Ludzie dostrzegli wycieńczonego konia: brakowało mu sił nawet, by wstać
Zakochana para powoli przedzierała się przez gęstą, wysoką trawę w mazowieckich łąkach. Szymon i Jagoda szli niespiesznie, trzymali się za ręce, co chwilę rzucając sobie pełne ciepła spojrzenia, jakie mają tylko ludzie pochłonięci uczuciem. Rozmawiali o wszystkim i o niczym, dlatego pewnie nie dostrzegli tego, co na nich czekało.
Nagle Jagoda krzyknęła przestraszona i cofnęła się gwałtownie. Szymon, nie namyślając się długo, odruchowo wysunął się przed nią, jakby chciał ją bronić.
Wśród traw leżał koń.
A raczej to, co zostało z konia. Ciało było tak chude, że przypominało kościsty szkielet obciągnięty skórą.
Cieniutka, wyschnięta skóra przylegała ciasno do wystających żeber wydawało się, że lada chwila kości przebiją się na zewnątrz. Na sierści pokrytej zaschniętymi strupami roiły się muchy, których brzęczenie przerywało ciszę łąki.
Widok konia był tak wstrząsający, że budził odrazę i współczucie.
Biedne zwierzę! wyszeptała Jagoda.
Po tych słowach nawet wiatr ucichł, a natura wokół jakby znieruchomiała. Nagle koń ledwo zauważalnie poruszył ciałem.
Oboje dostali gęsiej skórki. Po chwili Jagoda i Szymon jednocześnie krzyknęli, po czym w popłochu rzucili się do ucieczki, zatrzymując dopiero przy żwirowej drodze. Tam, dysząc ciężko, zaczęli dochodzić do siebie.
Oczywiście, nikt ich nie ścigał.
Panikę powoli zastąpiło namysły.
On żyje szepnęła zdumiona Jagoda.
Żyje, chociaż wygląda, jakby już był martwy mruknął Szymon.
Przecież się ruszył.
Trzeba to jeszcze sprawdzić może to jednak nie on się ruszał, tylko coś w środku go zjada? Jagoda aż się wzdrygnęła na samą myśl.
Wysłała Szymona z powrotem na łąkę. Sama pozostała na drodze, nie mając odwagi patrzeć na możliwe okropności.
Szymon z duszą na ramieniu wrócił do trawy i upewnił się, że przy koniu nie ma żadnych drapieżników, a przede wszystkim koń żył.
Zbliżył się ostrożnie. Zwierzę ledwo uniosło głowę i cicho parsknęło.
Oddychał z wysiłkiem, a żebra ledwo zauważalnie unosiły się i opadały, świadcząc o resztkach życia. Powieki konia były półprzymknięte, jakby zwierzę próbowało ogarnąć wzrokiem przybysza. Niestety, jedno oko przesłaniała czerwonawa błona, a dolna warga zwisała bezwładnie.
Koń nie poruszał nogami ani ogonem, tylko czasem niemrawo drgały mu uszy, dając się pomylić z poruszeniem traw przez wiatr.
Widok był tragiczny. Koń walczył o życie resztkami sił, przegrywając powoli tę bitwę.
Szymon rozejrzał się wokół, próbując dociec, w jaki sposób koń znalazł się w środku pustkowia nigdzie nie było widać śladów obecności ludzi czy zwierząt. Po chwili wrócił do Jagody i opowiedział, co zobaczył.
Co to za różnica skąd się tu wziął? westchnęła Jagoda. Co możemy zrobić? Wygląda strasznie Może umrzeć w każdej chwili. Przecież nie znam nikogo, kto zna się na koniach
Szymon przypomniał sobie o gospodarstwie w sąsiedniej wsi pod Siedlcami, w którym trzymają konie i organizują przejażdżki.
Na szczęście szybko zdołali się skontaktować z właścicielką, panią Teresą.
Początkowo trudno jej było zrozumieć chaotyczny opis, ale po kilku minutach obiecała przyjechać jak najszybciej.
Po kwadransie w oddali pojawił się samochód z przyczepą do przewozu koni. Jagoda i Szymon gorączkowo machali rękami, wskazując miejsce.
Pani Teresa i jej mąż, pan Marian, osłupieli z przerażenia, widząc z bliska konia. Samodzielne dojście do przyczepy nawet nie wchodziło w grę. Pozostawała wiara, że koń w ogóle przeżyje do przyjazdu do stajni.
Zawołali na pomoc kilku sąsiadów. Gdy zebrała się grupa mężczyzn, ostrożnie podłożyli pod zwierzę gruby koc i powoli, metodycznie, przenieśli bezwładne ciało do przyczepy. Koń szeroko otworzył oczy ze strachu, słabo poruszył kopytem, lecz nie miał już sił na więcej.
Tego widoku nikt nie mógł znieść bez łez. Koń był skrajnie wyniszczony i zupełnie bez sił.
Ostrożnie zamknięto drzwiczki, a samochód ruszył w stronę gospodarstwa.
Na miejscu już czekali pomocnicy i wezwany weterynarz. Razem, z najwyższą ostrożnością, wyciągnięto wycieńczonego konia z przyczepy. Lekarz natychmiast zabrał się do pracy dokładnie oglądał, dotykał, pobierał próbki.
Zaraz potem podjechał radiowóz. Policjanci przyjęli zgłoszenie o znęcaniu się nad zwierzęciem, wysłuchali weterynarza, nowych właścicieli i wszystkich pomagających. Uprzedzili jednak, że odnalezienie poprzedniego właściciela będzie raczej niemożliwe i nie należy liczyć na sprawiedliwość.
