, dostała pracę jako księgowa w małej firmie.
Poznała kierowcę Darka, para planowała ślub, ale musieli go przełożyć Haliny Stanisławówny zabrakło.
Ojciec z matką przyjechali na pogrzeb we dwoje. Kacpra zostawili u znajomych nie było powodu, żeby chłopiec uczestniczył w smutnym wydarzeniu.
Zosi było wszystko jedno kochała babcię ponad wszystko, a strata niemal ją złamała.
Może dlatego nie od razu zrozumiała, o czym ojciec rozmawia przy stypie.
Taak Mieszkanie zaniedbane przeciągnął ojciec, rozglądając się. Dużo za nie nie dadzą.
Wiesiek spojrzała na niego z wyrzutem matka. Nie teraz
A co? Trzeba wszystko załatwić od razu. Musimy wracać Kacper sam.
Tadeuszu Wojciechowiczu, może polecisz jakiegoś pośrednika? Żeby się zajął sprzedażą.
A co chcesz sprzedawać, Wiesiek? dopytał się Tadeusz.
Jak to co? To mieszkanie. Kacper będzie potrzebował własnego Oczywiście, te pieniądze nie starczą na duże mieszkanie u nas, ale na wkład własny jak najbardziej. Do osiemnastki spłacimy kredyt.
Zapłakana Zosia obojętnie patrzyła przez okno, nie wtrącając się do rozmowy.
Wiesiek, chcesz własną córkę na bruk wyrzucić? spytał Tadeusz. Gdzie ona będzie mieszkać?
Przecież to już dorosła dziewczyna! machnął ręką ojciec. Niech wyjdzie za mąż, to mąż ją utrzyma!
Mhm mruknął przyjaciel babci. Halina chyba miała rację co do ciebie Ale nic z tego, Wiesiek. Jest testament, wszystko prawnie uregulowane, to mieszkanie należy wyłącznie do Zosi.
Ojciec zamilkł.
Więc babcia dała się omotać? rzucił w stronę Zosi, która wreszcie zaczęła się skupiać na rozmowie. Nic nie szkodzi! Jeszcze zrozumiemy testament można podważyć.
I na to Halina była przygotowana spokojnie odparł Tadeusz. Wiedz, Wiesiek, Zosi ci nie oddam.
Ojcu wystarczył jeden dzień, by skonsultować się z prawnikiem i zrozumieć, że prawo stoi po stronie córki.
Można próbować, ale to kosztowne i bez gwarancji sukcesu.
Zosia, sumienie masz? postanowił spróbować innego podejścia. Wyjdziesz za mąż, mąż cię utrzyma, a Kacper potrzebuje mieszkania to przecież chłopak. Zrzeknij się spadku!
Nawet mi się nie śni odcięła się Zosia.
No to może