Weterynarz zaaplikował leki, wlewy i opatrzył strupy.
Ochotnicy przenieśli konia do czystego boksu. Stan zwierzęcia był tak krytyczny, że nikt nie był pewny, czy uda się je uratować. Mimo wszystko podjęli walkę z determinacją.
Największym problemem było to, że koń prawie nie jadł, niewiele pił.
Badania wykazały poważną chorobę skóry. Pasożyt, świerzbowiec, wywołał stan zapalny na całym ciele skóra pękała i powstawały bolesne strupy. Zwierzę drapało się do krwi, tracąc resztkę sił.
Oprócz tego trzecia powieka w jednym oku była silnie opuchnięta i zaczerwieniona. Weterynarz pobrał próbki do badania, spodziewając się nawet obecności guza operacja mogła uratować zwierzę dopiero, gdy nabierze sił.
Zaawansowana choroba zębów także wymagała natychmiastowej interwencji.
Boks zamienił się na tygodnie w polowe ambulatorium.
Lekarz doglądał pacjentki codziennie, sumiennie przeprowadzając zabiegi. Z czasem leczenie zaczęło przynosić efekty: udało się pozbyć pasożyta, strupy wolno znikały, naprawiono także uzębienie, przez co koń znów mógł samodzielnie jeść.
W pierwszych dniach stan był tak zły, że zwierzę karmiono sztucznie, wlewy podawano dożylnie, wodę dawano przez smoczek. Z czasem nabrał sił na tyle, że jadł samodzielnie, choć głowę trzeba było podpierać.
Otoczenie przez długi czas było mu obojętne wydawał się pogodzony z losem, słabo reagując na bodźce. Ale nowe troskliwe ręce nie pozwalały mu się poddać.
Nowi właściciele opiekowali się nim nawet nocą kontrolowali kroplówkę, kładli się przy boksie, cicho do niego przemawiali. Powoli koń zaczął odróżniać znajome głosy. Wychylał się w ich stronę, wyczuwał opiekunów nosem, czasem drżał, gdy weterynarz brał się za zabiegi.
Nie widział prawie nic, więc polegał na dźwiękach i dotyku. Stan stopniowo się poprawiał.
Po jakimś czasie koń przewracał się już na drugi bok, podnosił tułów, coraz dłużej utrzymywał głowę. Niestety, nie był w stanie wstać na nogi i to napawało go panicznym strachem.
Weterynarz wyjaśnił, że długo była wyczerpana, mięśnie się zanikły i nie będzie mógł ot tak wstać i ruszyć.
By odzyskać sprawność, potrzebne były ćwiczenia z podnoszeniem całego zwierzęcia. Przy ówczesnej wadze nawet kilku ludzi miało problem, by to wykonać.
Właściciele wymyślili praktyczne urządzenie: gruby koc spięty pasami, który pozwalał utrzymać konia pionowo w boksie, ale na spacery i ćwiczenia potrzebni byli pomocnicy.
Cała historia poruszyła sąsiadów i przyjaciół pomagali popołudniami w ćwiczeniach.
Z początku nogi ustawiano ręcznie. Ale regularne treningi przyniosły efekt koń sam zaczął nimi poruszać. Niezgrabnie, niemrawo, lecz to był wielki postęp.
Z każdym dniem wszyscy byli coraz bardziej zmęczeni, lecz nikt nie myślał się poddać.
Miesiące wytrwałej walki przyniosły efekty. Najpierw zwierzę pewnie stanęło na nogach, później zaczęło się poruszać.
Właściciel wyprowadzał go na krótki spacer, potem wracali do boksu. Koń wyraźnie miał już dość siedzenia w stajni radośnie wciągał świeże powietrze, marząc, by znów biec po łące.
W końcu nadszedł dzień operacji oka koń był wystarczająco silny, by ją znieść. Weterynarz usunął chory fragment powieki. Po zabiegu przez kilka dni zwierzę czuło ból, lecz ciekawe patrzyło wokół. Po raz pierwszy mogło wyraźnie widzieć właścicieli i zaprzyjaźnionych pomocników.
Do codziennych zabiegów doszły krople do oczu, które koń cierpliwie znosił. Nawet weterynarz przyznał, że dawno nie spotkał tak spokojnego i wdzięcznego pacjenta.
Stopniowo koń wracał do formy. Wypuszczano go na wybieg, razem z dwiema innymi klaczami. Nowa lokatorka szybko znalazła z nimi wspólny język potrafiła uspokoić rozbrykanego źrebaka i spokojnie dzielić z matką świeżą trawę.
Po wielu miesiącach nikt nie poznałby już wcześniej półżywej kobyłki o imieniu Kasia. Na zaokrąglonych bokach błyszczała zdrowa sierść, jedynie kilka łysych plam i ostrożny krok świadczyły o przejściach.
Właściciel nie spieszył się z pierwszym siodłaniem. Ale pewnego dnia Kasia sama zaczęła rżeć na widok siodła i tęsknym wzrokiem żegnała kolegów wyruszających na przejażdżki z dziećmi.
W słoneczne popołudnie pan Marian założył jej uprząż. Kasia zarżała z radości.
Ciężar woźnicy poczuła, ale nie narzekała.
Zrobili rundkę po polu wtedy koń był naprawdę szczęśliwy.
Mimo bólu, strachu i beznadziei, przez które musiała przejść, znalazła ludzi, którym naprawdę na niej zależało.
Kasia już wiedziała, że już nigdy nie zostanie porzucona, bez względu na wszystko.
Bo dobroć i wytrwałość potrafią zdziałać cuda tam, gdzie inni widzą już tylko koniec.
